حقوق اساسی (کمیسیون‌‌های هیأت دولت و شیوه بررسی و تصمیم‌گیری)

مقدمه:

 

شناخت تشکیلا‌ت، ساختار و چگونگی تصمیم‌گیری در دولت برای
دستگاه‌ها و نهادهایی که با آن ارتباط مستمر دارند، ضروری است؛ اما این امر با توجه
به پیکره کلا‌ن و پیچیده دولت همیشه به‌سادگی میسر نمی‌گردد. در نوشتار حاضر بخشی
از تشکیلا‌ت دولت که مصوبات و آیین‌نامه‌های مورد نیاز را تصویب می‌نماید، مدنظر
است. این قسمت تحت عنوان هیأت دولت در رأس هرم سازمانی دولت قرار گرفته و عملکرد،
تصمیم‌ها و اقدام‌های آن سراسر کشور را فرا‌می‌گیرد.

 

براساس اصل 134 قانون اساسی جمهوری اسلا‌می‌ایران،
رئیس‌جمهوری با همکاری وزیران برنامه و خط‌مشی دولت را تعیین و قوانین را اجرا
می‌کند. بر این مبنا، به موجب اصل 138، هیأت وزیران علا‌وه بر مواردی که مأمور
تدوین آیین‌نامه‌های اجرایی قوانین می‌شود، حق دارد برای انجام وظایف اداری و اجرای
قوانین و تنظیم سازمان‌های اداری تصویب‌نامه و آیین‌نامه وضع
نماید.

 

به‌منظور تحقق اجرای این وظایف، تعیین روش، نحوه رسیدگی،
بررسی و تصویب پیشنهادهای رسیده از دستگاه‌های صالح و ابلا‌غ مصوبات و همچنین شیوه
تقدیم لوایح دولت به مجلس شورای اسلا‌می، برقراری آیین و راهکاری مشخص ضروری است.
در نوشتار حاضر سعی شده در حد امکان _ هرچند به اختصار_ نحوه تصمیم‌سازی دولت و
چگونگی همکاری و برقراری ارتباط با آن توضیح داده
شود.

 

بخش اول:هیأت دولت

 

هیأت دولت شامل رئیس‌جمهوری، معاون اول رئیس‌جمهوری، وزیران،
معاونان رئیس‌جمهوری، رئیس کل بانک مرکزی، رئیس سازمان صدا و سیما و دبیر هیأت دولت
می‌باشد. سایر اشخاص در مواقع ضروری با موافقت رئیس جلسات هیأت دولت حق حضور
دارند.

 

اعضای دارای حق رأی و ریاست
جلسات:

 

مطابق اصل 134 قانون اساسی ریاست جلسات هیأت دولت برعهده
رئیس‌جمهوری است. وی می‌تواند برابر همین اصل اداره جلسات را برعهده معاون اول خود
بگذارد. در موارد استثنایی که رئیس‌جمهوری و معاون اول وی در جلسات حاضر نباشند،
ریاست جلسات برعهده یکی از وزیران یا معاونان رئیس‌جمهوریخواهد بود که از قبل برای
این امر تعیین گردیده است.

 

در جلسات هیأت دولت فقط رئیس‌جمهوری و وزیران دارای حق رأی
هستند. معاون اول نیز هنگامی‌که ریاست جلسه را برعهده دارد، دارای حق رأی
است.

 

حد نصاب رسمیت جلسات:

 

جلسات هیأت دولت با حضور 16 نفر از اعضای دارای حق رأی رسمیت
می‌یابد. بنابراین حضور حداقل 15 نفر از وزیران به همراه رئیس‌جمهوری یا معاون اول
وی برای تصمیم‌گیری ضروری است. اخذ تصمیم با اکثریت مطلق حاضران جلسه معتبر خواهد
بود.

 

با توجه به تغییرات صورت‌گرفته در عنوان‌های وزارتخانه‌ها و
معاونت‌های رئیس‌جمهوریو همچنین ادغام برخی دستگاه‌های مذکور، ترکیب اعضای هیأت
دولت اعم از وزارتخانه‌‌ها و معاونت‌های موجود به شرح زیر
می‌باشد:

 

1- وزارت امور اقتصادی و دارایی

 

2- وزارت بازرگانی

 

3- وزارت راه و ترابری

 

4- وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای
مسلح

 

5- وزارت مسکن و شهرسازی

 

6- وزارت جهاد کشاورزی

 

7- وزارت نیرو

 

8- وزارت امور خارجه

 

9- سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی
کشور

 

10- معاونت اجرایی
رئیس‌جمهوریییی

 

11- رئیس کل بانک مرکزی

 

12- معاون رئیس‌جمهوری و رئیس سازمان حفاظت محیط
زیست

 

13- رئیس سازمان صدا و سیما

 

14- معاون رئیس‌جمهوریو رئیس سازمان تربیت
بدنی

 

15- معاون حقوقی و امور مجلس
رئیس‌جمهوری

 

16- معاون رئیس‌جمهوری و رئیس سازمان انرژی
اتمی

 

دفتر هیأت دولت:

 

به‌منظور تنظیم جلسات و تهیه صورت مذاکره‌ها و انجام
تمامی‌امور مربوط به تشکیل جلسات هیأت دولت و کمیسیون‌های آن، همچنین ثبت، نگهداری
و ابلا‌غ مصوبات هیأت وزیران و تصمیم‌های نماینده یا نمایندگان ویژه‌ای که مطابق
اصل 137 تعیین می‌شوند و نیز مصوبات کمیسیون‌هایی که برابر اصل 138 تشکیل می‌گردند
و تنظیم و تدوین پیش‌نویس لوایح و تصویب‌نامه‌ها، دفتر هیأت دولت زیر نظر معاون اول
رئیس‌جمهوری تشکیل می‌شود.

 

دبیر هیأت دولت:

 

دبیر هیأت دولت که با حکم معاون اول رئیس جمهور منصوب می‌شود،
مسؤول حسن اجرای مقررات مربوط به کمیسیون‌ها بوده و موظف است هر ماه وضعیت تشکیل
کمیسیون‌ها و موضوعاتی را که در دستور هیأت دولت است و همچنین حضور و غیاب اعضای
کمیسیون‌ها را به_ رئیس جمهوری و معاون اول وی گزارش
نماید.

 

دفتر هیأت دولت دستور جلسات هیأت دولت را طبق نظر معاون اول
به صورت هفتگی تنظیم می‌کند و دستور هفته بعد را حداکثر تا پنج‌شنبه قبل از آن به
اطلا‌ع اعضای هیأت دولت می‌رساند. گزارش‌ها و مسائلی که به نظر وزیران و معاونان
رئیس‌جمهوریلا‌زم است در هیأت وزیران طرح شود، به اطلا‌ع رئیس جمهوری یا معاون اول
می‌رسد تا در صورت تأیید در زمان مناسب در جلسه مطرح
گردد.

 

دفتر هیأت دولت همچنین موظف است فهرست موضوعات قابل طرح را هر
هفته در 3 بخش عادی، فوری و دوفوریتی تهیه نموده و در اختیار اعضا و هیأت دولت
_قرار دهد.

 

بخش دوم: کمیسیون‌های هیأت دولت

 

کمیسیون‌های دایم:

 

کمیسیون‌های دایم هیأت دولت عبارتند از کمیسیون اقتصاد، امور
اجتماعی، فرهنگی، لوایح، سیاسی و دفاعی و کمیسیون امور زیربنایی، صنعت و محیط
زیست.

 

ترکیب هر یک از کمیسیون‌ها نیز به شرح زیر
است:

 

_ کمیسیون اقتصاد:

 

وزیران امور اقتصادی و دارایی، بازرگانی، کار و امور اجتماعی،
جهاد کشاورزی و صنایع و معادن و رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور، معاون
اجرایی رئیس‌جمهوری و رئیس کل بانک مرکزی

 

-کمیسیون امور اجتماعی:

 

وزیران پست و تلگراف و تلفن، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی،
آموزش و پرورش، دادگستری و دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، رئیس سازمان مدیریت و
برنامه‌ریزی کشور، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست و رئیس سازمان ملی
جوانان

 

-کمیسیون فرهنگی:

 

وزیران فرهنگ و ارشاد اسلا‌می، آموزش و پرورش، علوم، تحقیقات
و فن‌آوری، بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، کشور و اطلا‌عات، معاون اول رئیس جمهوری،
رئیس سازمان صدا و سیما، رئیس سازمان تربیت بدنی، معاون حقوقی و امور مجلس رئیس
جمهوری و رئیس سازمان ملی جوانان

 

-کمیسیون امور زیربنایی، صنعت و محیط
زیست:

 

وزیران صنایع و معادن، راه و ترابری، نفت، دفاع و پشتیبانی
نیروهای مسلح، مسکن و شهرسازی، پست و تلگراف و تلفن، جهاد کشاورزی و نیرو، رئیس
سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست و رئیس سازمان
انرژی اتمی

 

-کمیسیون لوایح:

 

وزیران دادگستری و امور اقتصادی و دارایی، معاون اول رئیس
جمهوری، معاون حقوقی و امور مجلس رئیس جمهوری و رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی
کشور

 

-کمیسیون سیاسی و دفاعی:

 

وزیران امور خارجه، دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، کشور،
اطلا‌عات، فرهنگ و ارشاد اسلا‌می‌و مسکن و شهرسازی و رئیس سازمان صدا و
سیما

 

کمیسیون‌های خاص:

 

در موارد ضروری یا اموری که مربوط به کمیسیون‌های هیأت دولت
باشد، با تصویب هیأت دولت کمیسیون خاص تعیین می‌شود.

 

شیوه بررسی پیشنهادها در
کمیسیون‌ها:

 

1- انتخاب رئیس و دبیر

 

هر کمیسیون دارای یک رئیس و یک نایب رئیس می‌باشد. رئیسان و
نایبان را اعضای کمیسیون‌ها در اولین جلسه انتخاب می‌نمایند. در صورت غیبت رئیس،
زمان تشکیل جلسات عادی در اولین جلسه کمیسیون تعیین و به اطلا‌ع اعضای دولت خواهد
رسید.

 

لا‌زم به ذکر است که در جلسات کمیسیون‌های هیأت وزیران، اعضا
موظفند شخصاً و به طور مستمر شرکت نمایند. در موارد استثنایی که عضو کمیسیون عذر
موجه دارد، با موافقت رئیس کمیسیون، معاون یا قائم‌مقام عضو بدون حق رأی شرکت خواهد
کرد.

 

همچنین اعضای هیأت دولت می‌توانند با حق رأی در جلسات
تمامی‌کمیسیون‌ها شرکت نمایند. حضور غیردایمی کارشناسان در جلسه به همراه اعضای
کمیسیون یا وزیران مدعو حسب مورد و با اطلا‌ع قبلی بدون مانع
است.

 

2- لغو جلسات

 

جلسات کمیسیون‌های دولت بدون اطلا‌ع لغو نمی‌شود. لغو هر جلسه
یا تشکیل جلسه فوق‌العاده باید در جلسه قبل مورد موافقت کمیسیون قرار گرفته و دفتر
هیأت دولت تا پایان هفته این امر را به تمامی‌اعضای دولت اطلا‌ع
دهد.

 

مواردی که به تشخیص رئیس جمهوری یا معاون اول وی جلسه کمیسیون
لغو می‌شود، با تشکیل جلسه فوق‌العاده کمیسیون اعلا‌م می‌گردد و نیازی به رعایت
مقررات یادشده ندارد.

 

3- موضوعات قابل طرح

 

پیشنهادهایی می‌توانند در جلسات کمیسیون و در نهایت در هیأت
دولت مطرح شوند که منحصراً از طرف رئیس جمهور، معاونان رئیس جمهور و وزیران برای
معاون اول رئیس جمهوری یا دبیر هیأت دولت ارسال شده باشند. این موضوعات ممکن است
عادی، فوری یا دوفوریتی بوده و تشخیص نهایی امر با رئیس جمهورییامعاون اول او
می‌باشد.

 

4- تنظیم و اعلا‌م دستور جلسات

 

در صورتی که موضوع لا‌یحه یا تصویب‌نامه پیشنهادی با وظایف
مستقیم سایر وزارتخانه‌ها یا سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور مرتبط و یا برابر
قانون موکول به موافقت آنها بوده و یا بار مالی داشته باشد، دفتر هیأت دولت حسب
مورد قبلا‌ً نظر وزارتخانه یا سازمان‌های مذکور را کسب و همراه با موضوع مربوط در
کمیسیون ذی‌ربط مطرح می‌‌نماید.

 

دستگاه‌های استعلا‌م‌شونده موظفند درباره موضوعات عادی ظرف 2
هفته و درخصوص موضوعات فوری ظرف یک هفته اعلا‌م نظر کنند. مهلت‌های مذکور با تأیید
دفتر هیأت دولت تا 2 برابر قابل افزایش است. چنانچه اعلا‌م نظر دستگاه‌ها ظرف مهلت
مقرر با امضای وزیر یا معاون رئیس جمهوری ارسال نشود، این امر به عنوان موافقت تلقی
می‌‌گردد.

 

موضوعات دوفوریتی حداقل 48 ساعت پیش از طرح در مرجع مربوط
باید به دفتر هیأت دولت رسیده باشد. دبیر کمیسیون با هماهنگی رئیس کمیسیون، دستور
جلسه مربوط را تنظیم می‌کند. دفتر هیأت دولت باید دستور جلسه هر کمیسیون را حداقل
48 ساعت قبل از تشکیل جلسه به اطلا‌ع اعضای دولت
برساند.

 

اعلا‌م دستور جلسه و وقت جلسه هر کمیسیون به منزله دعوت از
اعضای کمیسیون و پیشنهاددهندگان است. در صورتی که پیشنهاددهنده یا وزیری که موضوع
دستور جلسه مربوط به او می‌باشد، امکان شرکت در جلسه کمیسیون را نداشته باشد، باید
حداکثر 24 ساعت قبل از تشکیل جلسه، دفتر هیأت دولت را مطلع
نماید.

 

5- نحوه تصمیم‌گیری

 

رئیس کمیسیون نتیجه مذاکره‌ها را اعلا‌م می‌نماید و سپس در
مورد آن رأی‌گیری به عمل می‌آید. نظر کمیسیون همراه امضای موافق یا مخالف اعضای
کمیسیون در صورت‌جلسه درج می‌شود.

 

رأی اکثریت اعضای حاضر در جلسه مناط اعتبار است. در هر
کمیسیون تنها وزیران، معاونان، _رئیس جمهوری، رئیس سازمان صدا و سیما و رئیس کل
بانک مرکزی دارای حق رأی می‌باشند؛ اما در مواردی که اختیارات براساس اصل 138 قانون
اساسی به کمیسیون تفویض شده باشد، صرفاً وزیران عضو کمیسیون حق رأی خواهند
داشت.

 

در دفاع از لوایح برنامه‌ای، بودجه سالا‌نه و اصلا‌حیه و متمم
بودجه، رئیس سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور به عنوان نماینده دولت و هماهنگ
کننده نظرات اعضای دولت صحبت خواهد کرد.

 

ابلا‌غ مصوبات دولت:

 

مصوبات هیأت وزیران و کمیسیون‌های موضوع اصل 138 قانون اساسی
در صورتی که صرفاً برای وزارتخانه‌ها، سازمان‌ها و مؤسسات دولتی و وابسته به دولت
حق یا تکلیف ایجاد نماید، ولو آن که در روزنامه رسمی منتشر نشده یا نشود، همچنین
مصوبات طبقه‌بندی شده (محرمانه، بسیار محرمانه، سری و به‌کلی سری) از تاریخ ابلا‌غ
به وزارتخانه یا سازمان دولتی که مصوبه به عنوان و خطاب به آن صادر شده،
لا‌زم‌الا‌جراست. مصوباتی که علا‌وه بر دستگاه‌های اجرایی و کارکنان آنان برای سایر
مردم نیز حق و تکلیف ایجاد می‌نماید، 15 روز پس از انتشار در روزنامه رسمی جمهوری
اسلا‌می‌ایران لا‌زم‌الا‌جراست؛ مگر آن که در مصوبه زمان یا کیفیت خاصی برای اجرای
آن پیش‌بینی شده باشد.

 

****

 

عوامل مؤثر در سرقت و راه‌های پیشگیری از
آن

 

محمدرضا دلا‌وری، بازرس قضایی سازمان بازرسی کل
کشور

 

اشاره:

 

سرقت یکی از جرایم مهم جوامع و عملی است که تقریباً در
تمامی‌کشورها دیده می‌شود. این جرم در گذشته‌های دور نیز وجود داشته و به اشکال
مختلف صورت می‌گرفته است.

 

سرقت در زمان‌های متفاوت و در جوامع مختلف تغییر نموده است؛
اما موضوعی که از ابتدای پیدایش سرقت تاکنون ثابت مانده، زشتی و مذموم بودن ماهیت
آن است که همواره با مرتکب این جرم برخورد و مقابله شده است.ازاین‌رو در این نوشتار
و در شماره پیشین به مباحث تعریف سرقت، انواع سرقت و دسته‌بندی سارقان پرداختیم. در
ادامه و در این شماره به عوامل مؤثر در سرقت و پیشگیری با آن
می‌پردازیم.

 

عوامل مؤثر در سرقت

 

علل و عواملی که در سارقان مؤثر بوده و به نظر می‌رسد وقوع
سرقت در جوامع، بستگی فراوانی به آنها دارد را می‌توان بر شرح زیر
برشمرد:

 

1- عدم رعایت اصول اخلا‌قی، موازین سالم و ارزش‌های پذیرفته
شده در مسیر زندگی

 

2- تنزل در ارکان خانواده به هر شکل و به هر علت و نبود کنترل
و فقدان مراقبت لا‌زم از سوی والدین به ویژه در خانواده‌های پر فرزند و از هم
پاشیده و نیز نبود والدین و بی‌کفایتی آنها

 

3- نیاز و فقر مادی و وجود احساس تفاوت و تبعیض و طلبکاری از
جامعه در سارقان

 

4- تورم و نابسامانی اقتصادی از طریق ایجاد فقر اجتماعی،
واداشتن افراد به کارهای کاذب و عدم تأمین حداقل
معیشت

 

5- عدم تربیت صحیح و کامل، ناآگاهی و پایین بودن سطح شعور
اجتماعی و فرهنگ در برخی خانواده‌ها

 

6- ضعف مبانی اعتقادی و عدم پایبندی و تبعیت از اصول
مذهبی

 

7- بیماری‌ها و کمبودهای روانی

 

8- وجود نزدیکان و اطرافیان منحرف و مسائل منحرف کننده در
محیط زندگی از جمله دوستان و معاشران ناباب

 

9- بیکاری و وجود خلأ فراوان در اوقات روزانه
افراد

 

10- اعتیاد

 

11- عدم برخورد متناسب دستگاه‌های امنیتی با آسیبی که سارقان
به اجتماع وارد می‌نمایند.

 

12- وجود خارجیان که کنترلی بر آنها نیست و جرایم مختلفی را
مرتکب می‌شوند که سرقت و جرایم مواد مخدر در رأس
آنهاست.

 

13- وجود عامل طمع و طمعکاری در همه
سارقان

 

14- عوامل فردی همانند وضعیت ظاهری از نظر ساختار جسمی و
توارث و مجموعه صفات اخلا‌قی موروثی

 

15- عوامل محیطی همچون محیط جغرافیایی و آموزشی و محیط زندگی
و خانواده

 

16- مهاجرت به واسطه مشکلا‌تی که برای مهاجر به وجود می‌آید و
وی را به سمت انحراف سوق می‌دهد.

 

17- استفاده از مشروبات الکلی که باعث می‌شود انسان در حال
مستی و در لحظه بی‌خبری به خطرناک‌ترین جرایم از جمله سرقت دست
بزند.

 

18- قمار که سبب می‌شود قمار باز از فرط استیصال و برای جبران
باخت خود به جرایم مالی از جمله سرقت روی آورد.

 

19- مسائل جنسی و ارتباط با محیط‌های فاسد در زندگی سارقان و
کشش آنها به انحراف نقش مؤثر و قابل توجهی در این خصوص
دارد.

 

20- مالخرها نیز نقش عمده‌ای در بروز سرقت دارند. آنها در
واقع در یکی از مراحل سرقت_ که فروش اموال مسروقه است_ با سارقان همکاری می‌کنند و
از این جهت انگیزه‌ای برای آنان فراهم می‌سازند. در صورتی که اگر مالخرها نباشند،
انگیزه سرقت در سارق ممکن است به صفر برسد.

 

پیشگیری و مقابله با سرقت

 

به منظور مقابله با سرقت اقدامات پیشگیرانه زیر را می‌توان
مورد توجه قرار داد:

 

1- تقویت اعتقادات و ایجاد ایمان راستین از اوان کودکی تا
افراد جامعه درونی پاک و وجودی با طراوت داشته باشند؛ چرا که‌اندیشه‌های ناپاک و
کردار ناشایست و خلا‌ف مختص افراد بی‌ایمان است.

 

2- تشکیل مرکز علمی و دانشگاهی جرم شناسی و همکاری و ارتباط
دایمی با مراجع قضایی و مراکز اجرایی

 

3- طرح مطالب آموزش اجتماعی در کتاب‌های درسی دوره‌های
راهنمایی و بالا‌تر و رسانه‌های عمومی‌به خصوص رادیو و
تلویزیون

 

4- توجه اساسی و واقعی به مسائل اقتصادی جامعه به ویژه توجه
به امر تورم مبارزه با ابهام‌ها در این زمینه، ایجاد آرامش و احساس امنیت از این
جهت، فقرزدایی، سعی در فراهم نمودن زمینه تعادل اقتصادی در یک جامعه و برنامه‌ریزی
اقتصادی؛ در این زمینه هر فردی از جامعه با توان اقتصادی که برای وی به وجود
می‌آید، باید بتواند نیازهای خانواده‌اش را بدون اشکال تأمین سازد و فشاری بر وی
وارد نیاید و به طور خلا‌صه احساس نیاز برآورده نشده وجود نداشته
باشد.

 

5- جلب نظر خانواده‌ها به عواقب و مصیبت‌های ناشی از
اختلا‌فات خانوادگی به ویژه طلا‌ق، عدم مراقبت و کنترل فرزندان و ضرورت توجه به
امور آنان

 

6- توجه اساسی به امر ورزش و گسترش آن به صورت_ همه جانبه و
سرمایه‌گذاری گسترده در این زمینه

 

7- پیشگیری از مهاجرت روستاییان به
شهرها

 

8- مبارزه جدی با بیکاری کاذب که ناشی از وجود مشاغلی نظیر
دستفروشی، سیگارفروشی و تکدی‌گری در جامعه است.

 

9- برنامه‌ریزی مؤثر در جهت شناسایی کودکان و زنان بی‌سرپرست
و حمایت همه جانبه از آنان

 

10- آموزش عمومی‌در مورد راه‌های پیشگیری از سرقت و افزایش
مراقبت‌های حفاظتی و ایمنی

 

11- آموزش راه‌های افزایش ضریب حفاظت در مورد وسایل نقلیه و
مکان‌های مختلف

 

12- برنامه‌ریزی و تدوین جزوه‌های آموزشی ویژه برای مکان‌هایی
که بیشتر در خطر سرقت هستند، جلب همکاری ساکنان محل و مسؤولا‌ن و ایجاد ارتباط
دایمی با بانک‌ها، مغازه‌ها و شرکت‌های گوناگون

 

13- زیرنظر داشتن محل‌های عمومی‌به صورت محسوس و
نامحسوس

 

14- شناسایی محل‌های ویژه تردد سارقان و زیر نظر داشتن
آنها

 

15- ایجاد محیطی ناامن برای سارقان تا همواره از ارتکاب سرقت
نگران باشند.

 

16- انتخاب مأموران پلیس از میان افرادی که صلا‌حیت پلیس شدن
را دارند.

 

17- تجهیز پلیس به تمام امکانات مدرن و افزایش کارآیی این
نیرو از طریق تقویت همه جانبه

 

18- مطلع ساختن مردم از نشانی و تلفن‌های پلیس برای اطلا‌ع
دادن وقوع سرقت به آنان

 

19- سرعت عمل در تعقیب و شناسایی سارقان بر اساس اصول موجود
علمی

 

20- اعمال مجازات مناسب برای هر گروه از سارقان و توجه اساسی
به سارقان آزاد شده از زندان‌ها و مراقبت و کنترل آنها توسط مراکز ویژه حمایت از
آنان به شیوه مقتضی

 

21- ایجاد اردوگاه‌های کار برای زندانیان سارق و به کارگیری
آنان در امر راهسازی، معدن و ...

 

22- الزام کارخانجات و مؤسسات ساخت وسایل نقلیه داخل کشور به
استفاده از دیدگاه‌های کارشناسی در مورد رعایت نکات ایمنی و ضروری برای کاهش زمینه
سرقت خودرو همانند انتخاب نوع قفل‌ها، چگونگی حکّ شماره قطعات بر بدنه و نصب دزدگیر
و قسمت‌های مختلف و نحوه سیم‌کشی در قسمت‌های محرکه

 

23- افزایش تعداد گشت‌های شبانه پلیس در مناطق آلوده به
سرقت

 

24- خودداری از اعطای مرخصی و آزادی مشروط و عفو به سارقان
سابقه‌دار

 

25- کنترل شدید سارقان بعد از تحمل مجازات و پایان محکومیت از
طریق ایجاد اشتغال برای آنان

 

26- ایجاد تکلیف برای دفاتر اسناد رسمی به منظور احراز اصالت
خودرو و اسناد مالکیت پیش از انتقال رسمی یا تنظیم
وکالت‌نامه

 

27- تلا‌ش در جهت کشف خودروهای به سرقت رفته و تعویض
پلا‌ک‌های قدیمی خودروها از سوی نیروی انتظامی

 

28- اختصاص شعب خاصی از دادگاه‌ها برای رسیدگی به جرم سرقت
توسط قوه قضاییه

 

29- برخورد قاطع قضایی با مالخرها و اوراقچیان متخلفی که به
نحوی با سارقان همکاری دارند.

 

30- تربیت نیروی مشخص و حرفه‌ای مبارزه با سرقت از سوی
پلیس

 

31- تشویق نقدی مأمورانی که در امر پیشگیری و کشف اموال
مسروقه موفقیت‌های چشمگیری دارند.

 نویسنده : رستم حسن نژاد

/ 0 نظر / 2 بازدید