مهدی بوترابی Mehdi Boutorabi
تماس با من
پروفایل من
نویسنده (های) وبلاگ مهدی بوترابی Mehdi Boutorabi سید عباس سیدی ... ع جمال تاراز
آرشیو وبلاگ
      پورتال ( پرتال ) حقوق ()
اوپک نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦

اوپک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
سازمان کشورهای صادر کننده نفت (اوپک) Organization of the Petroleum Exporting Countries
Flag of OPEC.svg
نشان اوپک
بنیادگذاری ۱۳۳۹
گونه کارتل بین المللی
جایگاه ژنو (۱۳۴۴-۱۳۳۹)
وین (تاکنون-۱۳۴۴)
شمار عضوها ۱۲ کشور
زبان(های) رسمی انگلیسی
وب‌گاه [۱]


سازمان کشورهای صادر کننده نفت با نام اختصاری اوپک (OPEC)، یک کارتل بین المللی نفتی است که متشکل از کشورهای الجزایر، ایران، عراق، کویت، لیبی، نیجریه، قطر، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، اکوادور، آنگولا و ونزوئلا است. مقر بین‌المللی اوپک از بدو تاسیس در سال ۱۳۳۹ در ژنو بود و در سال ۱۳۴۴ به شهر وین در کشور اتریش انتقال یافت.

۱۲ سپتامبر ۱۹۶۰ کشورهای صادر کنندهٔ نفت با هدف محافظت از منافع خود اقدام به تاسیس سازمان واحدی موافقت کردند که به اختصار «اوپک» نامیده شد. این توافق در پایان مذاکرات نمایندگان این کشورها در بغداد حاصل شد.

هدف اصلی این سازمان، آنچنان که در اساسنامه بیان شده، به این شرح است: «هماهنگی و یکپارچه سازی سیاست‌های نفت کشورهای عضو و تعیین بهترین راه برای تامین منافع جمعی یا فردی آنها، طراحی شیوه‌هایی برای تضمین ثبات قیمت نفت در بازار نفت بین‌المللی به منظور از بین بردن نوسانات مضر و غیر ضروری؛ عنایت و توجه ویژه به کشورهای تولید کننده نفت و توجه خاص به ضرورت فراهم کردن درآمد ثابت برای کشورهای تولید کننده نفت؛ تامین نفت کشورهای مصرف کننده به صورت کارآمد، مقرون به صرفه و همیشگی؛ و بازده مناسب و منصفانه برای آنهایی که در صنعت نفت سرمایه گذاری می‌کنند..»[۱]

در دهه‌های اخیر افزایش کشورهای صادر کننده نفت که خارج از این سازمان قرار گرفته‌اند رو به افزایش بوده و اوپک مجبور است که برای حفظ بهای نفت خام با آنها که در صدرشان روسیه قرار گرفته‌است کنار آید. با وجود این، دولتهای عضو اوپک که سران برخی از آنها وابستگی‌های خارجی دارند با سایر اعضای این سازمان هماهنگی کامل ندارند. این سازمان در راستای دفاع در مقابل سیاست استثماری شرکت‌های بزرگ نفتی مشهور به «هفت خواهران» که بدلیل در اختیار داشتن تکنولوژی تولید نفت و تسلط بر شبکه حمل و نقل نفت خام، از افزایش قیمت نفت جلوگیری می‌کردند و ارزش آن را بصورت مصنوعی در بازار پایین نگه می‌داشتند، به پیشنهاد ونزوئلا در سال ۱۳۳۹ طی جلسه‌ای در بغداد با حضور نمایندگان کشورهای ایران، عربستان، ونزوئلا، کویت و عراق تاسیس شد.

اوپک در دهه نخست عمر خویش سعی در تداوم بقا و در دهه دوم سعی در تاثیرگذاری بر بازار نفت و اعاده حقوق کشورهای تولید کننده داشت. اکنون اوپک با افزایش وحدت نظر اعضایش، توانسته‌است تاثیرات مثبتی در جهت جلوگیری از سقوط ناگهانی و نیز افزایش انفجاری قیمت نفت داشته باشد.

کشورهای عضو اوپک

محتویات

اعضا

دوازده کشور در حال حاضر عضو این سازمان هستند. نام و تاریخ عضویت این کشورها عبارت است از:

نمودار کشورهای فعال در تجارت نفت

اعضای سابق

  • Flag of Gabon.svg گابون (عضویت کامل از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۵)
  • Flag of Indonesia.svg اندونزی (عضویت کامل از دسامبر ۱۹۶۲ تا ۲۰۰۹)

در حال حاضر عضویت اندونزی در اوپک مورد بازنگری و تجدید نظر واقع شده است؛ چرا که این سازمان دیگر اندونزی را به عنوان یکی از صادرکنندگان اصلی نفت در نظر نمی‌گیرد.

زبان رسمی اوپک انگلیسی است، هرچند که زبان رسمی اکثر کشورهای عضو این سازمان عربی است و انگلیسی تنها در نیجریه زبان رسمی شمرده می‌شود. هفت عضو فعلی اوپک از میان کشورهای عرب هستند، زبان رسمی اکوادور و ونزوئلا اسپانیایی است، زبان رسمی آنگولا پرتغالی و زبان رسمی ایران فارسی است.

حق عضویت در اوپک سالانه ۵ میلیون دلار است و تنها کشورهای صادر کننده نفت می‌توانند عضو این سازمان باشند.

تاریخچه

ونزوئلا اولین کشوری بود که با نزدیک شدن به ایران، عراق، کویت، و عربستان سعودی در سال ۱۹۴۹ و ارائه این پیشنهاد که آنها به تبادل نظر بپردازند و برای برقراری روابط نزدیک تر و همیشگی بین خود راههای جدیدی کشف کنند، در راستای تأسیس سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) گام برداشت. در سپتامبر ۱۹۶۰، دولت عراق کشورهای ایران، کویت، عربسان سعودی، و ونزوئلا را به اجلاسی در بغداد دعوت کرد تا درمورد کاهش قیمت مواد خام تولید شده توسط کشورهای متبوع خود به مذاکره بپردازند. در نتیجه این مذاکرات، اوپک با هدف یکپارچه سازی و هماهنگ کردن سیاست‌های ناظر بر نفت کشورهای عضو تأسیس شد. ایران، عراق، کویت، عربستان سعودی و ونزوئلا اعضای اولیه اوپک بودند.

دکتر فوأد روحانی از ایران اولین دبیرکل اوپک بود که بالاترین مرجع اجرایی اوپک می‌باشد. روحانی به مدت چهار سال این سمت را برعهده داشت.

این سازمان بین سالهای ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۵گسترش یافت و قطر، (۱۹۶۱)، اندونزی (۱۹۶۲)، لیبی (۱۹۶۲)، امارات متحده عربی (۱۹۶۷)، الجزایر (۱۹۶۹) و نیجریه (۱۹۷۱) به جمع کشورهای اولیه اوپک پیوستند. اکوادور و گابن نیز بعدها به عضویت اوپک در آمدند، که اولی یعنی اکوادور در دسامبر ۱۹۹۲ از عضویت اوپک خارج شد و گابون نیز در ژانویه ۱۹۹۵ با تکرار حرکت اکوادور، از جمع کشورهای عضو اوپک خارج شد. اگر چه عراق همچنان یکی از اعضای اوپک محسوب می‌شود، لیکن تولیدات نفتی این کشور از مارس ۱۹۹۸جزء سهام مورد توافق اوپک قرار نداشته‌است. تخمین و برآورد EIA بیانگر آن است که یازده عضو فعلی اوپک تولید کننده قریب به ۴۰٪ از نفت جهان هستند و حدود دو سوم (۶۵٪) ذخایر نفتی شناخته شده جهان در اختیار آنهاست.

اقتصاد نفت

نوشتار اصلی: اقتصاد نفت


کشورهای عضو اوپک قریب به دوسوم ذخایر نفتی جهان را در اختیار دارند. در سال ۲۰۰۵ اوپک ۴۱٫۷٪ نفت جهان را تولید کرده در حالی است که کشورهای عضو سازمان همکاری اقتصادی و توسعه تنها ۲۳٫۸٪ و اتحاد شوروی سابق ۱۴٫۸٪ از تولیدات نفت جهان را به خود اختصاص داده‌اند. [۲]

از آنجا که فروش نفت در جهان بر مبنای دلار آمریکا سنجیده می‌شود، تغییر ارزش دلار در برابر دیگر ارزهای رایج جهان بر تصمیمات اوپک در خصوص میزان تولید نفت تأثیر می‌گذارد. برای مثال، وقتی دلار در مقایسه با دیگر ارزهای رایج افت نسبی دارد، عایدات حاصل از نفت کشورهای عضو اوپک در برابر ارزهای دیگر کاهش می‌یابد و در نتیجه توان خرید آنها تا حد متنابعی کاهش می‌یابد؛ چرا که آنها کماکان نفت خود را به دلار می‌فروشند. پس از عرضه شدن یورو، عراق اعلام کرد که می‌خواهد در ازای نفتی که می‌فروشد به جایی دلار آمریکا، یورو دریافت کند که باعث شد اوپک به فکر تجدید نظر در ارز فروش نفت و جایگزینی یورو به جای دلار افتد. برخی بر این باورند که این تصمیم عراق علت اصلی بروز جنگ عراق و جنگ احتمالی ایران در آینده بوده‌است. اگر اوپک ارز دریافتی در ازای فروش نفت را به یورو تغییر می‌داد، خسارات شدیدی به اقتصاد آمریکا وارد می‌شد.

تصمیماتی که اوپک اتخاذ می‌کند تأثیر بسیار زیادی بر قیمت نفت در جهان دارد. بعنوان مثال، درزمان بحران انرژی ۱۹۷۳ اوپک از ارسال نفت به آن دسته از کشورهای غربی که در جنگ یا کیپور یا جنگ اکتبر، ازاسرائیل حمایت می‌کردند، خودداری کرد. در آن جنگ، کشورهای غربی به حمایت از اسرائیل با مصر و سوریه وارد جنگ شدند. خودداری اوپک از ارسال نفت به کشورهای غربی باعث شد قیمت نفت در بازارهای جهانی ۴ برابر افزایش بیابد. این رشد قیمت که به مدت ۵ ماه ادامه داشت، در ۱۷ اکتبر ۱۹۷۳ شروع شد و در ۱۸ مارس ۱۹۷۴ به پایان رسید. پس از آن کشورهای عضو اوپک در ۷ ژانویه ۱۹۷۵ با هم موافقت کردند و قیمت نفت خام را ۱۰٪ افزایش دادند. در آن زمان، کشورهای عضو اوپک، از جمله آن کشورهایی که از قبل صنعت نفت خود را ملی کرده بودند، به اتفاق خواستار برقراری نظم نوین اقتصاد جهان با ائتلاف کشورهای اصلی تولید کننده نفت شدند. آن کشورها که موفق شدند اولین اجلاس اوپک را در الجزیره ترتیب دهند، خواهان قیمت ثابت و عادلانه برای کالا، یک برنامه بین‌المللی غذا و کشاورزی، انتقال فناوری از شمال به جنوب و دموکراتیک کردن نظام اقتصادی بودند.

سیاست اتخاذی مفید و کارگر واقع شد و قیمت نفت خام را تا حدی بالا برد که قبل از آن تنها یک بار قیمت محصولات پالایش شده به آن حد بالا رسیده بود. با وجود این، توانایی اوپک برای بالا بردن قیمت نفت محدودیتهایی نیز دارد. افزایش قیمت نفت باعث کاهش مصرف می‌شود و در نتیجه درآمد خالص سازمان کاهش می‌یابد. علاوه بر آن، افزایش بی حد و حصر قیمت نفت می‌تواند زمینه ساز تلاش برای تغییر نظام مند در رفتار کشورها، از قبیل استفاده از انرژی جایگزین یا بقای انرژی بیش از پیش، گردد.

صدام حسین رئیس جمهور عراق از افزایش قیمت نفت اوپک حمایت کرد. افزایش قیمت نفت به عراق و دیگر کشورهای عضو اوپک کمک کرد سود بدهی‌های خود را بپردازند. بالا رفتن قیمت نفت منجر به بروز جنگ خلیج فارس در سالهای ۱۹۹۰ و ۱۹۹۱ شد. اما جدایی و دودستگی بین کشورهای عضو اوپک با جنگ ایران و عراق رقم خورد و حمله عراق به کویت باعث شد همبستگی بین آن کشورها به کمترین حد خود برسد. هراس و اضطراب قطع عرضه و تامین نفت که از این درگیری‌ها ناشی شده بود، برطرف شد و قیمت نفت به شدت رو به کاهش نهاد.

پس از آنکه قیمت نفت تا حد ۱۰ دلار برای هر بشکه کاهش یافت، در سال ۱۹۸۸ یک سیاست مشترک و دسته جمعی با هدف رساندن تولیدات نفتی به وضعیت سابق آغاز شد که عده‌ای شروع این سیاست را به هوگو چاوز، ریس جمهور ونزوئلا نسبت می‌دهند. ونزوئلا در سال ۲۰۰۰ میزبان اولین اجلاس سران کشورهای عضو اوپک در ۲۵ سال اخیر بود. در آگوست ۲۰۰۴ اوپک اعلام کرد که اعضای این سازمان ظرفیت عرضه مازاد را ندارند. این اعلام به معنای آن بود که کارتل دیگر نفوذ و تأثیری بر قیمت نفت خام در بازارهای جهانی ندارد. اندونزی که تبدیل به یکی از واردکنندگان اصلی نفت شده‌است و دیگر قادر به تامین سهمیه رسمی و تعیین شده خود نیست، به تجدید نظر در مورد تدوام عضویت خود در این سازمان مشغول است.

در حالی که تاکنون طرفداران حفظ سطح تولید اوپک در درون این سازمان نزدیک به اکثریت بودند اما برخی از اعضای این سازمان از افزایش سطح تولید حمایت کردند. اکثریت اعضای اوپک با رد فشارهای فزاینده کشورهای غربی هر گونه افزایش تولید اوپک درحال حاضر را به صلاح ندانسته و خواهان حفظ تولید اوپک در سطح کنونی شده‌اند. ونزوئلا، الجزایر و لیبی با هر گونه افزایش تولید مخالفت کردند، اما عربستان سعودی خواهان افزایش تولید اوپک به میزان ۵۰۰ هزار بشکه در روز شد.

در سال ۲۰۰۷ اوپک اعلام کرد که از روز ۱٫۱۱٫۲۰۰۷ تولید خود را به میزان ۵۰۰ هزار بشکه در روز افزایش خواهد داد. افزایش تولید نفت به دلیل مقابله با اثرات منفی قیمت ۷۷ دلاری نفت بر اقتصاد جهانی و کاهش ذخایر جهانی نفت اتخاذ شد و این ۵۰۰ هزار بشکه بر تولید واقعی کشورهای عضو اضافه شد. به این ترتیب تولید واقعی ده کشور غیر از عراق و آنگولا از روز ۱٫۱۱٫۲۰۰۷ به ۲/۲۷ میلیون بشکه در روز رسید.[۳] ولی علیرغم اعلام افزایش تولید اوپک بهای یک بشکه نفت خام برای اولین بار از مرز ۸۱ دلار عبور کرد.[۴] هم‌زمان با نشست شورای امنیت (گروه ۵+۱) برای بررسی وضعیت ایران، قیمت نفت در بازارهای آمریکا با افزایش دو و نیم درصدی به حدود ۸۴ دلار در هر بشکه رسید.[۵] در آستانه فصل سرما، بهای نفت در بازارهای جهانی به رکورد کم سابقه ۹۳ دلار برای هر بشکه رسید ور این در حالی است که قیمت این ماده خام در بازارهای خاور دور به بالای ۹۳ دلار رسید. بازارهای جهانی خود را برای افزایش بهای نفت به میزان صد دلار در هر بشکه آماده کردند.[۶] در آخرین روز سال ۲۰۰۷ میلادی قیمت هر بشکه نفت به بالای ۹۶ دلار آمریکا رسید، در حالیکه در آغاز سال ۲۰۰۷ میلادی قیمت هر بشکه نفت در حدود ۶۰ دلار آمریکا بود.

به این ترتیب قیمت نفت در سال ۲۰۰۷ با افزایشی ۵۸ درصدی، بیشترین افزایش قیمت را در یک دهه گذشته داشته‌است. تنشهای موجود در خاورمیانه، کاهش قدرت دلار آمریکا و کمبود گنجایش ظرفیت کاری پالایشگاهها از عوامل موثر در این افزایش قیمت بوده‌است. افزایش قیمت نفت بر قدرت خرید مصرف کنندگان در بسیاری از کشورها تاثیر محسوسی داشته. قیمت محصولات نفتی با افزایش نسبتاً چشمگیری در سال ۲۰۰۸ میلادی مواجه شد. قیمت نفت در اوایل تابستان ۲۰۰۸ به رقم بی سابقه ۱۴۸ دلار رسید اما در اوج گرمای تابستان ۲۰۰۸ با آشکار شدن بحران مالی ۲۰۰۷-۲۰۰۹ در اقتصاد جهانی، قیمت نفت روند نزولی گرفت و به زیر ۴۰ دلار در هر بشکه سقوط کرد!

قیمت محصولات نفتی با افزایش نسبتاً چشمگیری در سال ۲۰۱۰ میلادی مواجه شد. قیمت نفت در اوایل سال ۲۰۱۱ مجددا به رقم ۱۲۰ دلار رسید.

میزان تولید

در این بخش میزان تولید نفت خام هریک از کشورهای تولیدکننده نفت عضو اوپک از ابتدای قرن بیست و یکم ارائه می‌گردد.[۲][۳][۴]
(واحد ارقام ۱۰۰۰ بشکه در روز است)

نام کشور/سال (میلادی)۲۰۰۰۲۰۰۱۲۰۰۲۲۰۰۳۲۰۰۴۲۰۰۵۲۰۰۶۲۰۰۷۲۰۰۸۲۰۰۹۲۰۱۰
Flag of Saudi Arabia.svg عربستان سعودی ۸٫۲۶۶ ۷٫۹۳۳ ۷٫۵۳۵ ۸٫۷۰۹ ۸٫۹۵۷ ۹٫۳۹۰ ۹٫۱۱۲ ۸٫۶۵۴ ۹٫۱۱۳ ۸٫۰۵۵  
Flag of Iran.svg ایران ۳٫۶۶۷ ۳٫۶۷۲ ۳٫۴۱۶ ۳٫۷۵۱ ۳٫۹۲۰ ۳٫۹۲۴ ۳٫۸۴۵ ۳٫۸۵۵ ۳٫۸۹۲ ۳٫۷۲۶  
Flag of Venezuela.svg ونزوئلا ۲٫۹۴۹ ۲٫۸۹۱ ۲٫۶۱۷ ۲٫۳۱۲ ۲٫۵۸۲ ۲٫۶۲۹ ۲٫۵۳۹ ۲٫۴۳۸ ۲٫۴۸۷ ۲٫۳۱۱  
Flag of Iraq.svg عراق ۲٫۵۵۰ ۲٫۳۷۶ ۲٫۰۰۰ ۱٫۳۲۱ ۲٫۰۱۵ ۱٫۸۳۰ ۱٫۹۳۲ ۲٫۰۸۹ ۲٫۳۴۱ ۲٫۴۲۵  
Flag of the United Arab Emirates.svg امارات متحده عربی ۲٫۲۴۸ ۲٫۱۵۱ ۱٫۹۸۸ ۲٫۲۴۳ ۲٫۳۶۰ ۲٫۴۴۷ ۲٫۵۴۰ ۲٫۵۰۴ ۲٫۵۵۷ ۲٫۲۵۶  
Flag of Kuwait.svg کویت ۲٫۰۸۷ ۲٫۰۲۱ ۱٫۸۸۵ ۲٫۱۷۲ ۲٫۳۴۴ ۲٫۵۰۴ ۲٫۵۲۰ ۲٫۴۶۴ ۲٫۵۵۴ ۲٫۲۶۳  
Flag of Nigeria.svg نیجریه ۲٫۰۳۳ ۲٫۰۹۸ ۱٫۹۶۹ ۲٫۱۳۱ ۲٫۳۵۲ ۲٫۴۱۳ ۲٫۲۳۵ ۲٫۱۲۵ ۱٫۹۴۷ ۱٫۸۱۱  
Flag of Libya.svg لیبی ۱٫۴۰۵ ۱٫۳۶۱ ۱٫۳۱۴ ۱٫۴۲۲ ۱٫۵۳۷ ۱٫۶۴۲ ۱٫۷۰۲ ۱٫۷۱۰ ۱٫۷۱۸ ۱٫۵۵۷  
Flag of Algeria.svg الجزایر ۸۰۷ ۸۲۷ ۸۶۴ ۱٫۱۳۴ ۱٫۲۲۸ ۱٫۳۴۹ ۱٫۳۶۴ ۱٫۳۵۸ ۱٫۳۸۱ ۱٫۲۷۲  
Flag of Angola.svg آنگولا         ۱٫۰۱۹ ۱٫۲۴۱ ۱٫۳۸۵ ۱٫۶۶۰ ۱٫۸۷۱ ۱٫۷۸۶  
Flag of Qatar.svg قطر ۶۹۷ ۶۸۵ ۶۴۹ ۷۴۸ ۷۷۷ ۷۹۵ ۸۲۱ ۸۰۷ ۸۴۰ ۷۷۶  
Flag of Ecuador.svg اکوادور         ۵۲۷ ۵۳۲ ۵۳۶ ۵۰۷ ۵۰۳ ۴۷۶  
  ۲۷٫۹۸۸ ۲۷٫۲۳۴ ۲۵٫۳۵۵ ۲۶٫۹۷۱ ۲۹٫۰۴۰ ۲۹٫۸۶۴ ۳۰٫۵۳۲ ۳۰٫۱۷۱ ۳۱٫۲۰۵ ۲۸٫۷۱۴  

 

  نظرات ()
اتحادیه کشورهای همسود نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

 

اتحادیه کشورهای مشترک‌المنافع
Flag of the Commonwealth of Nations.svg
پرچم اتحادیه
مقر خانه مارلبورگ، لندن، انگلستان
زبانهای رسمی انگلیسی
تعداد اعضا ۵۳ کشور
مساحت حدود ۳۰٪ سطح خشکی‌های زمین
جمعیت ۱٫۹ میلیارد نفر جمعیت تقریباً معادل ۳۰٪ جمعیت کره زمین
عنوان ریاست ملکه الیزابت دوم عنوان «ریاست کشور» در «کشورهای مشترک المنافع بریتانیا»
سازمانهای وابسته کشورهای مشترک المنافع
وب‌گاه وبگاه رسمی
کشورهای عضو اتحادیه (تا سال ۲۰۱۰): کشورهای آبی‌رنگ اعضای اتحادیه‌اند. کشورهای قرمز و سبزرنگ به ترتیب اعضای سابق و معوق اتحادیه را تشکیل می‌دهند.

اتحادیه کشورهای مشترک المنافع یا کشورهای همسود (به انگلیسی: Commonwealth of Nations) مجموعه‌ای از ۵۳ کشور مستقل است که همه آن‌ها به جز موزامبیک و کامرون قبلاً مستعمره امپراتوری بریتانیا بوده‌اند. این کشورها روی هم حدود ۳۰٪ جمعیت کره زمین و ۳۰٪ سطح خشکی‌های زمین را می‌پوشانند. چهارچوب همکاری کشورهای این ارگان بر اساس اعلامیه سنگاپور مصوب سال ۱۹۷۱ حول توسعه ارزشهای مشترک مانند حقوق بشر، حکومت قانون، آزادی‌های فردی، مساوات، دموکراسی، تجارت آزاد، صلح جهانی و همکاری‌های چندجانبه‌است.

درحال حاضر ملکه الیزابت دوم نماد همبستگی میان تمامی ۵۳ عضو ارگان کشور های مشترک المنافع است. عضویت در این ارگان به عنوان اتحاد سیاسی تلقی نمی‌شود و پذیرش ملکه الیزابت دوم به عنوان نماد ارگان به معنای پیروی سیاسی کشورهای عضو از بریتانیا نیست.

بالاترین مقام تشریفاتی دربار بریتانیای کبیر (ملکه الیزابت دوم) عنوان «ریاست کشور» را در ۱۶ عضو کشورهای مشترک المنافع دارا است. این کشورها به اصطلاح «قلمروهای همسود بریتانیا» خوانده می‌شوند. مقام ریاست کشور مقامی تشریفاتی است و در عمل کارهای روزمره کشورهای قلمرو از طریق دولت انتخابی به ریاست نخست وزیر انجام می‌شود. این کشورها شامل استرالیا، زلاندنو، پاپوآ گینه نو، جزایر سلیمان، تووالو (در اقیانوسیهکانادا (در آمریکای شمالیبلیز (در آمریکای جنوبی)، و آنتیگوا و باربودا، باهاما، باربادوس، گرنادا، جامایکا، سنت کیتس و نویس، سنت لوسیا، سنت وینسنت و گرنادین (در هند غربی و جزایر کارائیب) هستند.

محتویات

بازی‌های المپیک اتحادیه کشورهای مشترک المنافع

لوگوی بازی های المپیک این اتحادیه

هرچهار سال یک‌بار کشور های مشترک المنافع در یکی از شهرهای اعضا برگزار می‌شود.ایده برگزاری این بازی‌ها در سال ۱۸۹۱ میلادی مطرح شد، در سال ۱۹۱۱ میلادی به بهانه تاج‌گذاری «جُرج پنجم» پادشاه بریتانیا بین تیم‌های استرالیا، آفریقای جنوبی، کانادا و بریتانیا انجام گرفت و از سال ۱۹۳۰ میلادی به همه اعضای کشور های مشترک المنافع تعمیم یافت.

در دهه اخیر شهرهای کوالالامپور در مالزی (۱۹۹۸)، منچستر در بریتانیا (۲۰۰۲)، و ملبورن در استرالیا (۲۰۰۶) میزبان این بازی‌ها بوده‌اند. میزبان بازی‌های سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ به ترتیب شهرهای دهلی نو در هند و گلاسگو در اسکاتلند خواهند بود.

Kenya v Tonga try (2).jpg

\انگلستان

رانندگی در اتحادیه کشورهای مشترک المنافع

در تمامی کشورهای مشترک المنافع، به استثنای کانادا، رانندگی از سمت چپ جاده انجام می‌شود و اتومبیل‌ها معمولاً فرمان راست هستند.

آمار کشورهای مشترک المنافع

۵۳ عضو اتحادیه کشورهای مشترک المنافع روی هم ۱٫۹ میلیارد نفر جمعیت دارند که تقریباً معادل ۳۰٪ جمعیت کره زمین است. تولید ناخالص ملی این گروه معادل ۷٫۸ ترلیون دلار معادل ۱۶ درصد اقتصاد جهانی است. مساحت کل کشورهای مشترک المنافع ۳۱٬۵ میلیون کیلومتر مربع معادل یک سوم خشکی‌های زمین است. پهناورترین کشورهای عضو ارگان همسود کانادا (۹٫۸ میلیون کیلومتر مربع)، استرالیا (۷٫۷ میلیون کیلومتر مربع) و هند (۳٫۱ میلیون کیلومتر مربع) هستند.

  نظرات ()
اتحادیه اروپا نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
کشورهای عضو اتحادیه اروپا

اتحادیه اروپا یک اتحادیه اقتصادی-سیاسی است که از ۲۸ کشور اروپایی تشکیل شده‌است. منشا اتحادیه اروپا به جامعه اقتصادی اروپا که در سال ۱۹۵۷ با توافقنامه رم بین ۶ کشور اروپایی شکل گرفت، باز می‌گردد. از آن تاریخ با اضافه شدن اعضای جدید، اتحادیه اروپا بزرگ‌تر شد. در سال ۱۹۹۳، توافق ماستریخت چارچوب قانونی کنونی اتحادیه را پایه گذاری کرد.

اتحادیه اروپادر سال ۱۹۹۹ واحد پول مشترکی به نام یورو را معرفی کرد که تاکنون در ۱۷ کشور جایگزین پولهای ملی شده است.

اتحادیه اروپا با ۵۰۰ میلیون شهروند ۳۱٪ تولید ناخالص داخلی سال ۲۰۰۷ در جهان را تولید کرده‌است. (۱۵٫۸ تریلیون دلار) [۱]

۲۱ کشور از اعضای اتحادیه اروپا عضو ناتو می‌باشند.

اتحادیه در حال حاضر بازار واحد مشترکی دارد که موارد زیر را در بر می‌گیرد: اتحادیه گمرکی، واحد پول –یورو- که تحت ادارهٔ بانک مرکزی اروپاست (تا کنون ۱۷ کشور از ۲۷ کشور عضو آن را پذیرفته‌اند)، سیاست مشترک کشاورزی، سیاست مشترک تجارت و سیاست مشترک شیلات.

سیاست مشترک خارجه و امنیت نیز به عنوان دومین ستون از سه ستون اتحادیه اروپا شکل گرفت. پیمان شنگن کنترل روادید را لغو کرد، ایستهای گمرکی نیز در بسیاری از مرزهای داخلی برداشته شد و امکان رفت و آمد شهروندان اتحادیه اروپا برای زندگی، مسافرت، کار و سرمایه گذاری بیشتر شد.

مهمترین نهادهای اتحادیه اروپا عبارتند از: شورای اتحادیه اروپا، کمیسیون اروپا، دادگاه اروپا، کنگره اروپا، شورای اروپا و بانک مرکزی اروپا . اصل و ابتدای پارلمان اروپا بر می‌گردد به دههٔ ۱۹۵۰ و معاهده‌های پایه گذاری، از سال ۱۹۷۹ اعضای این اتحادیه توسط نمایندگان کشورهای عضور انتخاب می‌شوند. هر ۵ سال یکبار انتخابات برگزار می‌شود که شهروندان کشورهای عضو اتحادیه اروپا می‌توانند در آن شرکت کرده، رای دهند. فعالیتهای اتحادیه اروپا اکثر سیاستهای عمومی را تحت پوشش قرار می‌دهد، از سیاست اقتصادی گرفته تا امور خارجه، دفاع، کشاورزی و تجارت. با این حال، گسترهٔ قدرت آن در حوزه‌های مختلف بسیار متفاوت است. در برخی حوزه‌ها اتحادیه مانند فدراسیون عمل می‌کند (برای مثال در مسائل پولی، کشاورزی، تجاری، محیط زیست و سیاستهای اقتصادی و اجتماعی) و در دیگر حوزه‌ها مانند یک سازمان بین‌المللی ( برای مثال در امور خارجه).

محتویات

موقعیت

اعضای اتحادیه اروپا بین اتحادیه را کاملاً مقتدر و مستقل ساخته‌اند ( بیش از تمامی دیگر سازمانهای بین‌المللی غیر مستقل). در برخی حوزه‌ها اتحادیه اروپا همچون فدراسیون یا کنفدراسیون عمل می‌کند، با این حال، از لحاظ حقوقی، کشورهای عضو "رئیس معاهده ها" هستند بدین معنی که اتحادیه این قدرت را ندارد که بدون توافق اعضا و از طریق معاهده‌های بین‌المللی، از کشورها قدرت بگیرد و به قدرت خود اضافه کند. به علاوه، در بسیاری از حوزه‌ها، به خصوص حوزه‌های مهم و کلیدی مانند امور خارجه و دفاع، کشورهای عضو تنها از مقدار کمی از استقلال و اقتدار ملی خود صرف نظر کرده‌اند، به دلیل این ساختار منحصر به فرد اکثراً اتحادیه اروپا را پدیده‌ای بی نظیر تلقی می‌کنند.

در ۲۹ اکتبر ۲۰۰۴، سران دولتهای کشورهای عضو اتحادیه اروپا معاهده‌ای که قانون اساسی اروپا را وضح می‌کند به امضا رساندند که بعداً ۱۳ کشور عضو آن را تصویب کردند. اما در اغلب موارد، تصویب بیشتر براساس عملکرد پارلمانی است تا رای عمومی، که این فرآیند در ۲۹ می۲۰۰۵، زمانیکه رای دهندگان فرانسه قانون اساسی را با ٪۵۵ به ٪۴۵ رد کردند نامشخص و متزلزلی باقی ماند. سه روز پس از رفراندوم فرانسه در مورد قانون اساسی اروپا، هلند نیز طی رفراندومی با ٪۶۱، قانون اساسی اروپا را رد کرد.

بنابراین وضعیت فعلی و آتی اتحادیه اروپا همچنان موضوع بحثهای جنجال برانگیز سیاسی خواهد بود و کشورهای عضو هرکدام دیدگاه متفاوتی نسبت به آن دارند: برای مثال، در انگلستان یک همه پرسی نشان داد که ٪۵۰ از مردم نسبت به اتحادیه اروپا بی تفاوتند و ٪۲۰ به حزبهایی رای دادند که می‌خواستند در انتخابات ۲۰۰۴ اتحادیه اروپا از این اتحادیه کناره بگیرند. نظر عموم مردم در دانمارک و اتریش نیز تردیدآمیز است. با این حال سایر کشورها بیشتر طرفدار یکپارچه سازی اتحادیه اروپا هستند. بلافاصله پس از اینکه فرانسه و هلند به قانون اساسی رای منفی دادند. کرندداچی از لوکزامبورگ رای مثبت داد. معنای واقعی عبارت "یکپارچه سازی اتحادیه اروپا" نیز خود موضوع بحث و مناظره‌است.

مسائل جاری

مسائلی که در حال حاضر اتحادیه اروپا با آن روبروست عبارتند از عضویت، ساختار، فرآیندها و سیاستها که موفقیت و آینده قانون اساسی و توسعه و گسترش اتحادیه در شرق و جنوب، مسائل مربوط به درستکاری و امانتداری مالی و پاسخگویی و دموکراتیک، پایداری نسبی اقتصادی، تجدید نظر در قوانین "معاهدهٔ رشد و ثبات" و بودجهٔ آتی و سیاست مشترک کشاورزی را در بر می‌گیرد.

در شورای اروپا در دسامبر ۲۰۰۵، نشستی که هر ۶ ماه یکبار با حضور سران دولتها و دول کشورهای عضو اتحادیه برگزار می‌شود، در مورد چگونگی تخصیص بودجه اتحادیه اروپا برای ۷ سال آینده (۲۰۱۳-۲۰۰۷) تصمیماتی اتخاذ شد. همچنین پس از اینکه اعضای اتحادیه در مورد بودجه بر سر یک و چهل و پنج هزارم درصد از تولید ناخالص داخلی اروپا توافق کردند "چشم اندازهای مالی" نیز تعریف شد.

نخست وزیر انگلستان، تنی بلر، علی رغم قولی که به پارلمان داده بود پذیرفت تا تخفیف انگلستان را که مارگارت تاجر در سال ۱۹۸۴ مورد مذاکره قرار داده بود دوباره مورد بررسی و تجدید نظر قرار دهد. رئیس جمهور فرانسه، ژاک ژیراک، اظهار داشت که افزایش بودجه به اروپا این امکان را می‌دهد تا سیاستهای مشترک را مانند سیاست مشترک کشاورزی، سیاست برنامهٔ ششم توسعه تحقیقات و فن آوری را تامین اعتبار نماید، با این حال تقاضای فرانسه برای کاهش مالیات بر ارزش افزوده رد شد.

مسائل جنجال برانگیز در طی منازعات مربوط به بودجه عبارتند از تخفیف به انگلستان، منافع فرانسه از سیاست مشترک کشاورزی، کمکهای گسترده آلمان و هلند به بودجهٔ اتحادیه اروپا و اصلاح صندوق اعتبارات توسعه منطقه‌ای اروپا. بسیاری از مفسران بر این باورند که این مناظرات نشان دهندهٔ این است که میان دولتهایی چون فرانسه و آلمان که خواهان بودجه بیشتر و اتحادیه‌ای فدرالتر هستند و دولتهایی همچون انگلستان که بودجه کمی می‌خواهند اما متقاضی اعتبارات گسترده برای تحقیقات و فن آوری اند (و شعارشان هم مدرنیزه شدن است) شکاف عمیقی وجود دارد. معاهده‌ای که قانون اساسی اروپا را وضع می‌کند و عموماً "قانون اساسی اروپا" نامیده می‌شود، معاهده ایست بین‌المللی با هدف تدوین قانون اساسی برای اتحادیه اروپا. ناکامی این قانون (اساسی) برای جلب حمایت عمومی در برخی کشورهای عضو (فرانسه و هلند) سبب شد که سایر کشورها نیز تصویب قانون اساسی را متوقف سازند و یا به بعد موکول کنند و بدین ترتیب آینده این قانون نامشخص مانده‌است.

اگر که این قانون تصویب شده بود، معاهده از یک نوامبر ۲۰۰۶ قابل اجرا می‌شد با این حال، در ماه می۲۰۰۶، اتریش، بلژیک، قبرس، استونی، آلمان، یونان، اتریش، ایتالیا، لتونی، لیتوانیا، لوکزامبورگ، مالتا، اسلواکی، اسلوونی و اسپانیا به قانون اساسی رای مثبت دادند و آن را به تصویب رساندند. کشورهای بلغارستان و رومانی نیز که از ۲۰۰۷ عضو اتحادیه خواهند بود، پیشاپیش معاهده قانون اساسی را پذیرفته‌اند و معاهدهٔ پذیرششان را هم تصویب کرده‌اند.در کجا

پیدایش و تاریخچه

تلاشهایی صورت گرفته تا تاریخ گذشته اروپا را که موکد اعتبار هویت ملی اروپاست بازسازی کنند.

امپراطوری روم را که در مدیترانه متمرکز بود بنا به دلایلی چند نمی‌توان تمثیل مناسبی برای اتحادیه اروپا دانست: این دو نهاد سیاسی موقعیت جغرافیایی یکسانی نداشتند، امپراطوری روم بخشهایی از آفریقا و آسیا را شامل می‌شد، اما بخش وسیعی از آلمان، اسکاندیناوی، اسکاتلند و شرق اروپا را در بر نمی‌گرفت، امپراطوری روم با توسل به زور گسترش پیدا کرد، به وسیلهٔ ایالتی مرکزی کنترل می‌شد و از تعداد معدودی از ایده آلها و ساختارهای اتحادیه اروپا برخوردار بود.

امپراطوری فرانک در پارلمان و امپراطوری روم مناطق وسیعی را تحت دولتی نه چندان مستحکم صدها سال یکپارچه و متحد نگه داشتند. شاید اتحادیهٔ گمرکی در سدهٔ ۱۸۰۰ و در دروهٔ تصدی ناپلئون I فرانسه برای مقایسه مناسبتر باشد، اما آنهایی که طرفدار گسترش اتحادیه اروپا هستند احتمالاً بر این عقیده‌اند که هرچه کمتر در مورد کشورگشایی‌های نازیهای آلمان در دههٔ ۱۹۴۰ صحبت کنیم بهتراست.

با در نظر گرفتن زبانهای اروپا، فرهنگها و گروههای قومی آن، این تلاشها اغلب متضمن اشغال نظامی کشورهای مخالف که سبب بی ثباتی می‌شدند بود. بقیه صدها سال پا برجا ماندند و دروه‌هایی از پیشرفت فن آوری و اقتصادی و صلح را رواج دادند. یکی از نخستین پیشنهادها برای برقراری اتحاد صلح آمیز از طریق همکاری و برابری اعضا را ویکتورهوگوی صلحگرا در سال ۱۸۵۱ بیان نمود. پس از فاجعه جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم، انگیزه برای تشکیل اتحادیه اروپا بیشتر شد و این انگیزه ناشی از تصمیم به بازسازی اروپا و از بین بردن احتمال جنگی دیگر بود. این احساس در نهایت منتهی شد به شکل گیری جامعه ذغال سنگ و فولاد اروپا توسط کشورهای آلمان، فرانسه، ایتالیا و نبه لوکس (هلند، بلژیک، لوکزامبورگ). این امر از طریق معاهدهٔ پاریس (۱۹۵۱)، که در آوریل ۱۹۵۱ به امضا رسید و از ژولای ۱۹۵۲ به اجرا درآمد میسر گردید .

نخستین اتحادیهٔ گمرکی در ابتدا "جامعه اقتصادی اروپا" (که به طور غیر رسمی در انگلستان" بازار مشترک" نامیده می‌شود) نام داشت و با معاهده روم در سال ۱۹۵۷ شکل گرفت و از یکم ژانویه ۱۹۵۸ به اجرا درآمد. این اتحادیه بعدها به "جامعه اروپا" تغییر نام دارد که طبق معاهده مستریچت نخستین ستون اتحادیه اروپا محسوب می‌شود. اتحادیه اروپا متحول شد و از یک سازمان تجاری به مشارکتی سیاسی و اقتصادی مبدل گشت. رئیس جمهور سابق فرانسه و لری جیسکار و استانیک درمقام رئیس کنوانسیون آینده اروپا پیشنهاد داد که نام اتحادیهٔ اروپا را به اروپای متحد تغییر دهند که البته تصویب نشد. بخشی از فرآیند ایجاد هویتی ملی برای اتحادیه اروپا می‌تواند تاریخی از اروپا به دست دهد که وجود اتحادیه اروپا را توجیه می‌سازد. بعضاً به دلیل فقدان این بخش از تاریخ است که در میان برخی از شهروندان کشورهای عضو اتحادیه احساسات ضد اروپایی وجود دارد. در هر حال، ارزش واقعی اتحادیه اروپا در گرو این است که چگونه اتحادیه اروپا بتواند آینده اتحادیه را ارتقا بخشد نه اینکه چگونه گذشتهٔ آن را توجیه نماید.

کشورهای عضو

نقشه اتحادیه اروپا

اتحادیه اروپا هم اکنون شامل 28 کشور مستقل است که مجموعا ایالت‌های عضو خوانده می‌شوند و عبارت‌اند از:

آلمان، اتریش، اسپانیا، استونی، اسلوواکی، اسلوونی، انگلیس،ایتالیا، ایرلند، بلژیک، بلغارستان، پادشاهی متحده پرتغال، جمهوری چک، دانمارک، رومانی، سوئد، فرانسه، فنلاند، قبرس، لاتویا، لوکزامبورگ، لهستان، لیتوانی، مالت، مجارستان، کرواسی، هلند و یونان[۲]

در حال حاضر 4 نامزد رسمی برای عضویت در اتحاد

توسعه‌های آتی و روابط نزدیک

کرواسی نیز نامزد رسمی برای پیوستن به اتحادیه‌است و مذاکراتش را برای پذیرش عضویت از اکتبر ۲۰۰۵ آغاز کرده‌است. در ژوئن ۲۰۰۶، مقامات اتحادیه پیش بینی کردند که پذیرش عضویت کرواسی در سال ۲۰۱۰ صورت خواهد گرفت. انتظار می‌رود مذاکرات در مورد تمامی بندهای قانون جامعه اروپا[۳] در سال ۲۰۰۸ یا ۲۰۰۹ خاتمه یابد، در حالی‌که امضای پیمان‌نامه پذیرش در سال بعد انجام خواهد گرفت.

ترکیه نیز رسماً نامزد پیوستن به اتحادیه اروپاست. آرمانهای اروپا – ترکیه از قرارداد آنکارا در سال ۱۹۶۳ آغاز شد. ترکیه مذاکرات مقدماتی را در ۳ اکتبر ۲۰۰۵ آغاز کرد. اما تحلیل‌گران معتقدند که نزدیکترین تاریخ ممکن برای به عضویت درآمدن ترکیه ۲۰۱۵ خواهد بود زیرا ترکیه اصلاحات اجتماعی و اقتصادی بسیاری دارد که باید به انجام برساند و نیز بدین دلیل که پذیرش عضویت ترکیه مستلزم صرف هزینه‌های زیادی خواهد بود که در بودجه ۲۰۱۳-۲۰۰۷ جایی برای آن در نظر گرفته نشده.

بخشی از مشکل پذیرش ترکیه این است که ٪۹۷ از زمینهای ترکیه در شبه جزیره آناتولیان در غرب آسیا واقع شده و تنها ٪۳ آن در قارهٔ اروپاست. مقامات ترکیه در رویارویی با این مشکل چنین بیان داشته‌اند که کشورهایی نظیر اوکراین و بلاروس نیز در شرق دور واقع شده‌اند و گرجستان که از لحاظ جغرافیایی بعضاً در اروپاست، حتی نسبت به ترکیه نیز بیشتر به سمت شرق پیشرفته‌است و دور بخشی از ناحیهٔ شمال شرقی با ترکیه هم مرز است. بنابراین، می‌توان ادعا نمود که ترکیه هم از طرف شرق و هم از طرف غرب با کشورهای اروپایی هم مرز است.

به مقدونیه نیز نامزدی رسمی برای عضویت داده شده بود (دسامبر ۲۰۰۵)

اعضای اتحادیه تجارت آزاد اروپا – کشورهای نروژ، ایسلند و لیختن اشتاین- اعضای منطقهٔ اقتصادی اروپا نیز هستند که این امکان را به آنها می‌دهد تا از جهات بسیاری در بازار واحد کشور اتحادیه تجارت آزاد اروپا، پس از رفراندومی عضویت در منطقهٔ اقتصادی اروپا را رد کرد و اما از طریق معاهدات دوجانبه متعدد روابط نزدیکی با اتحادیه اروپا برقرا کرده‌است.

آلبانی، بوسنی و هرزگوین، مونته نگرو و صربستان نیز رسماً به عنوان نامزد عضویت در اتحادیه درنظر گرفته شده‌اند.

توسعه اتحادیه اروپا

حامیان اتحادیه اروپا چنین استدلال می‌کنند که رشد اتحادیه اروپا می‌تواند قدرتی برای برقراری صلح و دموکراسی باشد. آنها معتقدند که جنگ‌هایی که در تاریخ اروپا به صورت دوره‌ای تکرار می‌شد و مشخصه اروپا محسوب می‌گردید با تشکیل "جامعه اقتصادی اروپاً (که بعداً اتحادیه اروپا نام گرفت) در دههٔ ۱۹۵۰ متوقف گردید. آنها همچنین بر این باورند که در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، کشورهای یونان، اسپانیا و پرتغال کشورهای دیکتاتوری بودند، اما علاقهٔ جوامع تجاری این سه کشور به عضویت در اتحادیه اروپا انگیزه‌ای قوی برای برقراری دموکراسی در این کشورها شد. دیگران معتقدند که برقراری صلح در اروپا پس از جنگ جهانی دوم بیشتر بنا به دلایل دیگری می‌باشد مانند تعدیل تاثیرگذاری آمریکا و ناتو، نیاز به نشان دادن عکس العملی یکپارچه به تهدیدات شوروی، نیاز به بازسازی پس از جنگ جهانی دوم، خستگی عموم از جنگ و اینکه کشورهای دیکتاتوری ذکر شده بنا به دلایلی کاملاً متفاوت منحط شدند.

تقریباً در سالهای اخیر، اتحادیه اروپا نفوذ خود را در شرق گسترش داده‌است. کشورهای چندی را که قبلاً در پس «میله‌های آهنین» بودند به عضویت پذیرفته و در نظر دارد عضویت تعداد دیگری از کشورها را نیز قبول نماید. امید آن می‌رود که عضویت این کشورها، همانطورکه در مورد ورود اسپانیا، پرتغال و یونان در دههٔ ۱۹۸۰ رخ داد، سبب افزایش و تحکیم ثبات سیاسی و اقتصادی شود.

با استمرار توسعهٔ اتحادیه اروپا در شرق، پذیرش کشورهای متقاضی عضویت جنجال برانگیزتر خواهد شد. همانطور که قبلاً توضیح داده شد، اتحادیهٔ اروپا مذاکراتش را با رومانی و بلغارستان در خصوص پذیرش تقاضای عضویت به انجام رساند و این دو کشور در سال ۲۰۰۷ به اتحادیه پیوستند. با این حال، رد اساسنامهٔ اتحادیه اروپا از جانب فرانسه و هلند و همچنین رشد اقتصادی ضعیف اتحادیه اروپا، توانایی اتحادیه را برای پذیرش کشورهای جدید و فقیرتر، پس از رومانی و بلغارستان به کشورهای مهم اقتصادی اتحادیه اروپا نظیرانگلستان، آلمان، ایتالیا و فرانسه نیز به این تردید دامن زده‌است. به تازگی این کشورها توانسته‌اند جریان عمده ورود از کشورهای عضو مانند لهستان و جمهوری چک (به خصوص در انگلستان و آلمان) کنترل کنند، هرچند که در اکثر موارد ورود به این کشورها اغلب مورد استقبال قرار گرفته‌است زیرا این مهاجران در بازار کار قدیم به انجام کارهایی با دست مزد کم می‌پردازند و یا در زمینه‌هایی مانند خدمات ساختمانی یا لوله کشی که در سطح ملی با کمبود افراد ماهر مواجه هستند مشغول به کار می‌شوند. با این حال این کشورهای بزرگ اقتصادی از این می‌ترسند که ممکن است نتوانند بیش ازاین مهاجران اقتصادی را که پیش بینی می‌شود تعداد آنها از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰ به صدها هزار نفر برسد کنترل و اداره نمایند. رومانی و بلغارستان نیز از این می‌ترسند که متضرر "کاهش مغزهاً ی نیروی کار ماهر و متخصص شوند، مشابه آنچه که هم اکنون افرادی که از کشورهای عضو در سال ۲۰۰۴ وارد شده‌اند با آن مواجه هستند.

محل استقرار نهادهای اتحادیه اروپا

به محض اینکه جامعهٔ اقتصادی اروپا (EEC) شکل گرفت درگیریهای سیاسی و حقوقی بر سر اینکه نهادهای این سازمان در کجا مستقر شوند آغاز شد. کشورهای عضو به ویژه از زمانی که مفهوم "حوزهٔ اروپاً که از جانب جین منت مطرح شد مورد توجه و حمایت کمی قرار گرفت. در مورد محل استقرار دائم نهادها به توافق نمی‌رسیدند. از سال ۱۹۵۸، کمیسیونهای EEC و آزانس انرژی اتمی اروپا (EAEC) در بروکسل مستقر شدند.

تا زمانی که بالاخره کشورهای عضو در مورد مکانی واحد برای استقرار دائم نهادهای EEC به توافق رسیدند، مقامات اروپایی در بروکسل، لوگزامبورگ و استرازبورگ پراکنده بودند که این امر سبب افزایش قابل هزینه‌های بالا تری شده بود. بروکسل به عنوان محل استقرار «کمیسیون واحد» و «شورای وزیران» انتخاب شد. این امر درعمل بدین معنا بود که اکثر مقامات اروپا در این دو مرکز مشغول به کار بودند. لوکزامبورگ درصد جبران خسارات ناشی از از دست دادن قدرت مرکزی و جابجایی "شورای ویژه وزیران جامعهٔ ذغال سنگ و فولاد اروپا به بروکسل برآمد. با این حال، لوکزامبورگ به محل دائم استقرار بانک سرمایه گذاری اروپا (EIB)تبدیل شد و به لوکزامبورگ اطمینان داده شد که برخی ازنشستهای شورای وزیران در آوریل، ژوئن و سپتامبر در این شهر برگزار خواهد شد.

دادگاه، اداره مرکزی آمار، اداره انتشارات رسمی اجتماعات اروپا، کمیته مشاوره و خدمات مالی جامعهٔ ذغال سنگ و فولاد اروپا و دبیرخانه مجمع کنگره درلوکزامبورگ باقی ماندند. در این ضمن فرانسه از دست برداشتن از ادعای خود مبنی بر اینکه استرازبورگ جایگاه مناسبی برای مجمع کنگره‌است اجتناب می‌کرد. دراین زمینه مصالحه‌ای نامناسب و با صرف هزینهٔ بسیار انجام گرفته که به موجب آن قرار شد اعضای کنگره در جلسه‌ای عمومی در استرازبورگ با یکدیگر دیدار داشته باشند اما جلسات و نشستهای کمیته‌های کنگره در بروکسل برگزار شود. قرار شد که جلسات عمومی ای در لوگزامبورگ، که محل استقرار دبیرخانه کنگره اروپا است، نیز برگزار گردد.

اتحادیه اروپا هیچ مرکز (پایتخت) رسمی ندارد و نهادها و ارگانهای آن در شهرهای مختلف پراکنده‌است:

  • بروکسل: پایتخت عکلی (دو فاکتو) اتحادیه اروپا محسوب می‌شود و محل استقرار «کمیسیون اروپاً و شورای وزیران است. همچنین محل برگزاری نشستها و جلسات کوچک کمیته‌های کنگرهٔ اروپاست. و (از سال ۲۰۰۴) شهر میزبان تمامی جلسات »شورای اروپاً بوده‌است.
  • استراسبورگ: محل استقرار پارلمان اروپا و نیز محل برگزاری نشستهای عمومی سالانه‌است که ۱۲ هفته به طول می‌انجامد. این شهر همچنین محل استقرار شورای اروپا و دادگاه حقوق بشر اروپاست، این دو نهاد از اتحادیه اروپا جدا شده‌اند.
  • لوکزامبورگ: محل استقرار دادگاه اروپا، دبیرخانه پارلمان اروپا و بانک سرمایه گذاری اروپاست.

چارچوب حقوقی

قانون اتحادیه اروپا متشکل از تعداد زیادی ساختارهای حقوقی و نهادی است که بر یکدیگر همپوشانی دارند. این امر نتیجهٔ این است که معاهده‌های بین‌المللی یکی از دیگری به تعریف این قانون می‌پردازند و هرکدام قوانین قبلی را اصلاح و تکمیل می‌کنند. در سالهای اخیر، تلاشهای قابل توجهی برای ساده کردن و تحکیم کردن معاهده‌ها انجام گرفته که این تلاشها با نسخهٔ نهایی معاهده‌ای که قانون اساسی اروپا را تدوین می‌کند به اوج خود رسید. در صورتیکه این معاهدهٔ پشتیبانی تصویب شود، جایگزین معاهده‌های قبلی که همپوشانی بسیار دارند و اساسنامه فعلی اتحادیه اروپا را تشکیل می‌دهند خواهد شد.

نخستین معاهدهٔ اتحادیه اروپا، معاهدهٔ پاریس (۱۹۱۵) بود (که از ۱۹۵۲ قابل اجرا شد) که جامعهٔ ذغال سنگ و فولاد اروپا میان گروهی متشکل از ۶ کشور اروپایی راه اندازی کرد. از زمان انقضای این معاهده، فعالیتهای آن توسط دیگرمعاهده‌ها دنبال می‌شود. از سوی دیگر، معاهدهٔ دوم در سال ۱۹۵۷ همچنان به قوهٔ خود باقی و قابل اجراست. هرچند که از آن زمان تاکنون توسط معاهده‌هایی چند به ویژه معاهدهٔ ماستریچت در سال ۱۹۹۲- که نخستین بار نام اتحادیهٔ اروپا را برای این سازمان برگزیده – اصالح شده‌است. جدیدترین اصلاحاتی که در مورد معاهدهٔ دوم صورت گرفته به عنوان بخشی از معاهدهٔ پذیرش ۲۰۰۳، معاهدهٔ پذیرش ۱۰ کشور جدید به عنوان عضو که از یک می۲۰۰۴ قابل اجرا شد، پذیرفته گشت. کشورهای عضو اتحادیه اروپا اخیراً در مورد متن معاهدهٔ جدیدی که قانون اساسی اروپا را تدوین می‌کند | معاهده قانون اساسی، به توافق رسیده‌اند که اگر کشورهای عضو این معاهده را تصویب کنند، نخستین قانون اساسی رسمی اتحادیه اروپا خواهد بود و جایگزین تمامی معاهده‌های قبلی خواهد شد. هرچند که اکثر کشورها این معاهده را نپذیرفته‌اند، اما فرانسه در یک همه پرسی در ۲۹ می۲۰۰۵، با اکثریت ٪۵۵ و نیز هلند در همه پرسی یک ژوئن ۲۰۰۵ با اکثریت ٪۶۲ این معاهده را رد کردند.

اگر همه کشورهای عضو به قانون اساسی رای مثبت ندهند و این قانون تصویب نشود، لازم خواهد بود که مجدداً در مورد آن مذاکراتی صورت گیرد. بسیاری از سیاست‌مداران و مقامات بر این عقیده‌اند که ساختارهای پیش قانون اساسی فعلی در سطح متوسط برای اتحادیه‌ای متشکل از ۲۷ کشور عضو (که این تعداد رو به افزایش است) کارآمد نخواهد بود. سیاست‌مداران ارشد در برخی از کشورهای عضو ( علی الخصوص فرانسه) پیشنهاد کرده‌اند که اگر تنها تعداد معدودی از کشورها این قانون را تایید نکنند، سایر کشورها باید بدون آنها (کشورهای مخالف) به کار خود ادامه دهند و احتمالاً «تجمعی نوین و پیشتاز» و یا «اتحادیهٔ داخلی از کشورهای عضو متعهدتر» تشکیل دهند.

نقش جامعه اروپا در داخل اتحادیه

مجامع اروپا: جامعه اروپا به علاوهٔ جامعهٔ انرژی اتمی اروپا

عبارت مجامع اروپا جمعاً دو سازمان اشاره دارد: جامعهٔ اقتصادی اروپا (که هم اکنون جامعهٔ اروپا خوانده می‌شود) و جامعه انرژی اتمی اروپا (که یوراتم نیز نامیده می‌شود) و هرکدام متعاقب معاهدهٔ جداگانه‌ای در دههٔ ۱۹۵۰ تشکیل شدند. سازمان سومی با عنوان جامعه ذغال سنگ و فولاد اروپا نیز قبلاً جزئی از مجامع اروپا به حساب می‌آمد اما از سال ۲۰۰۲ با اتمام (انقضای) معاهدهٔ آن، این سازمان نیز از بین رفت. از سال ۱۹۶۷، مجامع اروپا از نهادهای مشترکی به ویژه شورای اروپا، کنگره اروپا، کمیسیون و دادگاه اروپا، برخوردارند. در سال ۱۹۹۲، جامعهٔ اقتصادی اروپا، که در آن زمان هر سه سازمان فوق الذکر بیشترین میزان فعالیت خود را داشتند، به موجب معاهده ماستریخت به "جامعهٔ اروپاً تغییر نام داد.

اتحادیه اروپا: مجامع اروپا به همراه PJCC, CFSP

مجامع اروپا یکی از سه ستون اتحادیه اروپا محسوب می‌شدند، مهمترین ستون و تنها ستونی که در وحلهٔ اول از طریق نهادهای فراملی فعالیت می‌کند. دو ستون دیگر- سیاست مشترک خارجه و امنیت (CFSP) و همکاری مشترک پلیس و قوهٔ قضایه در امور کیفری (PJCC) – تقسیم بندی‌های ضعیفتر میان دولتی هستند. جای تعجب دارد که این دو ستون بسیار مورد توجه جامعه اروپا بوده‌است.

تاثیرات معاهدهٔ قانون اساسی

در صورتیکه معاهدهٔ پیشنهادی جدید که قانون اساسی اروپا را وضع می‌کند تصویب شود، این معاهده به ساختار سه ستونی خاتمه خواهد داد و در نتیجه تمایز میان اتحادیهٔ اروپا و جامعهٔ اروپا از بین می‌رود و تمامی فعالیتهای جامعهٔ اروپا تحت توجهات اتحادیهٔ اروپا قرار می‌گیرد و شخصیت حقوقی جامعهٔ اروپا به اتحادیه تبدیل می‌شود. با این حال، یک محدودیت وجود دارد: به نظر می‌رسد که یوراتم (جامعه انرژی اتمی اروپا) همچنان به عنوان سازمانی مجزا که به وسیله معاهده‌ای مجزا داده می‌شود باقی خواهد ماند. (و این امر بدین دلیل است که بحث و جدال شدیدی که مسئله انرژی هسته‌ای به راه انداخته و نیز بی اهمیتی نسبی یوراتم، سبب شده که مجزا نگه داشتن یوراتم در جریان اصلاح قانون اساسی اتحادیه اروپا به مصلحت تلقی شود). 112

چند ملیتی گرایی و میان دولتی گرایی

در اتحادیه اروپا میان چند ملیتی گرایی و میان دولتی گرایی کشمکشی بنیادی وجود دارد. میان دولتی است برای تصمیم گیری در سازمانهای بین‌المللی که در آن قدرت در اختیار کشورهای عضو است و تصمیمات با اتفاق آراء اتخاذ می‌شود. منصوب شدگان مستقل دولتها و یا نمایندگان منتخب تنها فعالیتهای اجرایی و مشاوره‌ای انجام می‌دهند. امروزه بسیاری از سازمانهای بین‌المللی از روش میان دولتی گرایی استفاده می‌کنند.

چند ملیتی گرایی یکی از روشهای تصمیم گیری در سازمانهای بین‌المللی است. در این روش قدرت در اختیار مقامات مستقل منصوب شده یا نمایندگان منتخب پارلمان و یا افرادی از کشورهای عضو است. دول کشورهای عضو نیز همچنان قدرت دارند، اما باید قدرت خود را با دیگرانی که نقش ایفا می‌کنند تقسیم نمایند. به علاوه، تصمیم گیریها با اکثریت آرا، انجام می‌شود و در نتیجه این امکان وجود دارد که یکی از کشورهای عضو مجبور شود تصمیم اتخاذ شده برخلاف میل خود بپذیرد و اجرا سازد.

برخی در اتحادیه اروپا طرفدار رویکرد میان دولتی گرایی هستند و برخی دیگر طرفدار چند ملیتی گرایی، حامیان روش چند ملیتی گرایی چنین استدلال می‌کنند که این روش موجب یکپارچگی می‌شود و این امکان را فراهم می‌آورد تا با سرعتی بالا که در غیر این صورت امکان پذیر نبود به پیش رویم. هنگامی که قرار است تصمیم گیری توسط دولتها و با اتفاق آراء انجام شود، این کار سالها طول می‌کشد البته اگر در نهایت تصمیمی گرفته شود! طرفداران میان دولتی گرایی بر این عقیده‌اند که چند میلتیسم تهدیدی است برای حاکمیت ملی و دموکراسی. این افراد مدعیند که تنها دول ملی باید از قانونیت دموکراتیک لازم برخوردار باشند. میان دولتی گرایی بیشترمورد علاقه و توجه ملتهایی نظیر انگلستان، دانمارک و سوئد است. در حالیکه کشورهایی مانند نبلوکس (هلند، بلژیک و لوکزامبورگ)، فرانسه، آلمان و ایتالیا رویکرد چند ملیتی گرایی را ترجیح می‌دهند.

اتحادیه اروپا تلاش می‌کند بین این دو روش توازن برقرار سازد. با این حال، چنین توازنی پیچیده خواهد بود و ممکن است سبب پیچیده شدن فرآیند تصمیم گیری شود. • همکاری، کشورهای عضو که در شورای اتحادیه اروپا با یکدیگر دیدار می‌کنند، توافق نمودند تا سیاستهای داخلی خود را با یکدیگر هماهنگ سازند و با یکدیگر همکاری داشته باشند.

کشمکش میان صلاحیت اتحادیه اروپا و صلاحیت ملی در جریان رشد و توسعهٔ اتحادیه اروپا همواره باقی خواهد ماند. تمامی اعضای آتی اتحادیه اروپا قوانینی وضع نمایند تا آنها را در راستای چارچوب قانونی اتحادیه قرار دهد. (همچنین مراجعه کنید به، اتحادیه تجارت آزاد اروپا، منطقه اقتصادی اروپا).

بازار واحد

بسیاری از سیاستهای اتحادیه اروپا به ایجاد و حفظ بازاری واحد و کارآمد مرتبط است. تلاشهای قابل توجهی برای وضع استانداردهای هماهنگ صورت گرفته تا سودهای اقتصادی از طریق ایجاد بازارهای بزرگتر و کارآمد حاصل شود. بازار واحد ابعاد داخلی و خارجی دارد:

سیاستهای داخلی

  • تجارت آزاد کالاها و خدمات در میان کشورهای عضو.
  • قانون رقابت اتحادیه اروپا که فعالیتهای ضد رقابتی شرکتها را از طریق قانون ضد اعتماد و کنترل ادغام و فعالیتهای ضد رقابتی کشورهای عضو را از طریق نظام کمکهای ایالتی کنترل می‌کند.
  • معاهدهٔ شنگن حذف نظارت بر مرزهای داخلی و نیز هماهنگ سازی نظارت بر مرزهای خارجی را میان کشورهای عضو میسر ساخته‌است. این معاهده انگلستان و ایرلند را که تنزل داشته‌اند حذف می‌کند اما کشورهای غیر عضو در اتحادیه اروپا را، ایسلند و نروژ، در بر می‌گیرد. سوئیس نیز در سال ۲۰۰۵ به قرار گرفتن در منطقه شنگسن رای مثبت داد.
  • آزادی شهروندان کشورهای عضو برای زندگی و کار همراه با همسران و فرزندانشان در هر جایی از اتحادیه اروپا، مشروط بر اینکه خود بتوانند از خود حمایت کنند. (این مسئله در مورد کشورهای منطقه اقتصادی اروپا و سوئیس نیز صادق است). این امر نابسامانی شدیدی را به دنبال داشته، زیرا مزایای رفاه اجتماعی مربوط به خانواده را کشور عضو می‌تواند در محل استخدام شهروند اتحادیه اروپا پرداخت نماید، حتی زمانی که خانواده کارمند مورد نظر در جای دیگری از اتحادیه ساکن باشند.
  • جابجایی آزادانهٔ سرمایه میان کشورهای عضو ( و دیگر کشورهای منطقه اقتصادی اروپا).

هماهنگ سازی مقررات دولتی، قانون شرکتها و ثبت مارکهای تجاری.

  • منطقهٔ یورو، منطقه‌ای که در آن تنها واحد پولی رایج یورو است (که انگلستان و دانمارک را نرخ برابری ارز نپویسته و بدین ترتیب داوطلبانه خود را از اتحادیه پولی خارج ساخته‌است.
  • هماهنگی وسیع سیاستهای محیط زیست در سرتاسر اتحادیه.
  • سیستم عمومی مالیات غیر مستقیم، مالیات به ارزش افزوده و نیز عوارض گمرکی و مالیات غیر مستقیم مشترک بر محصولات.
  • تامین اعتبار برای رشد و توسعه مناطق محروم. اعتبارات ساختاری و انسجامی و نیز کمکهای مالی اضطراری، اعتبار برای و حسرت و انسجام.

سیاستهای خارجی و ارتش

  • تعرفهٔ گمرکی خارجی مشترک و موقعیتی مشترک در مذاکرات بین‌المللی تجارت.
  • تامین اعتبار برای برنامه‌های کشورهای داوطلب و سایر کشورهای اروپایی و نیز کمک به بسیاری از کشورهای در حال توسعه از طریق برنامه‌هایی مانند ISPA,TACIS,Phare .
  • ایجاد جامعه انرژی تک بازاری از طریق معاهدهٔ جامعهٔ انرژی جنوب – شرق اروپا.
  • ایجاد منطقهٔ مشترک هواپیمایی اروپا / منطقه هواپیمایی با بازار واحد.
  • تاسیس موسسهٔ دفاع اروپا.
  • ایجاد نیروی ضربت اروپا.

همکاری و هماهنگی در سایر مناطق

  • آزادی شهروندان اتحادیه اروپا در رای دادن در انتخابات دولتهای محی و پارلمان اروپا در هر کشورعضو.
  • همکاری در مسائل کیفری (شامل در اختیار قرار دادن اطلاعات جاسوسی از طریق EURUPOL و سیستم اطلاعاتی شنگن، توافق در مورد تخلفات کیفری و آیین دادرسی سریع.
  • سیاست خارجه و امنیتی مشترک به عنوان هدف آتی، البته تحقق این امر زمان

می‌برد. اختلافات میان کشورهای عضو و کشورهایی که در آن زمان هنوز عضو نبودند در مرحله آماده سازی برای حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ آشکار ساخت که تحقق این امر به زمان زیادی نیاز دارد.

  • سیاست دفاع و امنیت اروپا ابلیس امنیتی مشترک، شامل راه اندازی نیروی ضربتی اروپا متشکل از ۶۰ هزار نیرو برای حفظ صلح، استخدام کارکنان نظامی / ارتشی و نیز مرکز اتحادی (ماهواره‌ای) اتحادیه اروپا (برای اهداف جاسوسی).
  • سیاست مشترک در مورد پناهندگی و مهاجرت.
  • تامین اعتبار هزینه‌های تحقیقات و رشد و توسعه فن آوری، از طریق برنامهٔ ۴ سالهٔ توسعهٔ تحقیقات و فن آوری، برنامهٔ ششم از ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ در جریان است.

پیمان شنگن

نوشتار اصلی: پیمان شنگن

پیمان شنگن موافقت نامه‌ای است که به برداشته شدن مرز بین چندین کشور اروپایی انجامید و امکان مسافرت بدون روادید بین این کشورها را فراهم کرد. این پیمان در سال ۱۹۸۵ بین پنج کشور اروپای غربی به امضا رسید، و کشورهای دیگر به تدریج به این پیمان ملحق شدند. در حال حاضر پیمان شنگن شامل ۲۵ کشور اروپایی است.

ورود کشور های اروپائی به پیمان شنگن
پرچمکشوروسعت
(km²)
جمعیت تصمیم به الحاقتاریخ اجرا
پرچم اتریش اتریش ۸۳٬۸۷۱ ۸٬۴۱۴٬۶۳۸ ۲۸ آوریل ۱۹۹۵ ۱ دسامبر ۱۹۹۷
پرچم بلژیک بلژیک ۳۰٬۵۲۸ ۱۱٬۰۰۷٬۰۲۰ ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵ ۲۶ مارس ۱۹۹۵
پرچم جمهوری چک جمهوری چک ۷۸٬۸۶۶ ۱۰٬۵۳۵٬۸۱۱ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم دانمارک دانمارک ۴۳٬۰۹۴ ۵٬۵۶۴٬۲۱۹ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۶ ۲۵ مارس ۲۰۰۱
پرچم استونی استونی ۴۵٬۲۲۶ ۱٬۳۴۰٬۱۹۴ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم فنلاند فنلاند ۳۳۸٬۱۴۵ ۵٬۳۹۱٬۷۰۰ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۶ ۲۵ مارس ۲۰۰۱
پرچم فرانسه فرانسه ۶۷۴٬۸۴۳ ۶۵٬۸۲۱٬۸۸۵ ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵ ۲۶ مارس ۱۹۹۵
پرچم آلمان آلمان ۳۵۷٬۰۵۰ ۸۱٬۷۹۹٬۶۰۰ ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵ ۲۶ مارس ۱۹۹۵
پرچم یونان یونان ۱۳۱٬۹۹۰ ۱۰٬۷۸۷٬۶۹۰ ۶ نوامبر ۱۹۹۲ ۲۶ مارس ۲۰۰۰
پرچم مجارستان مجارستان ۹۳٬۰۳۰ ۹٬۹۷۹٬۰۰۰ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم ایسلند ایسلند ۱۰۳٬۰۰۰ ۳۱۸٬۴۵۲ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۶ ۲۵ مارس ۲۰۰۱
پرچم ایتالیا ایتالیا ۳۰۱٬۳۱۸ ۶۰٬۶۸۱٬۵۱۴ ۲۷ نوامبر ۱۹۹۰ ۲۶ اکتبر ۱۹۹۷
پرچم لتونی لاتویا ۶۴٬۵۸۹ ۲٬۲۴۵٬۳۵۷ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم لیختن‌اشتاین لیختن اشتاین ۱۶۰ ۳۶٬۰۱۰ ۲۸ فوریه ۲۰۰۸ ۱۹ دسامبر ۲۰۱۱
پرچم لیتوانی لیتوانی ۶۵٬۳۰۳ ۳٬۲۰۷٬۰۶۰ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم لوکزامبورگ لوگزامبورگ ۲٬۵۸۶ ۵۱۱٬۸۴۰ ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵ ۲۶ مارس ۱۹۹۵
پرچم مالت مالت ۳۱۶ ۴۱۷٬۶۰۸ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷b
پرچم هلند هلند ۴۱٬۵۲۶ ۱۶٬۷۰۳٬۷۰۰ ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵ ۲۶ مارس ۱۹۹۵
پرچم نروژ نروژ ۳۸۵٬۱۵۵ ۴٬۹۹۳٬۳۰۰ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۶ ۲۵ مارس ۲۰۰۱
پرچم لهستان لهستان ۳۱۲٬۶۸۳ ۳۸٬۱۸۶٬۸۶۰ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم پرتغال پرتغال ۹۲٬۳۹۱ ۱۰٬۶۴۷٬۷۶۳ ۲۵ ژوئن ۱۹۹۲ ۲۶ مارس ۱۹۹۵
پرچم اسلواکی اسلوواکی ۴۹٬۰۳۷ ۵٬۴۴۰٬۰۷۸ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم اسلوونی اسلوونی ۲۰٬۲۷۳ ۲٬۰۴۸٬۹۵۱ ۱ مه ۲۰۰۴ ۲۱ دسامبر ۲۰۰۷
پرچم اسپانیا اسپانیا ۵۰۶٬۰۳۰ ۴۶٬۰۳۰٬۱۰۹ ۲۵ ژوئن ۱۹۹۲ ۲۶ مارس ۱۹۹۵
پرچم سوئد سوئد ۴۴۹٬۹۶۴ ۹٬۴۱۵٬۵۷۰ ۱۹ دسامبر ۱۹۹۶ ۲۵ مارس ۲۰۰۱
پرچم سوئیس سوییس ۴۱٬۲۸۵ ۷٬۸۶۶٬۵۰۰ ۲۶ اکتبر ۲۰۰۴ ۱۲ دسامبر ۲۰۰۸

اقتصاد

اگر اتحادیه اروپا را سازمانی واحد تصور کنیم، این اتحادیه با فهرستی از کشورهایی که در سال ۲۰۰۵، ۱۲۴۲۷۴۱۳ میلیون دلار آمریکا تولید ناخالص داخلی داشته‌اند و از تعادل «موازنه قدرت خرید» استفاده می‌کنند، بزرگترین اقتصاد جهان را داراست. از آنجا که تعداد کشورهایی که به اتحادیهٔ سیاسی می‌پیوندند رو به افزایش است و نیز با توجه به اینکه کشورهای جدید معمولاً از حد متوسط اتحادیه اروپا پایین تر هستند (فقیرترند) و این ظرفیت را دارند که با سرعت بیشتری رشد کنند، انتظار می‌رود که اقتصاد اتحادیه اروپا ظرف دههٔ آینده افزایش چشمگیر داشته باشد. شورای اروپا برآوردهای انجام شده در ۱۷ دسامبر ۲۰۰۵ را منتشر ساخت که نشان داد اقتصاد اتحادیه اروپا تقریباً ٪۵/۱ درسال ۲۰۰۵ و ٪۳/۲ در سال ۲۰۰۶ افزایش داشته که از رشد پیش بینی شده بیشتر بوده‌است.گزارش کامل کمیسیون اروپا در ۸ می۲۰۰۶.

سیاست مشترک کشاورزی

سیاست مشترک کشاورزی (CAP) سیستم یارانه‌ای است که به کشاورزان اتحادیه اروپا پرداخت می‌شود. هدف اصلی از این سیاست این است که تولید حداقل میزان محصول تضمین شود تا مردم اروپا همواره غذای کافی برای خوردن داشته باشند و همچنین برای تضمین استاندارد زندگی عادلانه برای کسانی که زندگیشان به کشاورزی وابسته‌است. این سیاست را به اتهام اینکه دهها سال است تجارت محصولات کشاورزی را مختل کرده مورد انتقاد قرار می‌دهند. در حالیکه اتحادیه اروپا به کشاورزانش تضمین می‌دهد که محصولات شان به قیمتی چندین برابر قیمت بازار جهانی فروش رود، تولیدکنندگان جهان سوم بی ثمرانه تلاش می‌کنند تا با این بازار ناعادلانه به رقابت بپردازند. این یارانه‌ها که از مالیات دهندگان اتحادیه اروپا به دست می‌آید، از طرفی استاندارد زندگی کشاورزان را در کشورهای اتحادیه اروپا تضمین می‌کند و از سوی دیگر تهدیدی است برای کار در جهان سوم که احتمالاً به افزایش فقر و سوء تغذیه نیز منجر می‌شود.

این سیاست حدود ۳۰ میلیارد پوند در سال (معادل نیمی از ۶۰ میلیارد پوند بودجهٔ سالانهٔ اتحادیه اروپا) هزینه خواهد داشت. مثالهایی از تلاشهای مشترک برای متناسب ساختن مسائل مالی عبارت است از افزودن ۹ پوند به هزینه غذای هفتگی خانوار ۴ نفره و نیز اینکه درآمد سالانه لبنیات سازی اتحادیه اروپا از نیمی از جمعیت انسانی جهان پیشی گرفته‌است. مشکل دیگر این است که یارانه سبب تولید بیش از نیاز می‌شود. سیاست مشترک کشاورزی (CAP) را همچنین به دلیل ترغیب به زراعت گسترده که مخرب محیط زیست خواهد بود مورد انتقاد قرار داده‌اند. منتقدین می‌گویند CAP بسیار نامتوازن شده‌است به طوریکه ٪۷۰ از اعتبارات آن صرف ٪۲۰ از زمینهای کشاورزی اروپا می‌شود (عمدتاً بزرگترین زمینها) و حدود سه چهارم کشاورزان اتحادیه اروپا با کمتر از ۵۰۰۰ پوند در سال سر می‌کنند. زمینهای کوچکتر حدود ٪۴۰ از زمینهای اتحادیه اروپا را تشکیل می‌دهند، اما تنها ٪۸ یارانه از بروکسل دریافت می‌کنند. برای مثال، برطبق ارقام دولت انگلستان، ۵ عدد از زمینهای انگلستان سالانه بیش از یک میلیون پوند یارانه می‌گیرند.

از سال ۲۰۰۳، در بخشهای مختلف، یکی پس از دیگری اصلاحات بنیادین صورت گرفته‌است. به جای اینکه به کشاورزان برای تولید پول بدهند (و بدین ترتیب به آنها انگیزه دهند تا محصول مازاد برنیاز تولید کنند و در بازار جهانی به فروش برسانند)، به آنها برای خود خدماتی مانند حفظ و توسعهٔ روستایی اعتبار می‌دهند. هرچند که میزان کل حمایت مالی کاهش پیدا نکرده، اما تغییر در نوع یارانه تاثیر منفی برروی تولیدکنندگان محصولات کشاورزی در کشورهای غیر عضو در اتحادیه اروپا را به میزان قابل توجهی کاهش داده‌است. فرانسه گروه ضد اصلاحی متشکل از اسپانیا، جمهوری ایرلند و احتمالاً آلمان تشکیل داده‌است، در حالیکه سوئد و هلند خواهان تغییر هستند. یورو واحد پول اتحادیه اروپا است

گوناگونی زیستی

اتحادیه اروپا ماموریت ایجاد طرح عملیاتی گوناگونی زیستی را (با توجه به دیگر کشورهای پیشرفته) و به موجب قرار ریو در سال ۱۹۹۲ به شیوه‌های مختلف تفسیر کرده‌است. اتحادیه به جای اینکه فهرستی مشروح از بیوتا، و تحلیل تهدید ناشی از آن و طرحهای عملیاتی برای گونه‌های زیستی، در متن سیاستهای رشد اقتصادی مربوط به ماهیگیری، کشاورزی و غیره، به حفاظت از منابع زیستی اشاره کرده‌است.

هرچند که تعدادی از کشورهای در حال توسعه نیز از همین استراتژی استفاده کرده‌اند، اما اتحادیه اروپا به استانداردهایی که دیگر کشورهای پیشرفته مانند انگلستان، کانادا و استرالیا در خصوص شناسایی گونه‌ها، تحلیل راههای انقراض گونه‌ها و توسعه طرحهای بازیابی بسیار ویژه وضع نموده‌اند توجه نکرده‌است. با این حال تعدادی از کشورهای عضو اتحادیه اروپا (مانند سوئد) اسنادی را مطابق با متن قرار داد ریو و با شرح جزئیات تنظیم کرده‌اند به گونه‌ای که با استانداردهای دیگر کشورهای پیشرفته مطابقت داشته باشد.

موانع زبانی

یکی از انتقادات عمده‌ای که به اتحادیه اروپا وارد است این است که در این اتحادیه برای ۲۷ کشور عضو، ۲۰ زبان رسمی وجود دارد. (هرچند که در کمیسیون اروپا تنها سه زبان کاربرد دارد.) این امر باعث شده که به طور بالقوه به ۳۸۰ مترجم برای ترجمه تمامی بیانات به تمامی زبانهای اتحادیه اروپا نیاز باشد.

پارلمان اروپا بیش از ۴۰۰۰ مترجم در استخدام دارد که این امر سالانه تقریباً یک میلیارد یورو هزینه در بردارد و معمولاً یک هفته طول می‌کشد تا ترجمه‌ها به زبان تمامی کشورهای عضو انجام شود. یکی از مشکلات این است که گاهی اوقات (به دلیل اینکه برای برخی از زبانها مترجمی وجود ندارد) لازم است ترجمه از طریق یک زبان میانجی صورت گیرد، که معمولاً سبب از بین رفتن برخی اطلاعات، از بین رفتن وضوح و حتی بدتر از آن، اشتباه و ترجمه می‌شود.

پیشنهاد شده‌است که به ویژه از سوی مامور سابق انگلستان در اتحادیه اروپا با قرار دادن زبان انگلیسی به عنوان زبان رسمی اتحادیه اروپا می‌توان این هزینه‌ها را حذف کرد. برخی نیز پیشنهاد کرده‌اند که از اسپرانتو به عنوان زبان دوم در اتحادیه اروپا استفاده شود.

از سوی دیگر، بحث دموکراتیکی وجود دارد مبنی بر اینکه تمامی قوانین و در حقیقت تمامی قوانین پیشنهادی باید به زبان ملی اعضای اتحادیه اروپا در اختیار آنها قرار گیرد. اتحادیه اروپا قوانین بسیاری را تصویب می‌کند که در مورد همهٔ کشورهای عضو قابل اجرا است: اگر افراد عادی نتوانند به این اسناد به زبان خودشان دسترسی داشته باشند مناظره و پاسخگویی به شدت مختل خواهد شد و حتی بدتر از آن اینکه با این کار به برخی از کشورها بهای بیشتری داده خواهد شد.

  نظرات ()
اتحادیه آفریقا نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
Map of the African Union.svg

اتحادیه آفریقا (به انگلیسی: African Union) از جمله واژه‌های جدیدی است که از اوایل قرن بیست ویکم وارد ادبیات مناسبات سیاسی جهان شده‌است اتحادیه آفریقا در واقع نهاد جایگزین سازمان وحدت آفریقا (Organization Of African Unity) یا OAU است که به هدف بالابردن صلح، اتحاد و همکاری بین کشورهای آفریقایی بنیان نهاده شد و در حال حاضر ۵4 کشور قاره آفریقا (همگی کشورهای مستقل به جز مراکش) عضو آن هستند. مقر اصلی این سازمان در آدیس آبابا پایتخت کشور اتیوپی قرار دارد.

سازمان وحدت آفریقا به عنوان سلف اتحادیه آفریقا در سال ۱۹۶۳ و پس از آنکه در روند استعمارزدایی پس از جنگ جهانی دوم تعداد کشورهای مستقل آفریقا رو به افزایش بود، با عضویت ۳۲ کشور در آدیس آبابا پایتخت اتیوپی تشکیل شد.

سازمان وحدت آفریقا در ابتدای کار فعالیت‌های خود را بر اهداف سیاسی که در ماده دوم اساسنامه آن ترسیم شده بود، متمرکز کرد. در این چارچوب این سازمان نقش عمده‌ای در استعمارزدایی از قاره آفریقا، حل و فصل مسالمت آمیز منازعات مرزی کشورهای این قاره، دفاع از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی اعضا و مبارزه با آپارتاید ایفا کرد.

سازمان وحدت آفریقا به موازات دستیابی به برخی اهداف سیاسی و نیز گسترش تعداد اعضا اهداف خود را به عرصه‌های اقتصادی و فرهنگی و علمی گسترش داد. همچنین در پرتو تحولات نظام بین‌الملل پس از جنگ سرد، کشورهای عضو سازمان وحدت آفریقا نیز برای آنکه بتوانند نقش و جایگاه این قاره در مناسبات نظام بین‌الملل در قرن بیست و یکم را گسترش دهند تلاش‌هایی برای تأسیس اتحادیه آفریقا از دهه ۱۹۹۰ آغاز کردند.

در ادامه این مسیر ابتدا نشست فوق العاده سران سازمان وحدت آفریقا در شهر سیرت با انتشار بیانیه‌ای موسوم به «بیانیه سیرت» تصمیم به تأسیس اتحادیه آفریقا گرفتند. سپس در نشست سال ۲۰۰۰ سران آفریقا در شهر لومه اساسنامه اتحادیه آفریقا تصویب شد.

در نشست سال ۲۰۰۱ سران آفریقا در لوزاکا طرح جدیدی برای اجرایی کردن اتحادیه آفریقا ارائه شد و در نهایت در نشست سال ۲۰۰۲ سران آفریقا در شهر دوربان آفریقای جنوبی، اتحادیه آفریقا آغاز به کار کرد.

اکنون اتحادیه آفریقا به عنوان فراگیرترین سازمان کشورهای آفریقایی در پی تحقق اهداف گسترده سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای حفظ صلح و ثبات در این قاره و نیز افزایش نقش آفریقا در نظام بین‌الملل است. مقر اتحادیه آفریقا همچون سازمان وحدت آفریقا که سلف آن بود در شهر آدیس آبابا پایتخت اتیوپی قرار دارد.

ارکان اتحادیه آفریقا نیز شامل اجلاس سران دولت‌ها و حکومت‌های عضو، شورای وزیران، کمیسیون آفریقا، کمیته دائم نمایندگان، شورای صلح و امنیت، پارلمان پان آفریقایی، شورای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، دیوان دادگستری، و تعدادی کمیته‌های فنی و تخصصی است و همچنین نهادهای مالی است.

۵4 کشور عضو اتحادیه آفریقا عبارتند از: اریتره، اتیوپی، آفریقای جنوبی، الجزایر، آنگولا، اوگاندا، بنین، بوتسوانا، بورکینافاسو، بروندی، تانزانیا، تونس، توگو، جمهوری دموکراتیک عربی صحرا، آفریقای مرکزی، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، جمهوری موریس، جیبوتی، چاد، دماغه سبز، رواندا، زامبیا، زیمبابوه، ساحل عاج، سنگال، سیرالئون، سیشل، سومالی، سودان، سودان جنوبی، سوازیلند، سائوتومه و پرینسیپ، غنا، کامرون، کنیا، کومور، گینه استوایی، گابن، گامبیا، گینه بیسائو، گینه، لسوتو، لیبریا، لیبی، ماداگاسکار، مالاوی، مصر، موریتانی، موزامبیک، نامیبیا، نیجریه، نیجر.

در آینده اتحادیه آفریقا در نظر دارد نسبت به ایجاد پول متحد آفریقایی و نظام دفاعی یکپارچه متحد اقدام کند.از اهداف این سازمان می‌توان حفظ قاره در آرامش، ایجاد دموکراسی، بررسی حقوق بشر و داشتن اقتصاد پایدار نامبرد.

 


اعضا

Flag of Algeria.svg الجزایر
Flag of Angola.svg آنگولا
Flag of Benin.svg بنین
Flag of Botswana.svg بوتسوانا
Flag of Burkina Faso.svg بورکینافاسو
Flag of Burundi.svg بروندی
Flag of Cameroon.svg کامرون
Flag of Cape Verde.svg کیپ ورد
Flag of the Central African Republic.svg جمهوری آفریقای مرکزی
Flag of Chad.svg چاد
Flag of the Comoros.svg کومور
Flag of Cote d'Ivoire.svg ساحل عاج
Flag of the Democratic Republic of the Congo.svg جمهوری دموکراتیک کنگو
Flag of the Republic of the Congo.svg جمهوری کنگو
Flag of Djibouti.svg جیبوتی
Flag of Egypt.svg مصر
Flag of Equatorial Guinea.svg گینه استوایی
Flag of Eritrea.svg اریتره

 

Flag of Ethiopia.svg اتیوپی
Flag of Gabon.svg گابون
Flag of The Gambia.svg گامبیا
Flag of Ghana.svg غنا
Flag of Guinea.svg گینه
Flag of Guinea-Bissau.svg گینه بیسائو
Flag of Kenya.svg کنیا
Flag of Lesotho.svg لسوتو
Flag of Liberia.svg لیبریا
Flag of Libya.svg لیبی
Flag of Madagascar.svg ماداگاسکار
Flag of Malawi.svg مالاوی
Flag of Mali.svg مالی
Flag of Mauritania.svg موریتانی
Flag of Mauritius.svg موریس
Flag of Mozambique.svg موزامبیک
Flag of Namibia.svg نامیبیا
Flag of Niger.svg نیجر

 

Flag of Nigeria.svg نیجریه
Flag of Rwanda.svg روآندا
Flag of the Sahrawi Arab Democratic Republic.svg جمهوری دموکراتیک صحرای غربی
Flag of Sao Tome and Principe.svg سائوتومه و پرینسیپ
Flag of Senegal.svg سنگال
Flag of Seychelles.svg سیشل
Flag of Sierra Leone.svg سیرا لئون
Flag of Somalia.svg سومالی
Flag of South Africa.svg آفریقای جنوبی
Flag of Sudan.svg سودان
Flag of South Sudan.svg سودان جنوبی
Flag of Swaziland.svg سوازیلند
Flag of Tanzania.svg تانزانیا
Flag of Togo.svg توگو
Flag of Tunisia.svg تونس
Flag of Uganda.svg اوگاندا
Flag of Zambia.svg زامبیا
Flag of Zimbabwe.svg زیمباوه

 

 

  نظرات ()
جایکا نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦

جایکا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
JICA Center (Osaka, Japan).jpg

جایکا نام یک سازمان مستقل دولتی بین‌المللی در ژاپن است که در زمینهٔ توسعه به دولت ژاپن و همچنین کشورهای در حال توسعه کمک می‌کند.

 

مأموریتهای جایکا

جایکا سعی دارد که از طریق روشهای توسعه مشمول به مبارزه با مشکلات بپردازد. منظور از روش توسعه مشمول این است که در آن افرادی که با مشکلات مواجه هستند تشویق به درک مساُله می‌شوند و ضمن لذت بردن از این فعالیت، در برطرف کردن مشکلات مشارکت می‌کنند. نقش اصلی جایکا پشتیبانی از این شیوهٔ توسعه پویا می‌باشد. منظور از توسعه پویا، ایجاد روحیهٔ خودسازی به صورت میان مدت یا طولانی مدت در کشورهای در حال توسعه به منظور کاهش فقر و توسعه اقتصادی می‌باشد.

  • ساماندهی امور جهانی

بهبودهای کلی در سطح جهانی باعث ایجاد آثار مثبت در اقتصاد و توسعه شده و موقعیتهای جدید را برای مردم ایجاد می‌کند.

  • مبارزه با فقر از طریق توسعه

مردم فقیر در کشورهای در حال توسعه معمولاً مظنون به ایجاد بحرانهای اقتصادی، درگیریها و مصیبتها هستند و این به نوبه خود ممکن است باعث ایجاد فقر بیشتری برای آنها شود.

  • بهبود کنترل

بهبود کنترل برای ایجاد اقتصاد پایدار نقش اساسی دارد.

  • تأمین امنیت انسانها

پیشرفت جهانی سازی موجب افزایش خطرات برون مرزی شده و مردم زیادی را ممکن است تحت تأثیر قرار دهد.

روشهای فعالیت جایکا

جایکا به منظور تأمین اهداف خود استراتژیهای مختلفی را پیش می‌گیرد

  • کمکهای مجتمع

این قبیل کمکهای جایکا شامل سه نوع می‌شود: همکاری فنی، وامهای توسعه و کمکهای مالی دولتی.

  • کمکهای نامحسوس

این نوع کمکها شامل هرچیزی از جلوگیری از درگیریهای نظامی تا بلایای طبیعی می‌شود.

  • بهبود ارتباطات توسعه‌ای

جایکا با تمرکز بر روی فعالیتها و نتایج آنها در کشورهای در حال توسعه به آنها کمک می‌کند تا توانایی حل مشکلاتشان افزایش پیدا کند.

  • بهبود تحقیقات و به اشتراک گذاشتن دانش

در مواجهه با توسعه سریع جهانی سازی و افزایش همکاریهای بین‌المللی، تمایل جهانی در رابطه با مشکلاتی که کشورهای در حال توسعه با آن مواجه هستند، دستخوش تغییرات فراوانی شده‌است. بدین منظور جایکا مرکزی را برای تحقیقات تاًسیس کرده‌است که بتواند دانش جمع آوری شده را در راستای اهداف توسعه‌ای به اشتراک گذارد

  نظرات ()
فدراسیون بین‌المللی فضانوردی نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
فدراسیون بین‌المللی فضانوردی
International Astronautical Federation
- IAF -
175
نشان فدراسیون بین‌المللی فضانوردی
بنیادگذاری ۱۹۵۱
گونه غیرانتفاعی، غیردولتی
هدف پیشرفت دانش فضایی، توسعه و کاربرد فناوری‌ها و توانایی‌های فضایی در راستای پیشرفت بشریت
جایگاه پاریس، Flag of France.svg فرانسه
شمار عضوها ۲۰۰ عضو
زبان(های) رسمی انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، روسی، اسپانیایی[۱]
دبیرکل برندت فویرباخر (آلمان)
شعار Astronautica ad pacem hominumque progressum
فضانوردی برای پیشرفت بشریت
وب‌گاه iafastro.com

فدراسیون بین‌المللی فضانوردی (به انگلیسی: International Astronautical Federation) که با نام کوتاه IAF نیز شناخته می‌شود، یک سازمان غیردولتی و غیر انتفاعی بین‌المللی است. این سازمان در سال ۱۹۵۱ میلادی بنیان نهاده شده و دفتر مرکزی آن در شهر پاریس در کشور فرانسه قرار دارد. هدف این سازمان پیشرفت دانش در زمینه‌های فضایی و توسعه و کاربرد فناوری‌ها و توانایی‌های فضایی در راستای پیشرفت بشریت است. فدراسیون بین‌المللی فضانوردی در پخش و گسترش اطلاعات فضایی و ایجاد شبکه‌ای از نخبگان در علوم و صنایع فضایی نقش فعالی بازی می‌کند.[۲]

فدراسیون بین‌المللی فضانوردی دارای ۲۰۰ عضو است و فعالیت‌های این فدراسیون در چارچوب اساسنامهٔ آن انجام می‌پذیرند. سازمان‌های فضایی، شرکت‌های صنایع فضایی، انجمن‌ها و موسساتی که در زمینه‌های مربوط به فضا و فضانوردی فعالیت می‌کنند، اعضای این فدراسیون را تشکیل می‌دهند.[۲] پژوهشگاه هوافضا عضو ایرانی فدراسیون است.[۳]

فدراسیون بین‌المللی فضانوردی همکاری تنگاتنگی با فرهنگستان بین‌المللی فضانوردی و موسسه بین‌المللی حقوق فضایی دارد، و به کمک آنها همه ساله کنفرانس بین‌المللی فضانوردی را در یکی از شهرهای جهان برپا می‌نماید.[۲]

محتویات

اهداف

اهداف اصلی فدراسیون بین‌المللی فضایی بدین شرحند:[۲]

  • افزایش آگاهی عمومی درباره فعالیت‌های فضایی در سطح جهان
  • تبادل اطلاعات در زمینه برنامه‌ریزی و توسعه پروژه‌های فضایی
  • پرورش نخبگان و کارشناسان در رشته‌های مربوط به فضا و فضانوردی
  • گرامیداشت دستاوردها و همکاری‌های چشمگیر در زمینه فضا و فضانوردی
  • تشویق استفاده کشورهای در حال توسعه از فناوری‌های فضایی با هدف شتاب بخشیدن به توسعه انسانی
  نظرات ()
صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نشان ایفاد

صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی یا ایفاد (به انگلیسی: International Fund for Agricultural Development یا IFAD) در سال ۱۹۷۷ به عنوان یکی از مهم‌ترین نتایج کنفرانس جهانی تغذیه در سال ۱۹۷۴ به وجود آمد. صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی یک سازمان مالی و بین‌المللی و یک سازمان تخصصی وابسته به سازمان ملل متحد به شمار می‌آید. این سازمان یک همکاری استثنایی بین کشورهای عضو در سازمان‌های اوپک و سازمان همکاری اقتصادی و توسعه و دیگر کشورهای در حال توسعه است. مهم‌ترین هدف این سازمان اعطای وام و ارتقا سطح زیر ساخت‌های روستایی به منظور رشد و توسعه امور کشاورزی در مناطق در حال توسعه و محروم جهان است. این صندوق که مقر اصلی آن در رم قرار دارد، نقش مشاور جهانی در امور غذایی را هم به عهده دارد.[۱]

محتویات

تاریخچه

کنفرانس جهانی تغذیه در پاسخ به بحران غذا در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ و تأثیری که در کشورهای ساحلی آفریقا گذاشته بود، سازمان یافت. اعضای شرکت‌کننده در این کنفرانس به این مهم رسیدند که باید هرچه سریع‌تر برای مدیریت بهتر پروژه‌های مربوط به توسعهٔ کشاورزی و تولید غذا، سازمانی به نام صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی را تأسیس کنند. از دیگر نتایج مهم این کنفرانس دست‌یابی به این نتیجه بود که دلیل نا‌امنی در تغذیه و ایجاد خشک‌سالی به عدم تولید غذا مربوط نمی‌شود و ناشی از مشکلات ساختاری در ارتباط با فقر و این واقعیت که اکثر فقیر‌ترین جمعیت‌های کشورهای در حال توسعه در مناطق روستایی متمرکز شده‌اند، می‌باشد.[۲]

عضویت

هر یک از دولت‌هایی که عضو سازمان ملل متحد یا سازمان‌های تخصصی وابسته به ملل متحد و یا آژانس بین‌المللی انرژی اتمی هستند می‌توانند به عضویت ایفاد درآیند. هم‌اکنون تعداد اعضای این سازمان ۱۶۷ دولت عضو است که متشکل از دولت‌های توسعه یافته، دولت‌های صادرکنندهٔ نفت، دولت‌های در حال توسعه و سایر دولت‌ها می‌باشد.[۳]

اهداف

مردی در یکی از روستاهای آفریقا به علت خشک‌سالی شدید و فقدان منابع مجبور به حفر آبریز شده‌است.

ایفاد فعالیت‌های خود را به ریشه‌کن کردن فقر و مبارزه با گرسنگی در مناطق روستایی کشورهای در حال توسعه اختصاص داده‌است. ۷۵٪ از فقیرترین مردم جهان (تقریباً ۱ میلیارد زن، مرد و کودک) در مناطق روستایی زندگی می‌کنند و معاش‌شان به کشاورزی وابستگی مستقیمی دارد از این رو ایفاد فعالیت‌های خود را بر روی ۷۵ کشور و مردم فقیر روستانشین که کم‌ترین درآمد را داشته‌اند و با کمبود غذای شدیدی مواجه هستند متمرکز کرده‌است. مهم‌ترین هدف این سازمان توانمند‌سازی زنان و مردان فقیر کشورهای در حال توسعه برای رسیدن به سطح بالاتری از درآمد و امنیت غذایی است.[۴]

همان‌طور که در چارچوب اهداف استراتژیک صندوق آمده‌است، این سازمان متعهد شده‌است بر اساس اهداف توسعه هزاره نسبت درصد گرسنگی و افراد فقیر را به نصف تقلیل دهد. ایفاد معتقد است در صورتی‌که فقر ریشه‌کن شود افراد فقیر در مناطق روستایی این توانایی را دارند که جریان رشد و تکامل خود را هدایت کنند، سازمان‌های تشکیلاتی خود را گسترش دهند و موانعی را که بر سر ایجاد یک وضعیت خوب معیشتی است از سر راه خود بردارند.[۵] گروه‌های هدف صندوق توسعه کشاورزی، کشاوزان خرده‌پا، کارگران زمین‌های کشاورزی، گله‌داران، جنگل‌بانان، ماهی‌گیران، کارآفرینان کوچک و مردمان بومی روستایی به خصوص زنان فقیر را دربر می‌گیرید.[۶]

ساختار

صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی از سه رکن اصلی تشکیل شده‌است:

شورای مدیران

شورای مدیران مرکب از تمامی دولت‌های عضو است و عالی‌ترین رکن سازمان محسوب می‌شود. این شورا اختیار تصمیم‌گیری در خصوص کلیه موضوعات را دارد و می‌تواند بخشی از وظایف خود را به شورای اداری تفویض کند. شورا دارای اختیاراتی نظیر پذیرش اعضای جدید، انتخاب رئیس صندوق، تصمیم‌گیری در خصوص موضوعات مربوط به کرسی‌های دائمی، تصویب بودجه اجرایی و تصویب سیاست‌ها، معیارها و قوانین اجرایی صندوق است. این رکن صندوق، هر سال تشکیل جلسه می‌دهد و می‌تواند در صورت لزوم اجلاس فوق‌العاده هم برگزار نماید.[۷]

شورای اداری

شورای اداری مرکب از ۱۸ عضو اصلی و ۱۸ عضو فرعی است. این اعضا را شورای مدیران در جلسه‌ای به مدت ۳ سال انتخاب می‌کند. این شورا مسئول امور جاری صندوق است و قدرت لازم در خصوص تصویب و نظارت بر طرح‌ها، برنامه‌ها، وام‌ها و کمک‌های بلاعوض مالی، به تأخیر انداختن تصویب نهایی تصمیمات شورای مدیران در هر امر مربوط به سیاست‌ها، بودجهٔ اجرایی سالانه و ساز‌ و کارهای پذیرش اعضا و کارمندان صندوق را نیز، دارد. شورای اداری معمولا، سالی ۳ بار در ماه‌های آوریل، سپتامبر و دسامبر تشکیل جلسه می‌دهد. جلسه‌های این شورا به وسیلهٔ رئیس صندوق اداره می‌شود.[۸][۹]

ریاست

رئیس صندوق که برای یک دورهٔ ۴ ساله این سمت را بر عهده دارد (یک بار هم قابل تجدید است)، مسئول ادارهٔ صندوق می‌باشد. رئیس صندوق هم چنین ریاست شورای اداری را هم بر عهده دارد. هم‌اکنون کانیو اف نوانز به عنوان پنجمین رئیس ایفاد از ۱ آوریل ۲۰۰۹ در این سمت خدمت می کند.[۱۰][۱۱]

منابع مالی

از زمان آغاز به کار رسمی ایفاد در ۱۹۷۸، این سازمان در ۸۹۲ طرح و برنامه ۱۲/۹‎ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری کرده‌است. کمک‌های بلاعوض و وام‌های کم بهرهٔ صندوق برای ۴۰۵ میلیون شهروند روستایی کم بضاعت مفید واقع شده‌است. منابع مالی صندوق از مشارکت‌های مالی دولت‌های عضو، مشارکت‌های مالی داوطلبانه دولت‌های غیر عضو، کمک‌دهندگان ویژه، بازپرداخت وام‌ها و هم‌چنین از فعالیت‌های خود صندوق تأمین می‌شود.[۱۲]

  نظرات ()
آشنایی با پیمان شنگن (Schengen) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > اروپا- همشهری آنلاین:
نام پیمان شنگن از نام شهری کوچک در کشور لوکزامبورگ می‌آید. هفت کشور عضو اتحادیه اروپا در ژوئن 1985 پیمان‌نامه‌ شنگن را امضا کردند.

هدف از امضای پیمان‌ شنگن (Schengen agreement) پایان دادن به بازرسی‌های داخل مرزهای اتحادیه اروپا برای گذرنامه بود. در سال‌های بعد کشورهای دیگری هم به این پیمان‌نامه پیوستند.

افرادی که از کشورهای دیگر می‌خواهند به 15 کشور عضو پیمان شنگن سفر کنند، تنها کافی است ویزای یکی از این کشورها را بگیرند. پس از آن در محدوده کشورهای عضو پیمان شنگن دیگر از نه از ایست بازرسی‌های مرزی خبری هست نه از صف‌های طولانی دریافت ویزا. شبیه به سفر از استانی به استانی دیگر است.

Schengen Visa

اگر می‌خواهید ویزای شنگن دریافت کنید و با آن از چند کشور عضو این پیمان‌نامه دیدن کنید باید از سفارتخانه آن کشوری که مقصد اصلی سفرتان است ویزا دریافت کنید. مثلا اگر فرانسه مقصد اصلی شماست، باید از فرانسه ویزا بگیرید.

اگر هیچ مقصد اصلی ندارید و می‌خواهید تعدادی از این کشورها را ببینید، باید از سفارتخانه کشوری که ابتدا به آن سفر می‌کنید، روادید دریافت کنید.

 کشورهای عضو شنگن عبارتند از: اتریش، اسپانیا، ایسلند، ایتالیا، آلمان، بلژیک، پرتغال، دانمارک،  سوئد،  فرانسه، فنلاند، لوکزامبورگ، نروژ، هلند و یونان.

همه این کشورها به جز نروژ و ایسلند عضو اتحادیه اروپا هستند.

دامنه پیمان شنگن از 21 دسامبر 2007 با 9 کشور دیگر  عضو اتحادیه اروپا گسترش یافت: استونی، اسلوواکی، اسلوونی، جمهوری چک، لتونی، لهستان، لیتوانی، مالت و مجارستان

  نظرات ()
آشنایی با سازمان جهانی گردشگری (UNWTO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
سازمان جهانی گردشگری UNWTO، آژانسی ویژه در سازمان ملل متحد است که وظیفه هدایت صنعت گردشگری را دارد.

more  وب سایت رسمی: UNWTO

این سازمان به عنوان محل گفتگوی کشورها درباره سیاست‌ها و تجارب عملی آنها درباره دانش گردشگری است.

سازمان جهانی گردشگری نقش مرکزی و مهمی در ترفیع وضعیت تعهد و توانایی‌های موجود کشورهای در حال توسعه در زمینه گردشگری دارد. 

سازمان جهانی گردشگری همچنین به وسیله متقاعد کردن کشورهای عضو از طریق معرفی مقاصد توریست‌ها از سفر، حداکثر منفعت اقتصادی که توریسم می‌تواند با خود به همراه بیاورد و تاثیرات اجتماعی و فرهنگی ناشی از توسعه توریست و در عین حال کاهش تاثیرات زیست‌محیطی و تاثیرات منفی اجتماعی آنها، برای اجرایی شدن دستورالعمل‌های جهانی اخلاق حرفه‌ای در توریسم تلاش می‌کند.

در حال حاضر 157 کشور، منطقه و بیش از 300 عضو وابسته، به نمایندگی بخش خصوصی، موسسات آموزشی، شرکت‌های جهانگردی و مراجع صلاحیت‌دار محلی در این سازمان عضو هستند.

اعمال مستقیمی که از تلاش‌های سازمان جهانی گردشگری حمایت می‌کند توسط دفاتری در آفریقا، آمریکا، شرق آسیا و اقیانوسیه، اروپا، خاورمیانه و جنوب آسیا اعمال می‌شود. دفتر مرکزی این سازمان در مادرید است.

سازمان جهانی گردشگری موظف به اجرای اهداف توسعه هزاره، کاهش فقر و گسترش توسعه پایدار است.

  نظرات ()
آشنایی با اپک (APEC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اقتصاد > اقتصاد‌جهان- همشهری آنلاین:
مجمع همکاری اقتصادی آسیا - اقیانوس آرام (APEC) مجمعی است اقتصادی متشکل از یک گروه از کشور‌ها که در سواحل اقیانوس آرام قرار دارند.

more  وب سایت رسمی: APEC

محور مباحث اجلاس مجمع همکاری آسیا - اقیانوس آرام، اقتصاد منطقه‌ای، همکاری، تجارت و سرمایه گذاری است.

براساس آمار ارائه شده، کشور‌های عضو اپک 60 درصد اقتصاد جهانی را نمایندگی می‌کنند. در طول سال نیز وزرای اقتصاد اپک به منظور ایجاد هماهنگی‌های بیشتر جلساتی را برگزار می‌کنند. مقر اَپک شهر سنگاپور است.

سران کشور‌های اپک نیز سالی یک بار در اجلاس سران این مجمع شرکت می‌کنند، البته در این اجلاس سالیانه هیات نمایندگی تایوان به سرپرستی یکی از وزرای دولت این کشور حضور پیدا می‌کند.

اجلاس سران اپک به طور دوره‌ای در کشور‌های عضو برگزار می‌شود و طبق رسم معمول، سران کشور‌ها باید با لباس سنتی کشور میزبان در اجلاس شرکت کنند.

تاریخچه

در ژانویه سال 1989 باب هاوک نخست وزیر استرالیا خواستار افزایش همکاری میان کشور‌های منطقه اقیانوس آرام شد.

در پی درخواست نخست وزیر استرالیا کشورهای حاشیه اقیانوس آرام اولین اجلاس خود را تحت عنوان مجمع همکاری اقتصادی آسیا - اقیانوس آرام در کانبرا پایتخت استرالیا برگزار کردند. در این اولین اجلاس وزرای 12 کشور حاشیه اقیانوس آرام شرکت کردند.

اولین اجلاس سران اَپک نیز در سال 1993در آمریکا برپا شد. در این اجلاس، سران کشور‌های حاشیه اقیانوس آرام بر سر کاهش محدودیت‌ها و موانع تجارت میان کشور‌های عضو و ایجاد مجمعی در منطقه آسیا و اقیانوس ارام جهت توسعه همکاری‌های اقتصادی به توافق رسیدند. بر اساس یکی دیگر از مفاد توافق مقرر شد دبیرخانه اپک نیز در سنگاپور تاسیس شود.

در اجلاس سال 1994 نیز اعضا بر سر کاهش 5 درصدی میزان تعرفه‌های تجاری کشور‌های صنعتی تا سال 2010  و کشور‌های در حال توسعه اَپک تا سال 2020 به توافق رسیدند.

نهاد مشورت اقتصادی اَپک  نیز در سال 1995 تحت عنوان آباک اعلام موجودیت کرد. در این نهاد سه مدیر اجرایی اقتصادی به نمایندگی از هر کشور عضو اَپک حضور دارند

این شورا در واقع  یکی از ارگان‌های نشست مجمع همکاری‌های اقتصادی آسیا- اقیانوس آرام می‌باشد که در آن 3 نفر از هر 21 عضو مجمع یعنی کشورهای عضو سازمان شرکت می‌کنند. به طور مرسوم از طریق همین ساختار توصیه‌هایی درباره مهم‌ترین مسائل اقتصادی و همکاری سرمایه‌ای به رهبران کشورهای عضو مجمع همکاری های اقتصادی آسیا - اقیانوس آرام داده می‌شود.

  نظرات ()
آشنایی با نفتا (NAFTA) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > آمریکای‌شمالی- همشهری آنلاین:
معاهده تجارت آزاد آمریکای شمالی(NAFTA) منطقه بزرگ تجاری در آمریکای شمالی را در برمی‌گیرد

این معاهده مشتمل بر دو معاهده زیر مجموعه به نام‌های معاهده همکاری‌های زیست محیطی آمریکای شمالی(NAAEC) و معاهده همکاری کاری آمریکای شمالی(NAALC) است.

more   وب سایت رسمی نفتا: NAFTA

معاهده نفتا در اول ژانویه 1994 حالت اجرایی به خود گرفت. کشور‌های کانادا، مکزیک و ایالات متحده آمریکا اعضای این معاهده را تشکیل می‌دهند.

براساس عهدنامه نفتا، اغلب تعرفه‌های گمرکی میان کشور‌های آمریکا، مکزیک و کانادا لغو شد. بر همین اساس مقرر شد طی 15 سال کلیه تعرفه‌های گمرکی میان این سه کشور لغو شود.در راستای معاهده تجارت آزاد آمریکای شمالی، همچنین محدودیت بر واردات و صادرات انواع دستگاه‌های موتوری ، کامپیوتری و انواع منسوجات میان سه کشور عضو لغو شد. این معاهده همچنین از حقوق مالکیت معنوی حمایت می‌کند.

براساس این معاهده مقرر شده است محدودیت سرمایه‌گذاری در سه کشور عضو نفتا لغو شود. نفتا معاهده‌ای سه جانبه است و همه اعضا ملزم به رعایت مفاد این معاهده به طور یکسان هستند. البته در این میان نفتا برای تبادل محصولات کشاورزی استثنا قائل شده و مقرر کرده است که کاهش تعرفه‌های محصولات کشاورزی به مرور زمان انجام گیرد. بعدها و طی قرار داد‌های الحاقی معاهدات همکاری زیست محیطی و همکاری کاری آمریکای شمالی نیز در سال 1993 به امضا رسیدند.

معاهده نفتا در واقع مکمل معاهده تجارت آزاد میان آمریکا و کانادا است که در سال 1988 به امضا رسیده بود.  اعضای نفتا بر خلاف کشور‌های عضو اتحادیه اروپایی دست به تاسیس نهاد‌های دولتی فرا ملی نزده‌اند. در این معاهده همچنین تاسیس نهاد‌های حقوقی فرا ملی پیش بینی نشده است.

  نظرات ()
آشنایی با جامعه توسعه جنوب آفریقا (SADC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
جامعه توسعه جنوب آفریقا که شامل 14 کشور است، در واقع در سال 1980 در زیمبابوه اعلام موجودیت کرد

more  وب سایت رسمی: SADC

جامعه توسعه جنوب آفریقا ابتدا با نام کنفرانس همکاری توسعه جنوب آفریقا (SADCC) در اول مارس ۱۹۸۰ در لوزاکا (لوساکا - زیمبابوه) پا به عرصه حیات گذاشت.

هدف اولیه این کنفرانس کاستن از وابستگی اقتصادی به آفریقای جنوبی (دوران آپارتاید) بود.

sadc

آنگولا، بوتسوانا، لسوتو،مالاوی، موزامبیک، سوازیلند، جمهوری متحد تانزانیا، زامبیا و زیمبابوه اعضای بنیانگذار کنفرانس همکاری توسعه جنوب آفریقا بودند و در همان سال ۱۹۸۰ بیانیه معروف لوزاکا را صادر کردند که به عنوان بیانیه به سوی آزادسازی اقتصادی معروف شد.

SADC Headquarters, Gaborone اما تغییر نام کنفرانس همکاری توسعه جنوب آفریقا به جامعه توسعه جنوب آفریقا (SADC) در هفدم اگوست 1992 در شهر ویندهوک (نامیبیا) به وقوع پیوست.

 کشورهای آنگولا، بوتسوانا، جمهوری دمکراتیک کنگو، لسوتو، ماداگاسکار، مالاوی، موریس، موزامبیک، نامیبیا، آفریقای جنوبی، سوازیلند، جمهوری متحد تانزانیا، زامبیا و زیمبابوه اعضای جامعه توسعه جنوب آفریقا هستند.

مقر جامعه توسعه جنوب آفریقا در شهر گابورونه (Gaborone) در بوتسوانا است

  نظرات ()
آشنایی با متروپولیس (Metropolis) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
متروپولیس (Metropolis) یا همان انجمن کلان شهرهای مهم جهان یک موسسه غیردولتی بین‌المللی است که با اهداف غیر انتفاعی و بدون وابستگی سیاسی کار می‌کند.

 more وب سایت رسمی: Metropolis

مدیریت و مسائل کلان شهرهای جهان در کانون توجهات متروپولیس قرار دارد. این انجمن در عین حال بخشی از سازمان شهرهای متحد و دولت‌های محلی(UCLG) نیز هست.
انجمن مزبور در سال 1984 به ابتکار شهرداری پاریس بنیان گذاری شده و در سال 1985 در مونترال (کانادا) آغاز به کار کرده است
هدف اصلی متروپولیس ارتقای توسعه شهری پایدار در شهرهای بزرگ به منظور کیفیت زندگی شهروندان از طریق هدایت شبکه‌جهانی کلان‌شهرها و نظارت بر  مسیر توسعه مناطق کلان‌شهرهای مهم جهان است. 
ماموریت این انجمن که بیش از 90 عضو دارد، ارتقای همکاری‌های بین‌المللی شهرهای بزرگ است.

 این سازمان که یک تشکل غیردولتی بین‌المللی است تشکلی مابین کلانشهرهای مهم جهان بوده و حوزه اصلی فعالیتش مدیریت کلانشهری است.

در حال حاضر 90 کلانشهر جهان از جمله شهرهای تهران، مشهد، اصفهان و تبریز در آن عضویت دارند. حوزه آسیایی عمده‌ترین اعضا، متروپلیس را شامل می‌شود و با تعداد 29شهر، حوزه آفریقا با 23شهر، آمریکای لاتین 12شهر، ‌اروپا 8شهر و آمریکای شمالی 6شهر در سازمان مذکور عضو هستند.

ماموریت سازمان جهانی کلانشهر متروپلیس شامل ایجاد همکاری‌ میان شهرها در خصوص مشکلاتی که کلانشهرها با آن مواجهند، معرفی و نمایندگی کلانشهرهای مهم جهان و همکاری با سازمان‌های بین‌المللی، سازمان‌های شهری دیگر و جامعه شهری و تسهیل مبادله دانش در میان شبکه اعضا است.

سیاست‌های سازمان مذکور در راستای این ماموریت‌ها عبارتند از:
1 - ایجاد ساختارهای مدیریت مشارکتی
2 - بازسازی اقتصاد کلانشهری و تقویت نشاط اقتصادی
3 - تضمین اثبات و سلامت شهری
4 - توسعه همکاری‌های بین‌المللی‌کلانشهرها با هدف مقابله با چالش‌های مشترک
5 - حمایت از کثرت گرایی فرهنگی همزمان با تقویت هویت بومی
6 - شفاف سازی ساختار مدیریت شهری
7 - تشویق مشارکت نهادهای غیردولتی

از اهداف اصلی سازمان جهانی متروپلیس مهیا نمودن یک شبکه برای مبادله و همکاری بین اعضا و همکاران، نمایاندن علایق شهرها و ایالت‌های بزرگ در سطح جهانی، افزایش مشارکت با دیگر نهادها و مطرح شدن به عنوان یک سازمان غیر متمرکز است.

سازمان جهانی کلانشهر متروپلیس هر سه سال یکبار به منظور مشخص نمودن مسیر سازمان، کنگره‌ای بین‌المللی را برگزار می‌کند. در فاصله کنگره‌های سه ساله مذکور، ‌اعضای متروپلیس با سایر شهرهای عضو درباره پروژه‌های بزرگ تحقیقاتی در قالب کمیسیون‌های مختلف کار می‌کنند. در این کمیسیون‌ها پروژه‌های توسعه شهری اجرا شده در کلانشهرها مطرح و معرفی می‌شوند و تجارب حاصله به سایر اعضا منتقل می‌شود.

سازمان مذکور در سال 1993 اقدام به تهیه و تدوین طرح همکاری‌های فنی به منظور مبادله دانش فنی و تجارب در میان اعضایش نمود. همچنین این سازمان از طریق موسسه آموزشی متروپلیس که در مونترال کاناداست اقدام به آموزش و برگزاری سمینارهای گوناگون می‌کند. این سازمان نخستین دفتر منطقه‌ای خاورمیانه زنان را در مشهد راه‌اندازی کرد.

این دفتر زیر نظر شبکه بین‌المللی زنان فعالیت می‌کند. ایجاد شبکه تبادل و همکاری بین‌المللی در میان زنان منتخب، مدیران و کارشناسان که در سطح محلی مشارکت دارند، از جمله اهداف راه‌اندازی این دفتر است. تسهیل در امر تبادل تجارب، مطالعه و تحقیق در زمینه بهترین روش‌های مدیریت مطلوب و ایجاد عدالت اجتماعی میان زنان و مردان را از دیگر اهداف ایجاد دفتر متروپلیس زنان می‌توان ذکر کرد.

شهرداری تهران از سال 1992 به عضویت انجمن کلان شهرهای مهم جهان درآمده و  و شهرهای تهران، مشهد و تبریز عضو این انجمن هستند

  نظرات ()
آشنایی با سازمان جهانی تجارت (WTO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- دکتر علی صباغیان:
سازمان جهانی تجارت که از ابتدای سال 1995 میلادی برای مدیریت مناسبات تجارت چنـد جانبه بیـن‌المللی جایگزین گات شد، اکنون به یک سازمان بزرگ جهانی تبدیل شده است.

more  وب سایت رسمی: WTO

اهمیت سازمان جهانی تجارت (World Trade Organization -WTO) تا آن حد است که در حال حاضر 154 کشور جهان به عضویت این سازمان درآمده و کشورهایی نیز در حال طی کردن فرآیند الحاق هستند. ایران نیز اکنون به عضویت ناظر سازمان جهانی تجارت درآمده  وسرگرم آماده سازی فرایند مذاکرات است. روسیه آخرین کشوری است که به این سازمان پیوسته است.

در اوج جنگ جهانی دوم و بویژه در سالهای بعد از آن تلاش های وسیع برای نظم بخشیدن به مناسبات بین کشورها در عرصه های سیاسی و اقتصادی صورت گرفت.در زمینه سیاسی، نتیجه این تلاش ها به تأسیس سازمان ملل متحد به عنوان سازمانی برای مدیریت مناسبات سیاسی بین المللی انجامید.

 نتیجه این تلاش ها در عرصه تجارت و بازرگانی در سال 1947 به تأسیس موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت (گات) منجر شد. بسیاری از کشورها مسائل مربوط به تجارت چندجانبه خود را حدود نیم قرن در چارچوب گات پیگیری می کردند.با این وجود،از یک سو به دلیل فقدان یک مبنای حقوقی برای گات، به عنوان یک سازمان بین المللی، و از سوی دیگر به دلیل گسترده و پیچیده تر شدن مسائل مربوط به تجارت و بازرگانی بین المللی ضرورت تأسیس یک نهاد مسئول در این زمینه در دهه آخر قرن بیستم بخوبی آشکار شد. بر همین اساس اعضای گات در دور اروگوئه که آخرین دور مذاکرات تجاری گات محسوب می شود با تصویب موافقت نامه مراکش سنگ بنای نهاد جدیدی به نام سازمان جهانی تجارت را گذاشتند.

سازمان جهانی تجارت گات باضافه خیلی چیزهای دیگر است.گات در واقع مجموعه ای از قواعد و مقرراتی بود که هرگز از یک مبنای حقوقی به عنوان یک نهاد بین المللی برخوردار نبود و به طور موقت شکل گرفته بود در حالی که سازمان جهانی تجارت یک نهاد بین المللی با ساختار سازمانی دائمی است. این سازمان که از سال 1995 جایگزین گات شده است یک سازمان بین المللی است که علاوه بر موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت در چارچوب  موافقتنامه های متعدد دیگری بر حقوق و تعهدات اعضاء نظارت می کند.

تفاوت دیگر گات با سازمان جهانی تجارت در این است که مقررات گات تنها شامل تجارت کالاها بود در حالی که موافقتنامه سازمان جهانی تجارت علاوه بر تجارت کالاها، تجارت خدمات و جنبه های تجاری مرتبط با مالیکت معنوی را نیز در بر می گیرد.

یک تفاوت دیگر گات با سازمان جهانی تجارت در نظام حل و فصل اختلافات است. در سازمان جهانی تجارت مقررات تفصیلی تر و عملی تری در مورد بررسی و اجرای تصمیمات نظام حل و فصل اختلاف وجود دارد. نظام حل و فصل اختلافات این سازمان محدودیت زمانی برای بررسی تعیین کرده و از این لحاظ از سرعت بیشتری نسبت به نظام حل و فصل اختلافات گات برخوردار است. در این نظام که جنبه خودکار دارد احتمال کارشکنی و تأخیر کمتر است. همچنین یک نهاد برای فرجام خواهی و بررسی نظرات هیأت حل و فصل اختلافات نیز در سازمان تجارت وجود دارد.

اهداف یادشده در مقدمه موافقتنامه عمومی تعرفه و تجارت یعنی مواردی همچون بالابردن سطح زندگی مردم کشورهای عضو،فراهم نمودن امکانات ایجاد اشتغال کامل،افزایش درآمدهای واقعی و بالابردن سطح تقاضا، و بهره برداری مؤثر از منابع جهانی و گسترش تولید تجارت بین المللی اهداف سازمان جهانی تجارت نیز است.

به اضافه این که در این سازمان گسترش تولید و تجارت خدمات نیز علاوه بر گسترش تولید و تجارت کالاها مد نظر قرار گرفته است و استفاده از منابع جهانی هم به حمایت از محیط زیست و رشد پایدار مشروط شده است.

بنابراین اگر اهداف سازمان جهانی تجارت را بخواهیم بطور خلاصه بیان کنیم عبارت خواهند بود از:
1- مدیریت و نظارت بر اجرای 28 موافقت نامه 
2- مجمعی برای مذاکرات تجاری چند جانبه 
3- مکانیسم حل و فصل اختلافات تجاری
4- بررسی و ارزیابی سیاست های تجاری اعضاء
5- همکاری با دیگر سازمان های بین المللی در زمینه مدیریت اقتصاد جهانی
6- کمک به کشورهای درحال توسعه و اقتصادهای در حال گذار جهت برخورداری از مزایای نظام تجارت چند جانبه
 
سازمان جهانی تجارت نیل به این اهداف را برمبنای اصولی همچون اصل عدم تبعیض، اصل آزاد سازی تجاری، اصل تجارت عادلانه، اصل شفافیت، اصل رفتار ویژه و متفاوت با کشورهای درحال توسعه تعقیب می کند.البته باید توجه داشت که براین اصول استثنائات زیادی وارد شده است و اینطور نیست که همه کشورهای عضو سازمان جهانی تجارت با هر سطحی از توسعه اقتصادی و یا هر میزان از حجم اقتصاد و تجارت به یک اندازه ملزم به رعایت این اصول باشند.

سازمان جهانی تجارت به عنوان یک سازمان بین المللی که اکثر کشورهای جهان عضو آن هستند برای انجام وظایف خود که مدیریت تجارت چندجانبه بین المللی است دارای ساختار تشکیلاتی به شرح زیر است:

کنفرانس وزیران:

کنفرانس وزیران بالاترین رکن سازمان جهانی تجارت و متشکل از وزیران ذیربط کلیه کشورهای عضو است.نشست کنفرانس وزیران معمولاً از وزیران بازرگانی یا وزیرانی که مسئولیت امور تجارت خارجی در کشورهای عضو سازمان جهانی تجارت را برعهده دارند تشکیل شده و دست کم هر دو سال یکبار برگزار می شود. در نشست کنفرانس وزیران دستور کار تهیه شده توسط شورای عمومی مورد بررسی قرار می گیرد و در خصوص تمامی مسائل مربوط به امور سازمان جهانی تجارت در چارچوب موافقتنامه های تجاری چند جانبه تصمیم گیری می شود.

اولین نشست کنفرانس وزیران سازمان جهانی تجارت پس از تأسیس این سازمان در ماه دسامبر سال 1996 در سنگاپور برگزار شد. نشست دوم در ماه مه 1998 در شهر ژنو ،نشست سوم در دسامبر 1999 در شهر سیاتل آمریکا ،نشست چهارم در ماه نوامبر 2001 در دوحه قطر ،نشست پنجم در سپتامبر 2003 در کانکون مکزیک و نشست ششم در دسامبر 2005 در هنگ کنگ برگزار شد.

شورای عمومی:

شورای عمومی که پس از کنفرانس وزیران مهمترین رکن سازمان جهانی تجارت محسوب می شود عهده دار امور جاری و روزمره سازمان است.طبق موافقتنامه تأسیس سازمان جهانی تجارت این شورا که متشکل از تمامی اعضای سازمان جهانی تجارت است وظایف خود را در سه شکل  الف – شورای عمومی ، ب – هیأت حل وفصـل اختـلاف ،  ج – هیأت بررسی سیاست تجاری انجام می دهد. نشست های عادی شورای عمومی معمولا هر دو ما یک بار با شرکت سفرای کشورهای عضو تشکیل می شود.

 شورای عمومی در فاصله بین اجلاس های کنفرانس وزیران به نمایندگی از سوی کنفرانس تمامی امور مربوط به سازمان جهانی تجارت را انجام می دهد. این شورا چه در شکل هیأت حل و فصل اختلاف که برای نظارت بر رویه های حل و فصل اختلاف اعضاء تشکیل جلسه می دهد و چه در شکل هیأت بررسی سیاست تجاری که برای تجزیه و تحلیل سیاست تجاری اعضاء تشکیل جلسه می دهد گزارشات خود را به کنفرانس وزیران ارائه می کند.
 
شوراهای بخشی:

رکن بعدی سازمان جهانی تجارت شوراهای بخشی است که هر یک مسئولیت اداره بخش وسیعی از مسائل تجاری را بر عهده دارد و به شورای عمومی گزارش می دهد. تعداد این شوراها سـه مـورد اسـت که عبارتنـداز:الف – شـورای تجـارت کـالاها، ب – شورای تجـارت خدمـات، ج – شورای جنبه های تجاری مرتبط با مالکیت فکری.

به طوری که از نام این شوراها برمی آید هر یک از آنها مسئول اجرای موافقتنامه های سازمان جهانی تجارت در قلمروهای تجاری مربوط است. این شوراها متشکل از تمامی اعضای سازمان است. همچنین سه شورای بخشی دارای نهادهای وابسته هستند. اگرچه حیطه کاری این نهادها محدودتر است، اما آنها همچون شوراهای یادشده متشکل از تمامی اعضای سازمان جهانی تجارت بوده و گزارش کار خودرا به شورای عمومی ارائه می کنند.

این نهادها مسائلی همچون تجارت و توسعه، محیط زیست، موافقتنامه های تجارت منطقه ای و مسائل اداری را شامل می شود. کنفرانس وزیران  سازمان جهانی تجارت در اولین نشست خود در دسامبر سال 1996 در سنگاپور با ایجاد گروههای کاری جدید در زمینه های سیاست سرمایه گذاری و رقابت، شفافیت در خریدهای دولتی، و تسهیل تجاری موافقت کرد.

کمیته ها ی تخصصی:

 هر یک ازشوراهای سطوح عالی دارای کمیته های وابسته بخود هستند که از نظر سلسله مراتب سازمانی در مرحله بعد از این شوراها قرار می گیرند. این کمیته ها که متشکل از تمامی اعضای سازمان جهانی تجارت هستند به شوراهای مربوطه گزارش می دهند. تعداد این نوع کمیته ها در زیر مجموعه شورای تجارت کالاها 16 مورد است که در زمینه های تخصصی فعالیت می کنند. همچنین شورای تجارت خدمات نیز 4 کمیته وابسته به خود دارد. در سطح شورای عمومی نیز هیأت حل و فصل اختلاف دو نهاد فرعی وابسته دارد که عبارت است از پانل های حل و فصل اختلاف و هیأت استیناف.

دبیرخانه:

دبیرخانه سازمان جهانی تجارت که مقر آن در شهر ژنو سوئیس است مسئول اداره امور اداری است.در حال حاضر سازمان جهانی تجارت حدود 700 کارمند دارد. عمده فعالیت دبیرخانه مربوط به مذاکرات الحاق اعضای جدید و ارائه مشورت های لازم به کشورهای متقاضی عضویت در سازمان می باشد. در رأس دبیرخانه مدیرکل قرار دارد که توسط شورای عمومی انتخاب می شود.مدیر کل با همکاری معاونان خود امور دبیرخانه و بخش های مختلف آن را اداره می کند.

 اولین مدیر کل سازمان جهانی تجارت «پیتر ساترلند» آخرین مدیر کل گات بود که برای مدتی پس از تأسیس این سازمان مدیر کلی آن را نیز بر عهده داشت. دومین مدیرکل سازمان جهانی تجارت «رناتو روجیرو» از ایتالیا بود که دوره چهارساله او که از سال 1995 آغاز شده بود در آوریل سال 1999 به پایان رسید. سومین مدیرکل  سازمان جهانی تجارت آقای مایک مور از استرالیا بود که تا از سال 1999 تا سال 2002 در این منصب قرار داشت.چهارمین مدیر کل سازمان جهانی تجارت آقای سوپاچای پانیچ پاکدی از تایلند بود که از سال 2002 تا سال 2005 عهده دار این مسولیئت بود.مدیر کنونی سازمان جهانی که در واقع پنجمین مدیر کل این سازمان می باشد تجارت آقای پاسکال لامی از کشور فرانسه است که از سال 2005 عهده دار این سمت شده است.

نشست های غیررسمی:

 اگرچه نشست های غیر رسمی در قالب نمودار تشکیلاتی سازمان جهانی تجارت قرار ندارد، اما از آنجا که تصمیم گیری در این سازمان براساس اجماع آراء صورت می گیرد شکی نیست که دستیابی به این امر بدون رایزنی های قبلی بین اعضاء امکان پذیر نخواهد بود. برهمین اساس مشورت های غیررسمی در اشکال مختلف حتی در سطح رؤسای هیأت های نمایندگی نقش مهمی در نیل به اجماع نظر اعضای سازمان ایفا می کند و لازمه نشستهای رسمی کمیته ها و شوراهای مختلف محسوب می شود. این رایزنیها در زمینه موافقت اعضاء با قبول عضویت یک کشور جدید بسیار حائز اهمیت است.

  نظرات ()
آشنایی با اوپک (OPEC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اقتصاد > اقتصاد‌جهان- همشهری آنلاین-دکتر علی صباغیان:
اوپک با هدف وحدت بخشیدن و هماهنگ کردن سیاست‌های نفتی کشورهای عضو تشکیل شد.

اوپک (opec) مخفف نام انگلیسی سازمان کشورهای صادرکننده نفت (Organization of petroleum Exporting Counteries) است که در کنفرانسی که طی روزهای ۱۰ تا ۱۴ سپتامبر سال ۱۹۶۰ در بغداد با حضور نمایندگان کشورهای ایران، عراق، کویت، عربستان سعودی و ونزوئلا برگزار شد بنیان گذاشته شد.

بعداً با پیوستن کشورهای قطر (سال ۱۹۶۱)، اندونزی (۱۹۶۲)، لیبی (۱۹۶۲)، امارات متحده عربی (۱۹۶۷)، الجزایر (۱۹۶۹)، نیجریه (۱۹۷۱)، اکوادور (۱۹۷۳) و گابن (۱۹۷۵) اعضای اوپک به ۱۳ کشور افزایش یافت.

اکوادور از آخر سال ۱۹۹۲ عضویت خود در اوپک را به حال تعلیق در آورد ولی از اوائل سال 2007 بار دیگر تمایل خود برای عضویت در این سازمان را اعلام کرده است. گابن نیز از ابتدای سال ۱۹۹۵ از عضویت این سازمان خارج شد.

همچنین در پی درخواست کشور آفریقایی آنگولا برای عضویت در سازمان کشورهای صادرکننده نفت، یکصدو چهل و سومین نشست وزیران نفت اوپک که روز 14 دسامبر 2006 در شهر ابوجای نیجریه به صورت فوق العاده برگزار شد با عضویت این کشور در اوپک موافقت کرد.

اهداف اصلی اوپک همانطور که در اساسنامه این سازمان اعلام شده، هماهنگ کردن و وحدت بخشیدن به سیاست های نفتی اعضا و تعیین بهترین شیوه ها برای حفظ منافع آنها به طور انفرادی و جمعی است.

این سازمان همچنین در پی راه های مختلف برای تضمین قیمت های بازار جهانی نفت از طریق حذف نوسانات مضر و غیرضروری است.

ساختار سازمانی اوپک شامل کنفرانس وزیران، هیأت عامل، دبیرخانه، بخش تحقیقات و کمیسیون اقتصادی است.

کنفرانس وزیران عالی ترین رکن سازمان اوپک و متشکل از سران هیأت های نمایندگی کشورهای عضو که معمولاً وزیر نفت هستند، می باشد.

کنفرانس وزیران هر سال حداقل دو نشست برگزار می کند و مسئول تنظیم سیاست عمومی سازمان و تدوین شیوه های اجرای آن است.

کنفرانس وزیران علاوه بر دو نشست عادی سالانه خود بنابه ضرورت نشست‌های فوق‌العاده نیز دارد.

هیأت عامل اوپک متشکل از نمایندگان معرفی شده از سوی کشورهای عضو است که توسط کنفرانس وزیران برای مدت دو سال انتخاب می شود. هیأت عامل وظایفی همچون مدیریت سازمان، اجرای قطعنامه های کنفرانس وزیران، تدوین بودجه سالانه و تقدیم آن به کنفرانس وزیران را بر عهده دارد و گزارش های ارسالی دبیرخانه را نیز بررسی می کند.

دبیرخانه اوپک رکن دیگر این سازمان است که طبق اساسنامه و زیر نظر هیأت عامل مسئول امور اجرایی اوپک می باشد. در رأس دبیرخانه دبیرکل قرار دارد که به عنوان نماینده مجاز قانونی و رئیس اجرایی دبیرخانه طبق دستورالعمل های هیأت عامل امور سازمان را اداره می کند. دبیر کل اوپک برای مدت ۳ سال توسط کنفرانس وزیران از بین نامزدهای معرفی شده از سوی اعضا به اجماع برگزیده می‌شود و تمدید دوره تصدی او برای یکبار دیگر نیز بلامانع است.

اوپک همچنین یک بخش تحقیقاتی دارد که زیر نظر دبیرخانه تحقیقات لازم برای این سازمان را انجام می دهد و دارای سه بخش مطالعات انرژی، تحلیل بازار نفت و خدمات اطلاعاتی است. کمیسیون اقتصادی اوپک نیز رکن دیگر این سازمان است که به صورت یک بخش تخصصی در چارچوب دبیرخانه عمل می‌کند و هدف آن کمک به سازمان در تقویت ثبات بازار جهانی نفت است.

مقر دبیرخانه اوپک تا سال ۱۹۶۵ در شهر ژنو سوئیس بود و در این سال با تصویب کنفرانس وزیران به وین اتریش منتقل شد و از سال ۱۹۷۷ نیز در ساختمان کنونی در کنار کانال دانوب مستقر است.

  نظرات ()
آشنایی با پیمان ان پی تی (NPT) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- دکتر علی صباغیان:
"ان پی تی" (NPT) از جمله واژه‌های سیاسی است که به کرات در محافل رسانه‌ای و سیاسی جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد.

"ان.پی.تی" مخفف نام انگلیسی "معاهده منع گسترش هسته‌ای" (Nuclear Non- Proliferation Treaty) است.

پس از آن که آمریکا در دوران جنگ جهانی دوم به استفاده از بمب اتمی اقدام کرد رقابت شدیدی از سوی سایر کشورهای بزرگ جهان برای دستیابی به این سلاح آغاز شد که در این مسیر شوروی سابق در سال ،۱۹۴۹ انگلیس در سال ،۱۹۵۲ فرانسه در سال ۱۹۶۰ و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۶۴ به یک دولت هسته‌ای تبدیل شدند.

همچنین تحقیقات علمی که در دهه ۱۹۶۰ برای کاربردهای صلح آمیز انرژی هسته‌ای انجام شد به پیشرفت های شگرفی در فناوری راکتورهای هسته ای برای تولید برق منجر شد. در سال ۱۹۶۶ نیروگاههای هسته ای در پنج کشور در حال ساخت بود. در سال ۱۹۸۵ حدود ۳۰۰ نیروگاه هسته ای در کشورهای مختلف در حال فعالیت، ساخت یا طراحی بودند.

خسارت های گسترده جانی و مالی ناشی از انفجار بمب های اتمی آمریکا در هیروشیما و ناکازاکی ژاپن و نیز تولید مقادیر زیادی پلونیوم ناشی از سوخت نیروگاههای هسته ای- که طبق برآوردهای سال ۱۹۸۵ روزانه برای تولید ۱۵ تا ۲۰ بمب اتمی کفایت می کرد- تلاش های بین المللی برای جلوگیری از استفاده های غیرصلح آمیز انرژی هسته ای را موجب شد که در نهایت این روند معاهده ان.پی.تی به عنوان تنها معاهده چندجانبه الزام آور در این زمینه در یک مقدمه و ۱۱ ماده منعقد شود.

معاهده ان.پی.تی در اول ژوئیه ۱۹۶۸ برای امضای کشورها آماده شد و در این تاریخ آمریکا و انگلیس و ۵۹ کشور دیگر آن را امضا کردند. این معاهده پس از آن که آمریکا آن را در مجلس خود تصویب کرد در ۵ مارس ۱۹۷۰ به اجرا گذاشته شد. چین در ۹ مارس سال ،۱۹۹۲ فرانسه در ۳ اوت ۱۹۹۲ به عضویت این معاهده درآمدند.

در حال حاضر ۱۸۶ کشور جهان عضو این معاهده هستند. تنها کشورهای کوبا، اسرائیل، هند و پاکستان عضو این معاهده نیستند. همچنین کره شمالی نیز چند سال پیش از این معاهده خارج شده است.

نظارت بر اجرای معاهده ان.پی.تی و پروتکل الحاقی آن برعهده آژانس بین المللی انرژی اتمی است که خود یکی از آژانس های تخصصی سازمان ملل متحد محسوب می شود. آژانس بین المللی انرژی اتمی در سال ۱۹۵۷ با هدف تسهیل استفاده های صلح آمیز از انرژی هسته ای و جلوگیری از کار برد کمک های این آژانس در مقاصد نظامی آغاز به کار کرد و مقر آن در وین است.

این آژانس در چارچوب نظام پادمان های ایجاد شده توسط معاهده ان.پی.تی به منظور بررسی میزان پای بندی کشورهای عضو ان.پی.تی به مقررات این معاهده بازرسی هایی را از تاسیسات هسته ای کشورهای عضو انجام می دهد.

همچنین مفاد معاهده ان.پی.تی به ویژه پاراگراف سوم ماده هشتم آن دوره های پنج ساله ای برای بررسی عملکرد این معاهده تعیین کرده که در کنفرانس بررسی و توسعه ان.پی.تی در سال ۱۹۹۵ نیز به تایید اعضا رسیده است. در کنفرانس سال ۱۹۹۵ که با حضور بیش از ۱۷۰ کشور عضو برگزار شد تصمیماتی در خصوص افزایش مدت معاهده برای مدت نامحدود، عدم تکثیر هسته ای و خلع سلاح به عنوان اصول و اهداف اجرای این معاهده و تعیین فرایند بررسی های بعدی اتخاذ شد.

  نظرات ()
آشنایی با ناتو (NATO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > اروپا- همشهری آنلاین- دکترعلی صباغیان:
ناتو واژه مخفف عبارت انگلیسی سازمان پیمان آتلانتیک شمالی است (North Atlantic Treaty Organization) که در حال حاضر 28 کشور از آمریکای شمالی و اروپا عضو آن هستند.

more  وب سایت رسمی: NATO

 اعضای ناتو عبارتند از: اسپانیا، استونی، اسلوواکی، اسلوونی، انگلیس، ایتالیا، ایسلند، آلبانی، آلمان، آمریکا، بلژیک، بلغارستان، پرتغال، ترکیه، جمهوری چک، دانمارک، رومانی، فرانسه، کانادا، کرواسی، لتونی، لوکزامبورگ، لهستان، لیتوانی، مجارستان، نروژ، هلند و یونان عضو آن هستند.

ناتو سازمانی است که در دوران پس از جنگ جهانی دوم برای اجرای پیمان آتلانتیک شمالی در سال ۱۹۴۹ تشکیل شد. در سال‌های اولیه بعد از جنگ جهانی دوم و در واکنش به توسعه طلبی‌های شوروی سابق در کشورهای اروپای شرقی و مرکزی در ماه مارس سال ۱۹۴۸ پنج کشور انگلیس، فرانسه، بلژیک، هلند و لوکزامبورگ با امضای معاهده بروکسل اتحادیه دفاع جمعی را تشکیل دادند.

سپس آنها از کشورهای دانمارک، ایسلند، ایتالیا، نروژ و پرتغال دعوت به پیوستن به این فرایند کردند. دو ماه بعد با پیوستن کانادا و آمریکا به این جمع در چهارم آوریل سال ۱۹۴۹ پیمان آتلانتیک شمالی در واشنگتن به امضا رسید و سازمان ناتو تشکیل شد.

قلب پیمان ناتو ماده پنج آن است که در آن کشورهای امضا کننده توافق کرده‌اند حمله نظامی علیه یک یا چند کشور عضو در اروپا یا آمریکای شمالی را به عنوان حمله به تمامی کشورهای عضو تلقی کنند و به مقابله آن برخیزند.

طبق ماده ۹ پیمان آتلانتیک شمالی برای سازمان ناتو یک ساختار متمرکز متشکل از نهادهای نظامی و مدنی در نظر گرفته شده است. در رأس ناتو شورای آتلانتیک شمالی متشکل از وزرای کشورهای عضو قرار دارد که حداقل هر دو سال یک بار تشکیل جلسه می‌دهد. این شورا بالاترین مرجع تصمیم گیری در پیمان ناتو است و تصمیمات آن به اتفاق آرا اتخاذ می شود.

از آنجا که ناتو برای مقابله با تهدیدات نظامی شوروی سابق و پیمان ورشو تأسیس شده بود برای این سازمان یک سیستم کامل فرماندهی نظامی برای جنگ‌های احتمالی در نظر گرفته شده که متشکل از رؤسای ستادهای ارتش کشورهای عضو و سه سرفرماندهی شامل فرماندهی اروپایی، فرماندهی اقیانوس اطلس و فرماندهی انگلیس است.

مقر ناتو ابتدا در فرانسه قرار داشت اما پس از آن که ژنرال دوگل سال ۱۹۶۶ در اعتراض به سیطره آمریکا بر این سازمان از فرماندهی نظامی ناتو خارج شد به بروکسل منتقل شد.

آمریکا در چارچوب پیمان ناتو حدود ۳۰۰ هزار نیروی نظامی و تعدادی از کلاهک‌های هسته‌ای خود را برای مقابله با تهدیدات شوروی در آلمان غربی و سایر کشورهای اروپای غربی مستقر کرد که پس از فروپاشی شوروی و پایان جنگ سرد که موجودیت پیمان ناتو به عنوان یک سازمان نظامی را زیر سؤال می برد به تدریج در صدد انتقال آنها به سایر مناطق برآمده است.

اگرچه فروپاشی شوروی و وحدت آلمان در سال ۱۹۹۰ موجب شد که نقش نظامی ناتو زیر سؤال برود اما اعضای این سازمان با تمرکز بر ناتو به عنوان یک سازمان سیاسی متولی حفظ ثبات بین المللی در اروپا در صدد گسترش آن نیز برآمده اند.

پس از تشکیل ناتو در سال ۱۹۴۹ با عضویت ۱۲ کشور به مرور کشورهای عضو آن افزایش یافته است. یونان و ترکیه در سال ۱۹۵۲، آلمان در سال ۱۹۵۵، اسپانیا در سال ۱۹۸۲ و جمهوری چک، مجارستان و لهستان در سال ۱۹۹۹ به ناتو پیوسته‌اند.

همچنین در گسترش این سازمان به شرق در سال 2004 با پیوستن کشورهای بلغارستان، استونی، لتونی، لیتوانی، رومانی، اسلواکی و اسلوونی تعداد اعضای ناتو به ۲۶ کشور افزایش یافته است.

در مرحله جدید گسترش اعضای ناتو، با پیوستن کشورهای آلبانی و کرواسی از ابتدای آوریل 2009 تعداد اعضای این سازمان به 28 کشور افزایش یافت

علاوه بر این ناتو اکنون در چارچوب جنگ علیه تروریسم در صدد ایفای نقش در سایر مناطق جهان از جمله افغانستان و عراق برآمده است. تأکید بیانیه هفدهمین اجلاس سران ناتو در استانبول بر اعزام تعداد بیشتری نیروی نظامی به افغانستان و آموزش نیروهای نظامی عراق توسط ناتو بیانگر تمایلات جدید ناتو است

  نظرات ()
آشنایی با بانک ‌جهانی (World Bank) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- سالومه ابطحی:
بانک جهانی یک بانک معمولی نیست و از دو موسسه توسعه‌ای تشکیل شده است. بانک بین‌المللی ترمیم و توسعه (IBRD) و کانون بین‌المللی توسعه (IDA).

more  وب سایت رسمی: World Bank

پیش از آنکه به بانک جهانی بانک جهانی بپردازیم بهتر است بدانیم که در دنیای زندگی می‌کنیم که میانگین درآمد سالانه آن بیش از 31 تریلیون دلار است. در این دنیا و در برخی از کشورها افراد به طور متوسط بیش از 40،000 دلار در سال درآمد دارند.

ولی در همین دنیا 8/2 میلیارد نفر (بیش از نصف مردم کشورهای در حال توسعه) درآمدی کمتر از 700 دلار در سال دارند که در بین آنها 2/1 میلیارد نفر کمتر از یک دلار در روز درآمد دارند.

به همین دلیل روزانه 33،000 نفر در این کشورها می‌میرند و فقر بیش از 100 میلیون کودک را از نعمت سواد آموزی محروم کرده است.

مسئله کاهش چنین فقری در شرایطی که جمعیت جهان رو به فزونی است و در پنجاه سال آینده حدود 50% رشد خواهد داشت؛ چالش بزرگی است.

فعالیت بانک جهانی معطوف به کم کردن این فاصله و تبدیل منابع کشورهای ثروتمند به عاملی جهت رشد کشورهای فقیر است. بانک جهانی که یکی از بزرگترین منابع کمک به توسعه در جهان است از تلاش کشورهای در حال توسعه به ساختن مدارس و مراکز بهداشتی، تامین آب و برق، مبارزه با بیماری و حفاظت از محیط زیست، حمایت می‌کند.

بانک جهانی چیست؟ 
این بانک در واقع یک بانک معمولی نیست بلکه از دو موسسه توسعه‌ای تشکیل شده است. بانک بین‌المللی ترمیم و توسعه (IBRD) و کانون بین‌المللی توسعه (IDA).

هر دوی این موسسات نقشی متفاوت ولی حمایت کننده در ماموریت بانک جهانی برای کاهش فقر و بهبود سطح استانداردهای زندگی، ایفامی کنند.

سازمان‌های فوق مشترکا برای کشورهای درحال توسعه وام‌های کم بهره، اعتبار بدون بهره و  تامین اعتبار می‌کند.

فعالیت‌ها
کشورهای کم درآمد دنیا به دلیل نرخ بالای بهره، قادر به گرفتن وام در بازارهای بین‌المللی نیستند. این کشورها، علاوه بر کمک‌ها و وام‌های مستقیم از کشورهای توسعه یافته، از بانک جهانی اعتبار، وام بدون بهره و کمک فنی دریافت می‌کنند که به آنها توانایی تامین نیازهای اولیه و خدمات اساسی را می‌دهد. این کشورها 35 تا 40 سال برای بازپرداخت وام‌ها وقت دارند که تا 10 سال قابل تمدید است.

یکی دیگر از خدمات این سازمان؛ کاستن از بدهی کشورهای فقیر بسیار بدهکار (HIPC)  است. این امکان باعث می‌شود که این کشورها به جای بازپرداخت وام آنرا صرف مسکن، آموزش و پرورش، بهداشت و برنامه های رفاهی برای مردم نیازمند، کنند.

ضمنا بانک جهانی حمایت از مبارزه علیه ایدز را در راس برنامه های خود قرار داده و بزرگترین تامین کننده بودجه برای برنامه های ضد اچ.ای. وی(ایدز) در دنیاست. تعهدات فعلی این بانک به سازمان‌های مبارزه با ایدز بیش از 3/1 میلیارد دلار می‌باشد که نیمی از آن تنها به آفریقای جنوبی اختصاص داده شده است.

پروژه‌ها
در حال حاضر 1،800 پروژه در کشورهای در حال توسعه توسط بانک جهانی در دست اجراست. درمیان این پروژه ها طرح  ارتقای سطح آگاهی در مورد ایدز در گینه، تامین تسهیلات آموزشی برای دختران در بنگلادش، کمک به بازسازی تیمور شرقی پس از استقلال و کمک به بازسازی گجرات در هندوستان؛ به چشم می خورد.

دفتر مرکزی بانک جهانی در واشنگتن است و حدود 10000 کارشناس توسعه در 100 شعبه این بانک در سراسر جهان مشغول به کارند.

www.worldbank.org

  نظرات ()
آشنایی با اتحادیه آفریقا (AU) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > آفریقا- همشهری آنلاین- دکتر علی صباغیان:
اتحادیه آفریقا (AFRICAN UNION) از جمله واژه‌های جدیدی است که از اوایل قرن بیست ویکم وارد ادبیات مناسبات سیاسی جهان شده است

more  وب سایت رسمی: AU

اتحادیه آفریقا در واقع نهاد جایگزین سازمان وحدت آفریقا (Organization Of African Unity) است که در حال حاضر 53 کشور قاره آفریقا عضو آن هستند.

سازمان وحدت آفریقا به عنوان سلف اتحادیه آفریقا در سال 1963 و پس از آنکه در روند استعمارزدایی پس از جنگ جهانی دوم تعداد کشورهای مستقل آفریقا رو به افزایش بود، با عضویت 32 کشور در آدیس آبابا پایتخت اتیوپی تشکیل شد.

سازمان وحدت آفریقا در ابتدای کار فعالیت های خود را بر اهداف سیاسی که در ماده دوم اساسنامه آن ترسیم شده بود، متمرکز کرد. در این چارچوب این سازمان نقش عمده ای در استعمارزدایی از قاره آفریقا، حل و فصل مسالمت آمیز منازعات مرزی کشورهای این قاره، دفاع از حاکمیت ملی و تمامیت ارضی اعضا و مبارزه با آپارتاید ایفا کرد.

جهان

سازمان وحدت آفریقا به موازات دستیابی به برخی اهداف سیاسی و نیز گسترش تعداد اعضا اهداف خود را به عرصه های اقتصادی و فرهنگی و علمی گسترش داد. همچنین در پرتو تحولات نظام بین الملل پس از جنگ سرد، کشورهای عضو سازمان وحدت آفریقا نیز برای آنکه بتوانند نقش و جایگاه این قاره در مناسبات نظام بین‌الملل در قرن بیست و یکم را گسترش دهند تلاش‌هایی برای تأسیس اتحادیه آفریقا از دهه 1990 آغاز کردند.

در ادامه این مسیر ابتدا نشست فوق العاده سران سازمان وحدت آفریقا در شهر سیرت با انتشار بیانیه‌ای موسوم به «بیانیه سیرت»  تصمیم به تأسیس اتحادیه آفریقا گرفتند. سپس در نشست سال 2000 سران آفریقا در شهر لومه اساسنامه اتحادیه آفریقا تصویب شد.

در نشست سال 2001 سران آفریقا در لوزاکا طرح جدیدی برای اجرایی کردن اتحادیه آفریقا ارائه شد و در نهایت در نشست سال 2002 سران آفریقا در شهر دوربان آفریقای جنوبی اتحادیه آفریقا آغاز به کار کرد.

اکنون اتحادیه آفریقا به عنوان فراگیرترین سازمان کشورهای آفریقایی در پی تحقق اهداف گسترده سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی برای حفظ صلح و ثبات در این قاره و نیز افزایش نقش آفریقا در نظام بین الملل است. مقر اتحادیه آفریقا همچون سازمان وحدت آفریقا که سلف آن بود در شهر آدیس آبابا پایتخت اتیوپی قرار دارد.

ارکان اتحادیه آفریقا نیز شامل اجلاس سران دولت‌ها و حکومت‌های عضو، شورای وزیران، کمیسیون آفریقا، کمیته دائم نمایندگان، شورای صلح و امنیت، پارلمان پان آفریقایی، شورای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی، دیوان دادگستری، و تعدادی کمیته‌های فنی و تخصصی است و همچنین نهادهای مالی است.

 54 کشور عضو اتحادیه آفریقا عبارتند از: اریتره، اتیوپی، آفریقای جنوبی، الجزایر، آنگولا، اوگاندا، بنین، بوتسوانا، بورکینافاسو، بروندی، تانزانیا، تونس، توگو، جمهوری دموکراتیک عربی صحرا، آفریقای مرکزی، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، جمهوری موریس، جیبوتی، چاد، دماغه سبز، رواندا،  زامبیا، زیمبابوه، ساحل عاج، سنگال، سیرالئون، سیشل، سومالی، سودان، سوازیلند، سائوتومه و پرینسیپ، غنا، کامرون، کنیا، کومور، گینه استوایی، گابن، گامبیا، گینه بیسائو، گینه، لسوتو، لیبریا، لیبی، ماداگاسکار، مالاوی، مصر، موریتانی، موزامبیک، نامیبیا، نیجریه، نیجر، سودان جنوبی.

  نظرات ()
آشنایی با صندوق بین‌المللی پول (IMF) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- سالومه ابطحی:
صندوق بین المللی پول (IMF) در سال 1945 در واشنگتن تاسیس شد.

 more وب سایت رسمی: IMF

صندوق بین المللی پول به عنوان یکی از نهادهای برتن وودز که توسط 185 عضو  اداره می‌شود، باتوجه به نرخ تبدیل ارز و تراز پرداخت‌ها بر سیستم مالی جهانی نظارت می‌کند و در مواقع نیاز کمک نقدی و تخصصی به کشورهای متقاضی ارائه می‌دهد.

صندوق بین المللی پول چیست؟

طرح اولیه صندوق بین المللی پول، که به آی.ام.اف یا صندوق نیز مشهور است، در جولای 1944 در کنفرانس برتن وودز مطرح شد؛ 45 کشور مطرح کننده طرح به دنبال بنا نهادن چهارچوب همکاری اقتصادی بودند که در قالب آن از تکرار سیاست های اقتصادی فاجعه آمیزی که منجر به دوران رکود بزرگ دهه 30 میلادی شده بود، اجتناب کنند.
بر طبق بند یک اساسنامه این طرح، اهداف و وظایف مشخصی برای این سازمان در نظر گرفته شد.

more   کریستین لاگارد دومینیک استروس‌کان /

اهداف صندوق بین المللی پول

1) ایجاد همکاری مالی بین المللی از طریق یک نهاد ثابت که ابزار لازم برای مشاوره و تشریک مساعی در مشکلات مالی جهانی را فراهم می آورد.
2) ایجاد تسهیلات لازم برای توسعه و تعدیل تجارت جهانی و همکاری در جهت  پیشبرد و حفظ بازار کار و درآمدهای حقیقی و نیز توسعه منابع درآمد‌‌ زا برای تمام اعضا به عنوان هدف اساسی در سیاست گذاری‌های اقتصادی.
3) تقویت ثبات در بازار تبدیل ارز و حفظ نظام یکپارچه در مبادلات ارزی میان اعضا ونیز اجتناب از افت ارزش ارز به دلیل رقابت های نادرست در بازار جهانی.
4) کمک به بنا نهادن نظام چند جانبه  پرداخت‌ها در حوزه مبادلات جاری میان اعضا و در حذف محدودیت‌های تبدیل ارز خارجی که مانع رشد تجارت جهانی می‌شود.
5)  ایجاد دسترسی موقت اعضا به منابع صندوق با رعایت جوانب امنیتی لازم برای تسهیل در اصلاح ترازهای پرداخت ناهماهنگ.

به طور خلاصه ، هدف اصلی تشکیل این صندوق ارتقای میزان همکاری مالی ،جلوگیری از فقر، کمک به رشد اقتصادی و بازار کار در سطح بین المللی و ایجاد تسهیلات مالی برای کشورهایی که خواستار تنظیم تراز پرداخت‌شان هستند، می‌باشد.
از زمان تاسیس آی.ام .اف تا به امروز تغییری در اهداف این سازمان به وجود نیامده است. اما نوع عملکرد آن که نظارت ، کمک تخصصی و مالی است همگام با رشد نیاز و تقاضای کشورهای عضو تغییر کرده است.

اعضا
تعداد اعضای صندوق جهانی پول با عضویت مونته نگرو در 18 ژانویه 2007 به 185 رسید. تمامی کشورهای عضو سازمان ملل به استثناء کره شمالی، کوبا، آندورا، موناکو، لیختن اشتاین ، تووالو و نارو عضو این سازمان هستند. از دیگر کشورهایی که تاکنون به عضویت این سازمان درنیامده‌اند میتوان تایوان، فلسطین و جمهوری صحرا را نام برد.

جالب است بدانید که حدودا 2716 نفر از 165 کشور کارمند در این سازمان مشغول به کار هستند و میزان وام اعطایی این سازمان تا تاریخ 31/07/2006 حدود28 میلیارد دلار احتساب شده است.  

  نظرات ()
آشنایی با شاپا (ISSN) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
ارتباطات > روزنامه‌نگاری- پیایند نشریه‌ای‌ چاپی‌ یا غیرچاپی‌ است‌ که‌ به طور مسلسل و در فواصل زمانی معین یا نامعین منتشر می شود و به طور نامحدود ادامه می‌یابد.

پیایندها شامل‌ مجلات‌، روزنامه ها‌، سالنامه‌ ها (مثل‌ گزارشها، راهنماها، سالنماها)، خلاصة‌ مذاکرات‌ سازمانها، صورت‌ جلسات‌ همایشهای‌ دنباله‌دار، گزارش‌های‌ انجمن‌های‌ علمی‌ و نیز فروستهای‌ تک‌نگاشتی‌ است‌. این‌ تعریف‌ شامل‌ آثاری‌ که‌ در قسمتهای‌ جداگانه‌ منتشر می‌شود ولی‌ انتهای‌ آن‌ از قبل‌ مشخص‌ شده‌ است‌ نمی‌شود. مثلاً آثار چند جلدی‌.

شناسایی و مدیریت پیایندها کاری ست پیچیده و دشوار. تعداد بی شمار پیایندها در سطح جهان و تغییرات احتمالی عنوان، ترتیب انتشار، اندازه، زبان و تشابه عنوان های هر یک از آنها بر پیچیدگی این امر می افزاید.

رشد سریع تعداد پیایندهای منتشر شده، ایجاد برقراری یک نظام شناسایی منحصر به فرد بین المللی را آشکار نمود. عامل دیگری که در ایجاد این نظام نقش مؤثری داشت، رشد و توسعه نظام های ذخیره و بازیابی خودکار اطلاعات بود. این نظام های خودکار برای استفاده ار شناسه های رقمی به عنوان وسیله های جستجوی سریع و مؤثر، بسیار مناسب بودند.

بدین ترتیب شماره استاندارد بین المللی پیایندها (شاپا) برای رفع نیازها پایه گذاری شد.

شاپا شماره منحصر به فردی است که بر اساس استاندارد بین المللی ایزو 3297 تهیه شده است و با این شماره می توان با صرف نظر از محل نشر، زبان یا رسانه شماره داد.

این شماره از هشت رقم تشکیل شده است، هفت رقم اول پایه است و رقم هشتم، رقم کنترل که این عدد هشت رقمی به دو گروه چهار رقمی تقسیم و با خط اتصال به یکدیگر متصل می شوند، گروه اول شماره شناسایی و گروه دوم شماره ترتیب (معنای خاصی ندارند)ISSN 1735-0018 .

تاریخچه شاپا

پیایندها ماهیتاً در معرض‌ تغییرات‌ بسیار قراردارند. این‌ تغییر غالباً در عنوان‌، فاصله‌ انتشار، شکل‌، و مدیریت‌ انتشاراتی‌ رخ‌ می‌دهد. این‌ مسأله‌، همراه‌ با انتشار روزافزون‌ تعداد پیایندها لزوم‌ ایجاد نوعی‌ رمزگذاری‌ استاندارد را به‌ منظور شناسایی‌ و توصیف‌ کتابشناختی‌ آنها آشکار کرد.

مؤسسه‌ ملّی‌ استاندارد آمریکا (ANSI) اولین‌ بار در سال‌ 1968 مطالعه‌ در این‌ باب‌ را آغاز کرد و به‌ این‌ نتیجه‌ رسید که‌ این‌ رمزگذاری‌ ناگزیر باید بین‌المللی‌ باشد. لذا پیش‌نویس‌ مؤسسه‌ را به‌ سازمان‌ بین‌المللی‌ استاندارد (ISO) ارائه‌ داد.

بر این‌ مبنا سازمان‌ بین‌المللی‌ استاندارد طرح‌ ISSN را تهیه‌ کرد. برای‌ مؤثرواقع‌شدن‌ هرچه‌ بیشتر طرح‌ مقرر شد مسؤولیت‌ هماهنگ‌سازی‌ این‌ رمزگذاری‌ بطور بین‌المللی‌ انجام‌ پذیرد، ولی‌ عمل‌ ثبت‌ پیایندها به‌ عهده‌ کشوری‌ باشد که‌ پیایند در آن‌ منتشر می‌شود. به‌ منظور هماهنگ‌کردن‌ این‌ دو مرحله‌، شبکة‌ نظام‌ بین‌المللی‌ داده‌های‌ پیایندی‌ (ISDS) در پاریس‌ تشکیل‌ شد.

در 6 نوامبر 1972 مدیر کل‌ یونسکو از تأسیس‌ این‌ مرکز خبر داد و از همة‌ کشورهای‌ عضو خواست‌ که‌ مرکز ملّی‌ ISSN خود را تأسیس‌ نمایند. آمریکا، انگلیس‌، فرانسه‌، آلمان‌ و کشورهای‌ اسکاندیناوی‌ به‌ تدریج‌ مراکز ملی‌ خود را تشکیل‌ دادند.

ضمناً قرارشد مرکز بین‌المللی‌ استاندارد در پاریس‌ برای‌ پیایندهای‌ کشورهایی‌ که‌ هنوز مراکز ملّی‌ خود را تأسیس‌ نکرده‌اند، در صورت‌ تقاضا اقدام‌ به‌ تخصیص‌ شمارة‌ ISSN بنماید. در حال‌ حاضر حدود 76 کشور از جمله‌ ایران‌ مراکز ملّی‌ خود را تشکیل‌ داده‌اند.

ایران‌ و شاپا

مرکز بین‌المللی‌ ISSN در نوامبر 1972 برابر 16 آبان‌ 1351 اعلام‌ موجودیت‌ کرد. از ایران‌ اوّلین‌ شمارة‌ ISSN برای‌ راهنمای‌ مجله‌های‌ ایران‌ و پس‌ از آن‌ برای‌ نامة‌ انجمن‌ کتابداران‌ ایران‌ در سال‌ 1352 از دفتر بین‌المللی‌ ISSN در پاریس‌ درخواست‌ شد و این‌ در واقع‌ کمتر از یکسال‌ پس‌ از اعلام‌ موجودیت‌ دفتر بین‌المللی‌ ISSN در پاریس‌ بود.

در سال‌ 1353 برای‌ اولین‌ بار در مقدمة‌ راهنمای‌ مجله‌های‌ ایران‌ لزوم‌ اخذ شماره‌ ISSN برای‌ پیایندها و چگونگی‌ ارتباط‌ با دفتر آن‌ در پاریس‌ تشریح‌ شد. مرکز خدمات‌ کتابداری‌ همچنین‌ به‌ عنوان‌ رابط‌ بین‌ مجله‌های‌ ایران‌ با دفتر بین‌المللی‌ عمل‌ می‌کرد.

پس‌ از ادغام‌ مرکز در کتابخانه‌ ملّی‌ (1362)، این‌ مسؤولیت‌ به‌ وسیله‌ کتابخانه‌ پیگیری‌ شد و پس‌ از چندی‌ اقداماتی‌ برای‌ تأسیس‌ مرکز ملّی‌ به‌ عمل‌ آمد تا اینکه‌ سرانجام‌ در اردیبهشت‌ 1380 مجلس‌ شورای‌ اسلامی‌ با تأسیس‌ مرکز ملّی‌ ISSN در کتابخانه‌ ملّی‌ موافقت‌ کرد و این‌ مرکز با نام‌ اختصاری‌ شاپا (شماره‌ استاندارد بین‌المللی‌ پیایندها) شروع‌ به‌ کار کرد.

مرکز ملّی‌ شاپا کوشیده‌ است‌ با بوجودآوردن‌ امکانات‌ سهل‌ و سریع‌ به‌ درخواست‌ متقاضیان‌ پاسخ‌ گوید و از آن‌ زمان‌ تاکنون‌ به‌ 138 نشریه‌، شماره‌ شاپا اختصاص‌ داده‌ است‌.

بنابراین‌ مجلاتی‌ که‌ مایل‌ به‌ دریافت‌ شمارة‌ استاندارد پیایندها باشند می‌توانند پرسشنامه‌ اطلاعات‌ کتابشناختی‌ پیایندها را پرکرده‌ آن‌ را به‌ ضمیمة‌ آخرین‌ شمارة‌ نشریة‌ خود، به‌ نشانی‌ ذیل‌ پرسشنامه‌ ارسال‌ دارند. کتابخانه‌ ملّی‌ مشخصات‌ مجلة‌ مزبور را در مرکز ملّی‌ ثبت‌ کرده‌ شمارة‌ اختصاصی‌ آن‌ را طی‌ نامه‌ای‌ به‌ نشانی‌ مجله‌ ارسال‌ می‌کند (راهنمای فرایند درخواست‌ و تخصیص شاپا).

امتیازهای‌ شاپا شماره‌ شاپا حاوی‌ مشخصات‌ کامل‌ یک‌ پیایند است‌ و در نتیجه‌ بدون‌ دانستن‌ زبان‌، یا کشور منتشرکننده‌، مجله‌ قابل‌ شناسایی‌ است‌. این‌ شناسایی‌ از این‌جهت‌ میسّر است‌ که‌ هر شماره‌ شاپا در کل‌ جهان‌ مخصوص‌ یک‌ پیایند است‌ و بس‌.

شماره‌ شاپا آسان‌ترین‌ وسیله‌ برای‌ برقراری‌ ارتباط‌ بین‌ ناشران‌ و موزعان‌ است‌ و نظام‌ توزیع‌ جهانی‌ را کارا و سریع‌ می‌کند.

شاپا در کتابخانه‌ها سهل‌ترین‌ وسیله‌ برای‌ شناسایی‌، سفارش‌ و کنترل‌ و نیز پیگیری‌ نسخه‌های‌ دریافت‌ نشده‌ است‌.

شاپا امانت‌ بین‌ کتابخانه‌ای‌ و تهیه‌ فهرستگانها را سهل‌ و سریع‌ می‌نماید. 

چون‌ شاپا یک‌ رمز رقمی‌ است‌ برای‌ استفاده‌ در کامپیوتر بسیار مناسب‌ است‌ و عمل‌ روزآمدکردن‌، الفبایی‌ کردن‌، بازیابی‌ و انتقال‌ اطلاعات‌ توسط‌ آن‌ با سرعت‌ و کارآیی‌ بیشتری‌ انجام‌ می‌گیرد. 

شماره‌ شاپا به‌ آسانی‌ می‌تواند با رمزینه‌ (بارکُد) ترکیب‌ شود و فروش‌ نسخه‌های‌ نشریه‌ و حسابداری‌ مکانیکی‌ آن‌ را حتّی‌ در سوپرمارکتها میسّر سازد.

سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی ایران

  نظرات ()
آشنایی با اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦

آشنایی با اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN)

جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- زهرا رفیعی:
اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت یکی از بزرگترین و مهمترین شبکه‌‌های حفاظت از محیط‌زیست جهانی است.

 more  وب سایت رسمی: IUCN

این اتحادیه است متشکل از 83 کشور، 110 آژانس دولتی، بیش از 800 تشکل غیر‌دولتی و 10هزار دانشمند و کارشناس از 181 کشور که به صورت مشارکت جهانی فعالیت می‌کنند.

ماموریت اصلی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت تحت تاثیر قرار دادن، تشویق و ترغیب جوامع دنیا است تا علاوه بر حفظ تنوع زیستی، روند استفاده از منابع طبیعی را بر اساس معیارهای اکولوژیک متعادل کند.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت بر پایه یک سازمان چند فرهنگی و چند زبانی بنا شده است. 1100 ستاد در 40 کشور دنیا دارد و دفتر مرکزی این سازمان در کشور سوییس است.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت در سال 1948 با عنوان اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت  “IUPN” به دنبال کنفرانس بین‌المللی در فرانسه بوجود آمد.

تا هنگامی که ایده حفاظت از محیط زیست در دهه‌های گذشته با سعی و کوشش و در جهت حفظ منافع سیاسی انجام می‌شد، ملت‌ها تمایل کمتری برای همکاری با اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت داشتند.

حدود 16 هزار گونه از حیوانات و گیاهان در خطر  انقراض‌اند و بسیاری از اکو‌سیستم‌ها، تالاب‌ها، جنگل‌ها در حال انحطاط و تخریب هستند در حالی که ما می‌دانیم اکو‌سیستم‌های طبیعی منابعی با ارزش در اختیار انسان قرار می‌دهند.

مهمترین کارکردهای اکوسیستم کمک به کاهش فقر و افزایش فرصت‌های توسعه اقتصادی برای جوامع است. گسترش این تفکر نیازمند یکپارچگی در تصمیم‌ها و عملکرد‌های منطقه‌ای، ملی و بین‌المللی سیاستگذارها در همه رده‌ها و همچنین در رهبران اقتصادی است.

سازمان جهانی حفاظت از منابع طبیعی (IUCN) به دنبال افزایش درک علمی فرصت‌هایی است که طبیعت در اختیار انسان قرار می‌دهد. اما این سازمان جهانی می‌داند این درک تنها از طریق راه‌های عملی چون همراهی دانشمندان، سیاستگزاران، رهبران اقتصادی و NGها  و تغییر ارزش‌های جهانی و نحوه استفاده از منابع طبیعی تحقق خواهد یافت.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت از طریق حمایت و توسعه علوم جدید حفظ محیط زیست، استفاده این علوم در پروژه‌های بین‌المللی و برقراری ارتباط بین نتایج بدست آمده در تحقیق‌ها با سیاست‌های منطقه‌ای، ملی و بین‌المللی از طریق گفت‌وگوی بین دولت‌ها و جوامع شهری و بخش خصوصی به دنبال حفظ محیط زیست است.

اولویت برنامه فعلی سازمان جهانی حفاظت از  محیط زیست (2008-2005) بازشناسی راه‌های امرار معاش -به خصوص برای فقرا- از طریق مدیریت پایدار منابع طبیعی است.

این سازمان در پروژه‌هایش، مفهوم مدیریت اکوسیستم جهت حفظ تنوع زیستی و معیشت پایدار وابسته به منابع طبیعی مستقیم را به کار می‌برد و سازمان تلاش می‌کند تا اکوسیستم‌ها را مدیریت و بازسازی کند و همچنین نحوه زندگی اجتماعی و اقتصادی مردم را بهبود بخشد.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت به عنوان بزرگترین شبکه دانش زیست محیطی تا کنون به 75 کشور برای حفظ منابع طبیعی و تدوین استراتژی‌های تنوع زیست محیطی کمک کرده‌است.

از دیگر اقدامات اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • دیده‌بانی گونه‌های گیاهی و جانوری کشورهای جهان برای قرار دادن در فهرست قرمز سازمان جهانی حفاظت از محیط زیست (IUCN Red List)
  • همکاری و حمایت ارزیابی اکوسیستم هزاره [مفاهیم: اهداف توسعه هزاره چیست؟]
  • تشکیل جلسات و همایش‌های بین‌المللی برای اتفاقات زیست محیطی به مانند کنگره پارک جهانی در سال 2003
  • انتشار دستاورد‌های علمی سازمان و کارشناسان در زمینه محیط زیست در سراسر جهان
  • ارائه توصیه‌ و پشتیبانی فنی دولت‌ها، سازمان‌ها و کمیسیون‌های بین‌المللی و دیگر گرو‌های سیاسی مانند G8 و G77.
  • ارزیابی و معرفی تمامی سایت‌های فعال در زمینه میراث طبیعی جهان.
  • همکاری فنی برای ایجاد تنوع زیستی و برنامه عمل کشور‌ها
  • آماده سازی زمینه‌های حمایت کشورها در زمینه قوانین حمایت از محیط زیست و تدوین استراتژی‌های مدیریت منابع طبیعی

عضویت ایران

1- هیات وزیران در جلسه مورخ 4 اسفند 1352، بنا به پیشنهاد شماره 18/ 7588، مورخ 3 آذر 52 وزارت امور خارجه اجازه داد اقدام‌‌های لازم از طرف وزارت امور خارجه برای عضویت ایران در سازمان بین‌المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی به عمل آید.

2- پس از یک دوره تعلیق چند ساله، ادامه عضویت ایران در اتحادیه مذکور در تاریخ 3 آذر 1370 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید.

  نظرات ()
آشنایی با پیمان شنگن (Schengen) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > اروپا- همشهری آنلاین:
نام پیمان شنگن از نام شهری کوچک در کشور لوکزامبورگ می‌آید. هفت کشور عضو اتحادیه اروپا در ژوئن 1985 پیمان‌نامه‌ شنگن را امضا کردند.

هدف از امضای پیمان‌ شنگن (Schengen agreement) پایان دادن به بازرسی‌های داخل مرزهای اتحادیه اروپا برای گذرنامه بود. در سال‌های بعد کشورهای دیگری هم به این پیمان‌نامه پیوستند.

افرادی که از کشورهای دیگر می‌خواهند به 15 کشور عضو پیمان شنگن سفر کنند، تنها کافی است ویزای یکی از این کشورها را بگیرند. پس از آن در محدوده کشورهای عضو پیمان شنگن دیگر از نه از ایست بازرسی‌های مرزی خبری هست نه از صف‌های طولانی دریافت ویزا. شبیه به سفر از استانی به استانی دیگر است.

Schengen Visa

اگر می‌خواهید ویزای شنگن دریافت کنید و با آن از چند کشور عضو این پیمان‌نامه دیدن کنید باید از سفارتخانه آن کشوری که مقصد اصلی سفرتان است ویزا دریافت کنید. مثلا اگر فرانسه مقصد اصلی شماست، باید از فرانسه ویزا بگیرید.

اگر هیچ مقصد اصلی ندارید و می‌خواهید تعدادی از این کشورها را ببینید، باید از سفارتخانه کشوری که ابتدا به آن سفر می‌کنید، روادید دریافت کنید.

 کشورهای عضو شنگن عبارتند از: اتریش، اسپانیا، ایسلند، ایتالیا، آلمان، بلژیک، پرتغال، دانمارک،  سوئد،  فرانسه، فنلاند، لوکزامبورگ، نروژ، هلند و یونان.

همه این کشورها به جز نروژ و ایسلند عضو اتحادیه اروپا هستند.

دامنه پیمان شنگن از 21 دسامبر 2007 با 9 کشور دیگر  عضو اتحادیه اروپا گسترش یافت: استونی، اسلوواکی، اسلوونی، جمهوری چک، لتونی، لهستان، لیتوانی، مالت و مجارستان

  نظرات ()
آشنایی با اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- زهرا رفیعی:
اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت یکی از بزرگترین و مهمترین شبکه‌‌های حفاظت از محیط‌زیست جهانی است.

 more  وب سایت رسمی: IUCN

این اتحادیه است متشکل از 83 کشور، 110 آژانس دولتی، بیش از 800 تشکل غیر‌دولتی و 10هزار دانشمند و کارشناس از 181 کشور که به صورت مشارکت جهانی فعالیت می‌کنند.

ماموریت اصلی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت تحت تاثیر قرار دادن، تشویق و ترغیب جوامع دنیا است تا علاوه بر حفظ تنوع زیستی، روند استفاده از منابع طبیعی را بر اساس معیارهای اکولوژیک متعادل کند.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت بر پایه یک سازمان چند فرهنگی و چند زبانی بنا شده است. 1100 ستاد در 40 کشور دنیا دارد و دفتر مرکزی این سازمان در کشور سوییس است.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت در سال 1948 با عنوان اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت  “IUPN” به دنبال کنفرانس بین‌المللی در فرانسه بوجود آمد.

تا هنگامی که ایده حفاظت از محیط زیست در دهه‌های گذشته با سعی و کوشش و در جهت حفظ منافع سیاسی انجام می‌شد، ملت‌ها تمایل کمتری برای همکاری با اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت داشتند.

حدود 16 هزار گونه از حیوانات و گیاهان در خطر  انقراض‌اند و بسیاری از اکو‌سیستم‌ها، تالاب‌ها، جنگل‌ها در حال انحطاط و تخریب هستند در حالی که ما می‌دانیم اکو‌سیستم‌های طبیعی منابعی با ارزش در اختیار انسان قرار می‌دهند.

مهمترین کارکردهای اکوسیستم کمک به کاهش فقر و افزایش فرصت‌های توسعه اقتصادی برای جوامع است. گسترش این تفکر نیازمند یکپارچگی در تصمیم‌ها و عملکرد‌های منطقه‌ای، ملی و بین‌المللی سیاستگذارها در همه رده‌ها و همچنین در رهبران اقتصادی است.

سازمان جهانی حفاظت از منابع طبیعی (IUCN) به دنبال افزایش درک علمی فرصت‌هایی است که طبیعت در اختیار انسان قرار می‌دهد. اما این سازمان جهانی می‌داند این درک تنها از طریق راه‌های عملی چون همراهی دانشمندان، سیاستگزاران، رهبران اقتصادی و NGها  و تغییر ارزش‌های جهانی و نحوه استفاده از منابع طبیعی تحقق خواهد یافت.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت از طریق حمایت و توسعه علوم جدید حفظ محیط زیست، استفاده این علوم در پروژه‌های بین‌المللی و برقراری ارتباط بین نتایج بدست آمده در تحقیق‌ها با سیاست‌های منطقه‌ای، ملی و بین‌المللی از طریق گفت‌وگوی بین دولت‌ها و جوامع شهری و بخش خصوصی به دنبال حفظ محیط زیست است.

اولویت برنامه فعلی سازمان جهانی حفاظت از  محیط زیست (2008-2005) بازشناسی راه‌های امرار معاش -به خصوص برای فقرا- از طریق مدیریت پایدار منابع طبیعی است.

این سازمان در پروژه‌هایش، مفهوم مدیریت اکوسیستم جهت حفظ تنوع زیستی و معیشت پایدار وابسته به منابع طبیعی مستقیم را به کار می‌برد و سازمان تلاش می‌کند تا اکوسیستم‌ها را مدیریت و بازسازی کند و همچنین نحوه زندگی اجتماعی و اقتصادی مردم را بهبود بخشد.

اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت به عنوان بزرگترین شبکه دانش زیست محیطی تا کنون به 75 کشور برای حفظ منابع طبیعی و تدوین استراتژی‌های تنوع زیست محیطی کمک کرده‌است.

از دیگر اقدامات اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • دیده‌بانی گونه‌های گیاهی و جانوری کشورهای جهان برای قرار دادن در فهرست قرمز سازمان جهانی حفاظت از محیط زیست (IUCN Red List)
  • همکاری و حمایت ارزیابی اکوسیستم هزاره [مفاهیم: اهداف توسعه هزاره چیست؟]
  • تشکیل جلسات و همایش‌های بین‌المللی برای اتفاقات زیست محیطی به مانند کنگره پارک جهانی در سال 2003
  • انتشار دستاورد‌های علمی سازمان و کارشناسان در زمینه محیط زیست در سراسر جهان
  • ارائه توصیه‌ و پشتیبانی فنی دولت‌ها، سازمان‌ها و کمیسیون‌های بین‌المللی و دیگر گرو‌های سیاسی مانند G8 و G77.
  • ارزیابی و معرفی تمامی سایت‌های فعال در زمینه میراث طبیعی جهان.
  • همکاری فنی برای ایجاد تنوع زیستی و برنامه عمل کشور‌ها
  • آماده سازی زمینه‌های حمایت کشورها در زمینه قوانین حمایت از محیط زیست و تدوین استراتژی‌های مدیریت منابع طبیعی

عضویت ایران

1- هیات وزیران در جلسه مورخ 4 اسفند 1352، بنا به پیشنهاد شماره 18/ 7588، مورخ 3 آذر 52 وزارت امور خارجه اجازه داد اقدام‌‌های لازم از طرف وزارت امور خارجه برای عضویت ایران در سازمان بین‌المللی حفاظت از طبیعت و منابع طبیعی به عمل آید.

2- پس از یک دوره تعلیق چند ساله، ادامه عضویت ایران در اتحادیه مذکور در تاریخ 3 آذر 1370 به تصویب مجلس شورای اسلامی رسید.

  نظرات ()
آشنایی با سازمان همکاری‌های اقتصادی اکو (ECO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین - سپیده بهکام:
سازمان همکاری‌های اقتصادی – اکو - روز 28 خرداد 1369 طی پیمانی که میان وزیران امور خارجه ایران و ترکیه و پاکستان در شهر ازمیر ترکیه به امضا رسید، تأسیس شد.

این سازمان در حقیقت شکل تغییر یافته پیمان (آر. سی. دی) است که در 30 تیر 1343 در شهر استانبول ترکیه میان سران سه کشور ایران، ترکیه، و پاکستان به امضا رسیده بود.

more  وب سایت رسمی: ECO

هدف از این تغییر ماهوی، وسیع‌تر کردن دامنه همکاری‌ها و افزایش تعداد اعضای این سازمان بود.

به همین دلیل در پی عضویت کشورهای مسلمان تازه استقلال یافته شوروی سابق از جمله جمهوری آذربایجان، قزاقستان، قرقیزستان، ترکمنستان، ازبکستان و تاجیکستان و همچنین افغانستان در اکو، فعالیت این سازمان گسترش یافت و در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی از اهمیت بسیاری برخوردار شد.

علاوه بر این در اجلاس سران اکو در بهمن 1370 در تهران، اعضای این سازمان با مشارکت هیأتی از جامعه مسلمانان ترک قبرس در فعالیت‌های اقتصادی، فرهنگی و فنی "اکو" بدون آنکه به موضع سیاسی هر کشور راجع به بحران قبرس خدشه‌ای وارد آید، حمایت کردند.

اجلاس وزیران خارجه کشورهای عضو اکو در بهمن 1371 نیز با تأسیس "بانک توسعه و تجارت اکو" با سرمایه اولیه 400 میلیون دلار موافقت کردند.

نخستین اجلاس رهبران اوپک که به تأسیس این سازمان رسمیت سیاسی بخشید، در بهمن 1370 در تهران تشکیل شد و پس از آن به صورت ادواری، هر یک از کشورهای عضو این سازمان میزبان نشست رهبران بوده اند.

شورای وزیران این سازمان بالاترین سطح اداری آن محسوب می‌شود که وزیران امور خارجه و یا دیگر وزیران کشورهای عضو در آن شرکت می‌کنند. این شورا هر سال یک بار تشکیل جلسه می‌دهد.

یکی از ویژگی‌های اکو رقم بالای جمعیت آن است. این سازمان با 360 میلیون نفر که یک چهارم جمعیت مسلمانان جهان را تشکیل می‌دهد، بزرگترین تشکل اقتصادی در دنیای اسلام محسوب می‌شود.

اکو به عنوان نقطه تماس سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا از موقعیتی ممتاز و استراتژیک در سطح بین‌المللی برخوردار است.

منابع غنی و بکر معدنی و نفتی و گازی موجود در اکثر کشورهای عضو اکو سرمایه ارزشمندی را در اختیار این سازمان قرار داده است.

از طرفی ایران به دلیل داشتن مرز زمینی با 5 کشور دیگر عضو و دارا بودن موقعیت استراتژیک جغرافیائی برای برقراری اتصال سایر اعضاء به آب‌های بین‌المللی و نیز به دلیل استقرار دبیرخانه دائمی اکو در تهران از موقعیت محوری در این سازمان برخوردار است.

زبان رسمی اکو انگلیسی و مقر اصلی آن شهر تهران در ایران است.

  نظرات ()
آشنایی با آیسسکو نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
سازمان اسلامی، آموزشی، علمی و فرهنگی (آیسسکو) در سال 1361 (ماه مه 1980) تأسیس شد.

 آیسسکو  (ISESCO) زائیده سازمان کنفرانس اسلامی (OIC)‌ است و به عنوان یکی از مجامع علمی، فرهنگی و آموزشی وظیفه مهمی در ایجاد تعامل فرهنگی و علمی بین کشورهای مسلمان بر عهده دارد. 

آیسسکو پس از تصویب اساسنامه آن در یازدهمین اجلاس وزیران خارجه کشورهای عضو کنفرانس اسلامی در اسلام آباد در سال 1361 (ماه مه 1980) جهت هماهنگی و گسترش تعامل و همکاری‌های آموزشی، علمی و فرهنگی با الهام از اهداف و تعالیم عالیه اسلام میان کشورهای اسلامی تأسیس شد. اساسنامه این سازمان در سال 1982 به تصویب رسید و طی سال‌های 1986 تا 1997 در سه مرحله تصحیح برروی آن انجام گرفت.

51 کشور در این سازمان عضویت دارند. اهداف آیسسکو عبارتند از:

1ـ تقویت و ترغیب همکاری میان کشورهای عضو و تحکیم آن در زمینه‌های آموزش، علوم، فرهنگ و ارتباطات
2ـ توسعه علوم کاربردی و استفاده از فناوری پیشرفته در چارچوب آرمان‌ها و ارزش‌های جاودان و بلندمرتبه اسلامی
3ـ تحکیم درک و تفاهم میان ملت‌های مسلمان و مشارکت در امور، دستیابی به صلح و امنیت جهانی به شیوه‌های گوناگون به ویژه آموزش، علوم، فرهنگ و ارتباطات
4ـ حمایت از تکامل و ایجاد هماهنگی میان مؤسسات تخصصی سازمان کنفرانس اسلامی در زمینه آموزش، فرهنگ و ارتباطات و تحکیم همبستگی یکپارچه اسلامی در میان کشورهای عضو سازمان کنفرانس اسلامی
5ـ مطرح نمودن فرهنگ اسلامی به عنوان پایه و اساس برنامه‌ریزی آموزشی در کلیة سطوح
6ـ تحکیم فرهنگ اسلامی، حفظ استقلال اندیشه اسلامی در برابر تهاجم فرهنگی، عوامل انحراف، تخریب و پاسداری از خصوصیات بارز تمدن اسلامی
7ـ پاسداری از هویت اسلامی مسلمانان در کشورهای غیر اسلامی.

برای آشنایی تفصیلی‌تر با آیسسکو به اینجا رجوع کنید.

  نظرات ()
آشنایی با اینترپل (Interpol) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
پلیس > خدمات- همشهری آنلاین:
سازمان بین‌المللی پلیس جنایی که به اختصار اینترپل نامیده می‌شود، در سال 1923 میلادی طی اجلاسی که در کشور اتریش با حضور رؤسای پلیس 7 کشور برگزار شد، با عنوان «کمیسیون بین‌المللی پلیس جنایی» پایه‌گذاری و مقر آن شهر وین تعیین شد

هدف از تشکیل این کمیسیون ایجاد یک سیستم کنترل و مقابله بین‌المللی با جرایم و تأسیس مرکزی برای مبادله اطلاعات و اخبار بین پلیس کشورهای مختلف بود.

این کمیسیون تا وقوع جنگ جهانی دوم فعالیت خود را گسترش داد. بعد از جنگ جهانی دوم و در سال 1946 اجلاسی در بروکسل (بلژیک) برای تجدید فعالیت و تعیین مفهوم کلی همکاری‌های پلیس بین‌الملل برگزار گردید و طی آن مقررات و قوانین جدیدی تصویب شد.

more

  وب سایت رسمی:  Interpol

more

  پلیس بین‌الملل نیروی انتظامی

در این اجلاس « اینترپل» به عنوان نام اختصاری اداره مرکزی انتخاب شد و به تدریج کشورهای بیشتری به عضویت این کمیسیون درآمدند. سپس در سال 1956 اساسنامه اصلاح شد و نام «کمیسیون بین‌المللی پلیس جنایی» به «سازمان بین‌المللی پلیس جنایی» جنایی تغییر یافت.

با عنایت به اینکه شکل‌گیری این سازمان حاصل تحول و گسترش روابط کشورها با یکدیگر و کشیده شدن مسایل و موارد مختلف داخلی کشورها به آن سوی مرزها و بین‌المللی شدن آنهاست، لذا این سازمان با توجه به اصل حاکمیت ملت‌ها و عدم مداخله در مسایل سیاسی، مذهبی، نژادی و نظامی تشکیل شده است.

مقر مرکزی سازمان اینترپل در حال حاضر در شهر لیون فرانسه می‌باشد و تا سال 2010 تعداد 188 کشور عضو این سازمان هستند.
زبان‌های رسمی سازمان اینترپل عبارتند از: اسپانیولی، انگلیسی، عربی و فرانسه. این سازمان دارای اساسنامه‌ای 50 ماده‌ای است که بیانگر اهداف، وظایف و ساختار سازمان آن است.

ساختار اینترپل:

ارکان تشکیل دهنده سازمان بین‌المللی پلیس جنایی عبارتند از:

1- مجمع عمومی 2 - کمیته اجرایی 3- دبیرخانه کل 4- اینترپل کشورها 5- مشاورین

اهم مأموریت‌های سازمان اینترپل:

  •  پیگیری کلیه امور پلیسی در سطح دنیا
  • ایجاد بانک اطلاعاتی از اطلاعات واصله از کشورهای عضو در زمینه‌های مختلف از جمله سیاهه مجرمین بین‌المللی، اتومبیل‌های مسروقه، اموال فرهنگی مسروقه و ... به منظور بهره‌برداری کشور‌های عضو
  • برگزاری سمینارها و کنفرانس‌های بین‌المللی در زمینه‌های فنی و تخصصی پلیسی
  • تدوین و انتشار بولتن‌های تخصصی در زمینه جرایم بین‌المللی
  • همکاری با کشورها در زمینه مبارزه با جرایم سازمان یافته بین المللی نظیر قاچاق مواد مخدر، قاچاق انسان، پولشویی، تروریسم، جرایم رایانه ای، جرایم زیست محیطی و...
  • مدرن‌سازی منطقه‌ای و ایجاد شبکه‌های ارتباط رایانه ای با ادارات اینترپل کشور‌های عضو
  • تبادل اطلاعات علمی‌و تکنولوژی در زمینه‌های مختلف پلیسی و کشف علمی‌جرایم
  • صدور اعلان های بین المللی بنا به درخواست کشورهای عضو

بخشنامه‌های بین‌المللی:

این بخشنامه‌ها بنا به درخواست اینترپل کشورهای عضو صادر و برای تمامی اعضا ارسال می‌شوند و حاوی اطلاعات جامعی در مورد تبهکاران و مجرمین بین‌المللی با ذکر مشخصات هویتی، شگردهای کار، عکس و آثار انگشتان و ... است که این امر به کشورهای عضو اینترپل کمک می‌کند تا بتوانند با هماهنگی مراجع داخلی، ورود و خروج مجرمین را به کشور کنترل نمایند.

این اعلامیه‌ها به انواع مختلفی تقسیم شده‌اند:

اعلان آبی (استعلام):

 این اعلان برای کسب اطلاعات و سوابق جنایی متهم در دیگر کشورها صادر و هدف از صدور آن یافتن ردپایی جنایی از اعمال متهم در سایر نقاط جهان است.

اعلان سبز (هشدار):

این اعلان مربوط به اطلاعات هویتی اشخاص سابقه دار است و هدف از انتشار آن اعلام هشدار و معرفی برخی از جنایتکاران خطرناک به دیگر کشورها جهت اتخاذ تدابیر لازم برای پیشگیری از ارتکاب احتمالی اعمال خلاف توسط چنین افرادی است.

اعلان زرد (گمشدگان):
این اعلان در خصوص افراد گمشده در سطح بین المللی به منظور ردیابی و شناسایی آنها صادر می شود.

اعلان مشکی (اجساد شناسایی نشده):

این اعلان مربوط به اجساد مجهول الهویه بوده و شامل خصوصیات و جزییات اجسادی است که در برخی کشورها پیدا شده و در حوزه کشور مذکور قابل شناسایی نمی باشد.

اعلان قرمز (تحت پیگرد):

این اعلان در خصوص متهمین تحت تعقیب در سطح بین المللی صادر می شود و طی آن از کشورها درخواست بازداشت متهم را به منظور استرداد ارایه می نمایند. این اعلان دارای مشخصات هویتی و اطلاعات قضایی است.

اعلان نارنجی ( هشدار):

برای آگاهسازی مؤسسات پلیسی و عمومی و سایر سازمان های بین المللی مرتبط، نسبت به تهدیدات بالقوه ناشی از سلاح های مخفی و بمب هایی که به صورت بسته های پستی ارسال می شوند و سایر اشیاء و مواد خطرناک به کار می‌رود.

 بخشنامه های بین‌المللی در مورد اشیاء و اموال فرهنگی مسروقه:

این بخشنامه برای شناسایی و کشف عتیقه‌جات، میراث فرهنگی کشورها، تابلوهای با ارزش نقاشی و ... که از یک کشور به سرقت می رود، صادر و به درخواست کشورهای عضو توسط دبیرخانه مرکزی انتشار می‌یابند.

پایگاه های اطلاعاتی اینترپل:

اینترپل امکان دسترسی فوری و مستقیم به حجم وسیع اطلاعات جنایی از طریق پایگاه های اطلاعاتی مختلف را برای کلیه کشورهای عضو مهیا می سازد. این امر جامعه پلیس جهانی را قادر می سازد تا به بسیاری از اطلاعات دسترسی یابند و بدین ترتیب باعث تسهیل در امر تحقیقات و همچنین تقویت همکاری های بین المللی پلیسی شوند.

دسترسی به این پایگاه های اطلاعاتی حاوی اطلاعات اسمی، آثار انگشتان، اطلاعات DNA ، تصاویر سوء استفاده جنسی از کودکان، مدارک مسافرتی مسروقه یا گمشده، خودروهای مسروقه و آثار هنری مسروقه از طریق سیستم I-24/7 امکان پذیر است.

این سازمان در راستای مبارزه با جعل گذرنامه های سرقتی و مفقودی اقدام به ایجاد بانک اطلاعات بین المللی گذرنامه های مسروقه و مفقود شده (SLTD) نموده که اطلاعات گذرنامه ها توسط کشور مربوطه در بانک مذکور درج می شود و کشورهای عضو با اتصال مبادی ورودی و خروجی به سیستم مذکور به صورت آنلاین کلیه مشخصات گذرنامه های اتباع خارجی را کنترل می نمایند که در صورت هرگونه مغایرت در مشخصات صدور گذرنامه بلافاصله فرد دارنده گذرنامه بازداشت و اقدامات قانونی مبنی بر جعل و استفاده از گذرنامه جعلی علیه وی به عمل می آید.

منبع مورد استفاده برای این مدخل

  نظرات ()
آشنایی با سازمان همکاری‌های اقتصادی اکو (ECO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین - سپیده بهکام:
سازمان همکاری‌های اقتصادی – اکو - روز 28 خرداد 1369 طی پیمانی که میان وزیران امور خارجه ایران و ترکیه و پاکستان در شهر ازمیر ترکیه به امضا رسید، تأسیس شد.

این سازمان در حقیقت شکل تغییر یافته پیمان (آر. سی. دی) است که در 30 تیر 1343 در شهر استانبول ترکیه میان سران سه کشور ایران، ترکیه، و پاکستان به امضا رسیده بود.

more  وب سایت رسمی: ECO

هدف از این تغییر ماهوی، وسیع‌تر کردن دامنه همکاری‌ها و افزایش تعداد اعضای این سازمان بود.

به همین دلیل در پی عضویت کشورهای مسلمان تازه استقلال یافته شوروی سابق از جمله جمهوری آذربایجان، قزاقستان، قرقیزستان، ترکمنستان، ازبکستان و تاجیکستان و همچنین افغانستان در اکو، فعالیت این سازمان گسترش یافت و در سطح منطقه‌ای و بین‌المللی از اهمیت بسیاری برخوردار شد.

علاوه بر این در اجلاس سران اکو در بهمن 1370 در تهران، اعضای این سازمان با مشارکت هیأتی از جامعه مسلمانان ترک قبرس در فعالیت‌های اقتصادی، فرهنگی و فنی "اکو" بدون آنکه به موضع سیاسی هر کشور راجع به بحران قبرس خدشه‌ای وارد آید، حمایت کردند.

اجلاس وزیران خارجه کشورهای عضو اکو در بهمن 1371 نیز با تأسیس "بانک توسعه و تجارت اکو" با سرمایه اولیه 400 میلیون دلار موافقت کردند.

نخستین اجلاس رهبران اوپک که به تأسیس این سازمان رسمیت سیاسی بخشید، در بهمن 1370 در تهران تشکیل شد و پس از آن به صورت ادواری، هر یک از کشورهای عضو این سازمان میزبان نشست رهبران بوده اند.

شورای وزیران این سازمان بالاترین سطح اداری آن محسوب می‌شود که وزیران امور خارجه و یا دیگر وزیران کشورهای عضو در آن شرکت می‌کنند. این شورا هر سال یک بار تشکیل جلسه می‌دهد.

یکی از ویژگی‌های اکو رقم بالای جمعیت آن است. این سازمان با 360 میلیون نفر که یک چهارم جمعیت مسلمانان جهان را تشکیل می‌دهد، بزرگترین تشکل اقتصادی در دنیای اسلام محسوب می‌شود.

اکو به عنوان نقطه تماس سه قاره آسیا، اروپا و آفریقا از موقعیتی ممتاز و استراتژیک در سطح بین‌المللی برخوردار است.

منابع غنی و بکر معدنی و نفتی و گازی موجود در اکثر کشورهای عضو اکو سرمایه ارزشمندی را در اختیار این سازمان قرار داده است.

از طرفی ایران به دلیل داشتن مرز زمینی با 5 کشور دیگر عضو و دارا بودن موقعیت استراتژیک جغرافیائی برای برقراری اتصال سایر اعضاء به آب‌های بین‌المللی و نیز به دلیل استقرار دبیرخانه دائمی اکو در تهران از موقعیت محوری در این سازمان برخوردار است.

زبان رسمی اکو انگلیسی و مقر اصلی آن شهر تهران در ایران است.

  نظرات ()
آشنایی با یونیدو (UNIDO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین - سپیده بهکام:
یونیدو سازمان توسعه صنعتی سازمان ملل با نام اختصاری UNIDO از سازمان‌های تخصصی سازمان ملل متحد است

 more وب سایت رسمی:  UNIDO

هدف اولیه یونیدو ارتقا و شتاب بخشیدن به توسعه صنعتی کشورهای در حال توسعه و کشورهایی است که اقتصاد آنها در حال گذار محسوب می‌شود. این سازمان به‌طور عمده با دولت‌ها، اتحادیه‌های کسب و کار و شرکت‌های انفرادی کشورهای در حال توسعه کار می‌کند.

یونیدو (United Nations Industrial Development Organization) در سال 1966 به عنوان یکی از برنامه‌های سازمان ملل متحد بنیان‌ گذاشته شد و در سال 1985 به عنوان یک سازمان تخصصی ملل متحد معرفی شد.

یونیدو مرکز هماهنگ‌کننده فعالیت‌های صنعتی کشورهای عضو نیز هست و این فعالیت را بیشتر از طریق ارتباط و همکاری نزدیک با نهادهای اقتصادی منطقه‌ای انجام می‌دهد. مقر این سازمان در وین پایتخت اتریش قرار دارد.

سازمان توسعه صنعتی سازمان ملل در حال حاضر (1386) دارای 172 عضو است و در 35 کشور رو به توسعه نمایندگی دارد.

اطلاعات بیشتر درباره یونیدو : UNIDO at a Glance

  نظرات ()
آشنایی با یونسکو (UNESCO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
فرهنگ و تاریخ > نهادها- همشهری‌آنلاین:
یونسکو سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد 16 نوامبر 1945 به‌ وجود آمد

37 کشور در 19 نوامبر 1945 اساسنامة یونسکو (UNESCO) این نهاد تخصصی سازمان ملل را امضا کردند و به‌این ترتیب سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد(یونسکو) با هدف پیشبرد صلح و رفاه همگانی در جهان از طریق «همکاری» میان ملت‌ها تأسیس شد.
یونسکو با ازدیاد و تقویت مناسبات آموزشی، علمی و فرهنگی دو هدف کاملاً پیوسته را تعقیب می کند:
1. توسعه، که ورای تقاضای سادة پیشرفت مادی، باید به طیف گسترده ای از خواستهای انسان پاسخ گوید، بدون آنکه میراث نسلهای آینده را به خطر افکند.
2. برقراری فرهنگ صلح، بر اساس آموزش مسؤولیت شهروندی و مشارکت کامل در فرایندهای دموکراتیک. برای اینکه صلح پایدار، صادقانه و مورد قبول همه برقرار شود، در دیباچة اساسنامة یونسکو آمده است کشورهای امضاء کنندة این اساسنامه مصمم‌اند که دستیابی کامل و برابر به آموزش، پی جویی آزاد حقیقت عینی، تبادل آزاد اندیشه‌ها و دانسته‌ها را برای همگان تضمین کنند و روابط بین مردم خود را توسعه بخشند و افزایش دهند تا با درک متقابل و بهتر به شناختی دقیق‌تر و حقیقی تر از آداب و رسوم یکدیگر برسند.

اعضای یونسکو

اساسنامه یونسکو در سال 1946 مورد امضاء بیست کشور دیگر قرار گرفت و بدین ترتیب این تعداد از اعضاء نخستین بنیانگذاران سازمان آموزشی، علمی، فرهنگی ملل متحد شدند. تا سال 1950 تعداد اعضا یونسکو به 59 عضو رسید و در سال 1954 اتحاد جماهیر شوروی سابق به عنوان هفتادمین عضو به این سازمان پیوست.
بین سالهای 1960 و 1962 در پی فرایند استعمارزدایی 24 کشور جدید التأسیس آفریقایی نیز به این سازمان پیوستند. اما در سال 1984 یونسکو یکی از اعضای مهم خود یعنی ایالات متحده را که بر مدیریت و سیاستهای سازمان انتقاد داشت و تصمیم به خروج از آن را گرفت را از دست داد. اندکی بعد انگلستان و سنگاپور نیز از  سازمان کناره گیری کردند.
در اوایل سال 1990 فروپاشی بلوک شرق سبب ایجاد تحولات بیشتر شد. کرسی آلمان شرقی بر اثر اتحاد با آلمان حذف گردید. اندکی بعد فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی سابق نیز سبب افزایش اعضا شد و 12 عضو جدید بر اثر این فروپاشی به سازمان یونسکو پیوستند از جمله ارمنستان، آذربایجان، گرجستان، قزاقستان و قرقیزستان، اندکی بعد نوبت کشورهای یوگسلاوی سابق شد و کشورهایی نظیر بوسنی هرزگوین، اسلوونی و کروزنی به این سازمان ملحق شدند.
از زمان تأسیس سازمان یونسکو 10 عضو در فواصل زمانی مشخص از سازمان کناره گرفتند. به عنوان مثال آفریقای جنوبی در سال 1956 این سازمان را ترک کرد و در سال 1994 بعد از حذف نژاد پرستی دوباره ملحق شد. تمامی این ده کشور به جز سنگاپور دوباره به یونسکو پیوستند. انگلستان یکبار دیگر در سال 1997 عضو یونسکو شد. در اکتبر 2003 با برگشت ایالات متحده به یونسکو ترکیب اعضای آن به 190 کشور عضو رسید.

عرصه‌های فعالیت یونسکو

یونسکو اهتمام خویش را به فعالیت در زمینه‌های آموزش، علوم‌طبیعی، علوم اجتماعی و انسانی، فرهنگ، ارتباطات و اطلاعات مصروف کرده است. گزیده‌ای از حوزه‌های فعالیت :

آموزش:
حق آموزش، طرح‌ها و سیاست‌های آموزشی، طفولیت و خانواده، آموزش ابتدایی, آموزش متوسطه، آموزش عالی، آموزش فنی و حرفه‌ای، آموزش علم و فناوری، آموزش معلم، آموزش غیررسمی، آموزش جامع، تنوع فرهنگی و زبان‌شناختی در آموزش، ICT و آموزش، آموزش به هنگام فوریت‌ها، بحرانها و بازسازی، تربیت بدنی و ورزش، صلح و آموزش حقوق بشر، آموزش عدم خشونت

علوم طبیعی:
آب شیرین، مردم و طبیعت، اقیانوسها، علوم‌زمین، سواحل و جزایر کوچک، علوم‌پایه و مهندسی، سیاست علمی، زنان در علم

علوم اجتماعی و انسانی:
اخلاق، حقوق بشر، جوانان و ایدز، زنان و برابری جنسی، نژادپرستی، تبعیض نژادی و بیگانه‌ستیزی، امنیت و صلح انسانی، فلسفه، مطالعات روز و کاربردی، مهاجرت بین‌المللی، مسائل شهری، دموکراسی و دولت،

فرهنگ
فعالیت بهنجار، سیاست‌های فرهنگی، میراث، تنوع فرهنگی، گفتگوی بین‌فرهنگی، صنایع فرهنگی، فرهنگ و توسعه، هنرها و خلاقیت، توریسم فرهنگی، موضوعات ویژه

ارتباطات و اطلاعات
بایگانی‌ها و کتابخانه‌ها، رسانه‌های جمعی، محتوای خلاقانه: رادیو، تلویزیون، رسانه‌های خبری، آموزش و ICT ، دولت الکترونیک، مسائل اخلاقی، آزادی بیان، مطبوعات مستقل، مردمان غیربومی، اطلاع‌رسانی در عرصه توسعه جامعه، ابزارهای پردازش اطلاعات، توسعه رسانه‌ای، آموزش رسانه‌ای، تکثر زبانی، مراکز چند‌رسانه‌ای، افراد معلول و ICT ، حفاظت و بایگانی، اطلاع‌رسانی در حوزه عمومی، شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی دولتی، نوسازی تجهیزات IT ، آموزش، زنان، جوانان

موضوعات خاص
افغانستان، افریقا، فرهنگ صلح، گفتگوی میان تمدنها، آموزش همگانی، جنسیت، HIV/AIDS ، مردمان غیربومی، عراق، کشورهای عقب افتاده، جزایر کوچک ( باربادوس و ده جزیره دیگر، اروپای جنوب شرقی، شاهراه های اطلاعاتی یونسکو، آب، میراث جهانی، جوانان

کمیسیون‌های ملی
طبق ماده 7 اساسنامه یونسکو برای ایجاد هماهنگی بین یونسکو و مؤسسات ذیربط، کشورهای عضو موظف به ایجاد کمیسیون های ملی شدند. در حال حاضر 190 کمیسیون ملی یونسکو وجود دارد که در مجموعة نظام ملل متحد بی نظیر است. در کمیسیون های ملی متفکران، دانشگاهیان و شخصیت های علمی فعالیت دارند و در تدوین ، اجرا و ارزیابی برنامه‌های یونسکو مشارکت می‌کنند. کمیسیون‌های ملی از طریق انتشار کتاب ها و اسناد یونسکو و برگزاری کنفرانس ها و تشکیل نمایشگاه، دیدگاه ها و برنامه‌ های یونسکو را در کشور خود منعکس می‌کنند. به علاوه نقش مشورتی نیز دارند و دولت‌های متبوع خود را از برنامه های یونسکو مطلع می کنند و به این ترتیب افکار و اندیشه های یونسکو را اشاعه می دهند.

ادارات تحت نظر کمیسیون ملی یونسکو در ایران
5 اداره تحت نظر معاون مطالعاتی دبیرکل در ایران فعالیت دارند که عبارتند از:
اداره آموزش و پرورش، اداره علوم، اداره فرهنگ، اداره علوم اجتماعی و اداره ارتباطات و اطلاع رسانی

هدف کلی
هدف برنامه‌های یونسکو که بر اساس سهیم کردن همة انسان‌ها در دانش پی‌ریزی شده پیشبرد فرهنگ، صلح خواهی، توسعة انسانی و توسعة پایدار می باشد.

رسالت سازمان
1. توسعه و ارتقاء اصول و هنجارهای جهانی مبتنی بر ارزشهای مشترک به منظور مواجهة با چالشهای بوجود آمده و مهم در عرصة آموزش، علم، فرهنگ و ارتباطات و حمایت و تقویت "رفاه‌عمومی"
2. ارتقاء و گسترش تکثر‌گرایی از طریق به رسمیت‌شناسی و صیانت از تنوع فرهنگی و ملاحظة حقوق‌انسانی
3. ارتقاء سطح مشارکت و اقتدار در جامعة علمی از طریق دسترسی برابر، ظرفیت‌سازی و مشارکت در دانش

اهداف استراتژیک
 آموزش: ارتقای آموزش به عنوان حق اساسی مطابق با اعلامیة جهانی حقوق بشر، بهبود کیفیت آموزش از طریق متنوع‌سازی محتویات و متدها و ارتقای ارزشهای مشترک در سطح جهانی، ارتقای سطح تجارب علمی، ابتکارات و اشاعه و مشارکت اطلاعات و اتخاذ بهترین تدابیر در راستای سیاست‌ گفتگوی علمی
علوم: ارتقاء اصول و هنجارهای اخلاقی برای هدایت توسعة علمی و تکنولوژی و استحالة اجتماعی، بهبود امنیت انسانی از طریق مدیریت بهینه تحولات اجتماعی و محیطی، تقویت و غنابخشی به ظرفیتهای علمی، فنی و انسانی در راستای مشارکت در جوامع علمی معاصر
فرهنگ: ارتقاء سطح ابزارهای استاندارد قانونی و اجرای آنها در حوزه فرهنگ، صیانت از تنوع فرهنگی و تشویق گفتگو میان فرهنگها و تمدنها، تقویت و غنابخشی ارتباط میان فرهنگ و توسعه از طریق ظرفیت و مشارکت در دانش

محورهای اصلی برنامه‌های یونسکو
- آموزش و پرورش برای همه
- پیشبرد تحقیقات زیست محیطی از طریق برنامه های علمی جهان
- حفظ و تقویت میراث طبیعی جهان
- پیشبرد جریان آزاد اطلاعات، آزادی مطبوعات و توسعة رسانه‌ های کثرت گرا و در عین حال تقویت امکانات و ظرفیت های ارتباطی کشورهای در حال توسعه
این تلاش‌ها با همکاری کارگزارهای گوناگون نظام ملل متحد و سایر سازمان های درون دولتی به عمل می‌آیند.

توجه کارهای یونسکو معطوف به این امور سه گانه است: زنان، کشورهای آفریقایی و کم توسعه یافته ترین کشورهای جهان

استراتژی میان مدت یونسکو

برنامه های میان مدت یونسکو در چهارچوب برنامة میان مدت شش ساله تنظیم می‌شود.

استراتژی 2001 ـ 1996:

پیش نویس برنامة میان مدت شش سالة یونسکو (2001 ـ 1996) بر مبنای نظرخواهی از کشورها، اجلاس های منطقه ای و بحث و تبادل نظرهای مختلف تهیه می شود. این برنامه به سه برنامة کوتاه مدت دو ساله تقسیم و در کنفرانس عمومی مورد بحث و تبادل نظر نمایندگان کشورها قرار گرفته و تصویب می‌شود.
پیش نویس جزئیات برنامه و بودجة دو سالة یونسکو به طور جداگانه با توجه به کلیه جوانب و دیدگاه ها و نقطه نظرها تدوین و در اوایل بهار سالی که کنفرانس عمومی در ماه نوامبر آن تشکیل می‌شود. برای نظر خواهی و مشارکت کشورها به کمیسیون های ملی کشورهای عضو ارسال می شود تا با توجه به سوابق و نظرات گذشته خود که در تدوین پیش نویس ارائه کرده اند، نسبت به تهیه قطعنامه ها با بار مالی و پیشنهاد برای اصلاحیه ها اقدام کنند. قطعنامه‌ها و اطلاحیه‌ها باید بر اساس قوانین و مقررات مربوط باشد و تعدادی از این قطعنامه‌ها در طول کنفرانس عمومی با توجه به حمایت سایر کشورها و نظراتی که ابراز می شود به تصویب رسیده و کشورهای مجری از بودجه های مصوب خود مطلع خواهند شد.
نکته قابل توجه این است که چون یونسکو یک سازمان مالی نیست، نمی تواند در سطح وسیعی از کشورها حمایت مالی به عمل آورد و کمک های مالی یونسکو چه در قالب قطعنامه و چه در قالب برنامة مشارکت که جزیی از برنامه و بودجة عادی هردو سال می باشد، حالت نمادی داشته و به هیچ وجه پوشش دهندة فعالیت های بزرگ نیست، مگر طرح هایی که از طریق برنامه های فرابودجه ای یونسکو مورد حمایت قرار می‌گیرند.

استراتژی 2007 - 2002:

استراتژی میان مدت 2007 ـ 2002 همراه با برنامه و بودجه 2003 ـ 2002 مبیّن برنامه اصلاحات یونسکو می‌باشد که از سوی اجلاس عمومی یونسکو در سی و یکمین نشست سازمان که در اکتبر ـ نوامبر 2001 برگزار گردید پذیرفته شد. این استراتژی درصدد طرح و ترسیم بینشی جدید و پیش‌نویسی نوین برای سازمان یونسکو از طریق تبیین کارکردهای مطمئن می‌باشد. به طور کلی این استراتژی پیرامون یک موضوع وحدت آفرین تدوین شده است که یونسکو سعی دارد از طریق آن روند صلح و توسعة انسانی را در عصر جهانی‌سازی از طریق آموزش، علوم، فرهنگ و ارتباطات بهبود و رشد بخشد.
به همین خاطر این استراتژی در پی آن است که بتواند میان رسالت و نقش یونسکو از یک سو و جهانی‌سازی توأم با حفظ چهرة انسانی ارتباط نزدیک برقرار سازد.
این استراتژی چهار حوزة برنامه‌ریزی بنیادین را با یک هدف مشترک به یکدیگر پیوند می‌زند و شمار محدودی از اهداف استراتژیک را ترسیم می‌کند که در مجموع دوازده هدف آن مربوط به کل سازمان و سه‌ هدف باقیمانده مربوط به برنامه‌های خاص سازمان می‌باشد. در میان این اهداف استراتژیک دو موضوع بسیار مهم اما غیر همسو ترسیم شده است که هم بخش مهم و ذاتی تمامی برنامه‌ها می‌باشد و باید هم باشد. این دو موضوع عبارتند از فقرزدایی مخصوصاً فقر شدید و توزیع اطلاعات و فناوری‌های ارتباطی در همة عرصه‌های آموزشی، علمی، فرهنگی و اطلاعاتی و ساخت یک جامعة علمی یا دانش محور.

یونسکو و اجلاس جهانی سران جامعه اطلاعاتی WSIS
یونسکو تحقق خطوط عمل 3، 7،8،9و 10 را از یازده خط عمل WSIS از طریق برگزاری نشست های مختلف پیگیری می‌کند. موضوع خط عمل 3، دسترسی به اطلاعات و دانش، خط عمل 7، در خصوص موضوع آموزش الکترونیکی، خط عمل 8 تنوع فرهنگی، هویت و تنوع زبانی، محتوا می باشد خط عمل 9 رسانه ها و خط عمل 10 ابعاد اخلاقی جامعه اطلاعاتی می باشد.
یونسکو کارگروهی در خصوص حاکمیت اینترنت نیز دارد که این موضوع را پیگیری می‌کند

  نظرات ()
آشنایی با آیکان (ICANN) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
ارتباطات > نهادها- همشهری‌آنلاین:
آیکان؛ مؤسسه اینترنتی برای اعداد و نام‌های اختصاص یافته یک سازمان بین‌المللی غیرانتفاعی است.

آیکان (ICANN) مسئول پروتکل اینترنتی، تخصیص فضای آدرس، تعیین پروتکل، مدیریت سیستم دامنه‌های کشوری و عمومی و مدیریت سیستم سرور ریشه (Root Server) است.

این خدمات قبلأ بر اساس قراداد فیمابین دولت آمریکا و نهاد اینترنتی برای اعداد تخصیص یافته (IANA) و سایر سازمان‌ها انجام می‌شده است که در نوامبر 1998 بر مبنای تفاهم نامه‌ای که با وزارت بازرگانی آمریکا منعقد شد به عنوان یک شرکت خصوصی غیرانتفاعی در ایالت کالیفرنیای آمریکا به ثبت رسید.

پیش از سال 1998 تنها موسسه‌ای که به کار ثبت اسامی و قانونی کردن عناوین و یا به عبارت بهتر دادن پاسپورت برای ورود به محیط وب اقدام می‌کرد موسسه استانداردهای ملی آمریکا NSI بود که چون یک سازمان دولتی به شمار می‌رفت بخوبی می‌توانست برای منافع آمریکا برنامه‌ریزی کند. در این سال بود که ایالات متحده و متخصصین اینترنت تصمیم گرفتند این وظیفه را به یک سازمان غیرانتفاعی واگذار کنند. از این بابت بود که در سال 98 طی تفاهم نامه‌ای با وزارت بازرگانی آمریکا، موسسه خصوصی و غیرانتفاعی آیمان با اهداف گوناگونی تأسیس شد. از جمله این اهداف می‌توان موارد زیر را ذکر کرد:

ایجاد رقابت در ثبت دامنه‌های عمومی از طریق ازدیاد تعداد دامنه‌ها و ازدیاد تعدادمراکز ثبت (registrars)، بین‌المللی سازی مدیریت امور مربوط به اسامی و شماره های اینترنتی، ایجاد مکانیسم ارتباط با کلیه اقشار مختلف.
آیکان مشارکتی دولتی-خصوصی است و هدف آن حفظ ثبات در عملکرد اینترنت، افزایش رقابت، نمایندگی جوامع اینترنت بین‌المللی و توسعة سیاست‌های متناسب با مأموریتش در سطح پایین به بالا و بر اساس اجماع است. در سند تأسیس این سازمان 35 هدف برای آیکان طراحی شده که بعضی از آنها به شکل تخصصی و فنی و برخی به شکل‌های رفتاری برای سازماندهی آیکان قابل شناسایی هستند.

نقش آیکان

آیکان مسئول حل و فصل مسائل جهانی اینترنت در راستای مدیریت المانهای فنیDNS است تا از این طریق کاربران اطمینان یابند که آدرسی صحیح دریافت می‌کنند. این کار از طریق نظارت و سرپرستی بر توزیع مشخص‌کننده‌های فنی منحصر بفرد مورد استفاده در اینترنت و نمایندگی برای نام دامنه‌های مرتبه بالا (از قبیل  com  .info. و غیره) انجام می‌گیرد.
سایر موارد مورد توجه کاربران اینترنت از قبیل داد و ستدهای مالی، کنترل محتوای اینترنت، نامه‌های الکترونیکی ناخواسته (spam) و محافظت از داده‌ها خارج از محدودة مأموریت فنی و درنتیجه حیطة وظایف آیکان است.

چالش های فرارو در ICANN

یکی از مهمترین چالش‌ها در رابطه با آیکان حوزه حقوقی آن است. با توجه به اینکه این شرکت در آمریکا قرار دارد، از قوانین این کشور تبعیت می‌کند. از اینرو تغییر حوزه حقوقی آیکان بسیار حائز اهمیت است تا دعاوی بین‌المللی در حوزه‌ای مبتنی بر نظام حقوقی بین‌المللی مطرح شود.

چالش مهم دیگر بحث new TLD ها می‌باشد. از آنجایی که DNS سرورهای اصلی در همه دنیا پراکنده‌اند و در تمام قاره‌ها وجود دارند، امکان فروش لیسانس TLDهای جدید از طریق مزایده در بازار بین‌المللی وجود دارد. اما آیکان اداره TLDها را به شرکت های آمریکایی واگذار می‌کند و آن‌ها از محل فروش Domain name ها سود سرشاری بدست می‌آورند.
از اینرو تلاش برای تغییر مدیریت حقوق آیکان و اداره TLDهای جدید بسیار حائز اهمیت است.

آیکان چگونه کار می‌کند؟

در داخل ساختار آیکان، دولت‌ها و سازمان‌ها با همکاری کسب و کارها و افراد ماهر و درگیر در ایجاد و حفظ اینترنت جهانی همکاری می‌کنند. نوآوری و ادامة رشد اینترنت چالش‌های جدیدی را در زمینة حفظ ثبات اینترنت بوجود می‌آورد.
کنترل آیکان برعهده هیئت مدیره‌ای بین‌المللی است که سرپرستی فرآیند توسعة سیاست را برعهده دارد. رئیس آیکان به‌همراه کارمندانش از سه قاره جهان به دنبال این هستند که بتوانند به تعهدات آیکان به جامعة اینترنتی عمل کنند.
به منظور پاسخگویی به تقاضای اقتصاد و فناوری‌های به سرعت در حال تغییر، فرآیند توسعه سیاست‌گذاری با همکاری سه سازمان صورت می‌گیرد. کمیته‌های مشورتی از سازمان‌ها و جوامع فنی به منظور اتخاذ سیاست‌های مؤثر و مناسب، با این سه سازمان‌ همکاری دارند. بیش از 80 دولت از طریق کمیته مشورتی دولتی GAC توصیه‌های خود را به هیئت مدیره آیکان منتقل می‌کنند.

کمیته‌های فعال: کمیته مشورتی دولتی GAC، کمیته مشورتی امنیت و ثبات SSAC، کمیته مشورتی آزاد ALAC، کمیته مشورتی سرور ریشه RSSAC و گروه فنی ارتباط.

سازمان‌ها: سازمان حمایـت از نام دامنه‌هایی با کد کشورها ccNSO ، سازمان حمایـت از نام دامنه‌های عمومی GNSO، سازمان حمایـت از آدرس ها ASO.
در رأس این کمیته ها و سازمان ها هیئت مدیره آیکان قرار دارد.

کمیته مشورتی دولتی GAC

کمیته مشورتی دولتی آیکان یک کمیته مشورتی است که متشکل ازنمایندگانی از دولت ها، سازمان های دولتی چند ملیتی و سازمان های تشکیل شده به دلیل پیمان نامه ها (مانند ناتو) و اقتصادهای مستقلی است که در نشست های بین المللی مشخص شده اند. این کمیته شامل متخصصان دولتی از 85 کشور جهان و اقتصاد مستقل می باشد. با شرکت در جلسات GAC اعضاء می توانند بر سیاست های متمرکز بر مدیریت سیستم نام دامنه ها DNS و مسائل مرتبط با آن که بر عملکرد اینترنت تأثیرگذار است، نفوذ داشته باشند.
کمیته مشورتی دولتی نقش مهمی در ساختار آیکان بر عهده دارد. این کمیته نه تنها ساز و کارهایی را فراهم می آورد که بر اساس آن اقتصادها و دولت ها و سازمان های بین دولتی بر اساس آن توصیه هایی را به آیکان ارائه می دهند بلکه حتی این اطمینان را ایجاد می کند که آیکان می تواند از دولت ها مشاوره بگیرد. مشاوره های به عمل آمده از GAC در سطوح مختلف آیکان لحاظ می شود و باید خاطرنشان کرد که GAC نقشی در رای گیری های تعیین هیئت مدیره آیکان ندارد. در شرایطی که هیئت مدیره آیکان توصیه های رسمی از سوی GAC توسط هیئت مدیره به تصویب رسیده است.

حاکمیت اینترنت و آیکان

پس از تأسیس آیکان مقرر شد، پس از دو سال آیکان شرایط لازم را جهت انتقال کامل امور ذیربط از وزارت بازرگانی آمریکا به بخش خصوصی فراهم آورد، ولی علیرغم موفقیت هایی این انتقال عملی نشد و این تفاهم نامه چندبار تمدید شد و هربار مجموعه ای از اهداف جدیدی در جهت پیشبرد آیکان به سمت استقلال بر آن افزوده شد. آخرین زمان تمدید در سال 2003 بود که تفاهم نامه تا پایان سپتامبر 2006 تمدید شد. جدیدترین قرارداد یک موافقتنامه 5 ساله است که شامل مجموعه ای از قراردادهای یک ساله می باشد.

  نظرات ()
آشنایی با پیمان سنتو نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- احسان ناظم بکایی:
پیمان سنتو یا سازمان پیمان مرکزی Central treaty organization) Cento) حلقه تکمیلی پیمانی‌است که ۴ سال پیش از آن در بغداد به امضا رسید و به «پیمان بغداد» مشهور شد.

پیمان بغداد در اسفند ۱۳۳۳ در پایتخت عراق بین این کشور و ترکیه امضا شد.

این پیمان نمونه‌ای از پیمان‌های دول طرفدار آمریکا بود که در جنوب شرق آسیا و آمریکای لاتین هم بسته شده بود تا جلوی نفوذ و بسط کمونیست‌ها گرفته شود.

سال بعد انگلستان پاکستان و ایران هم به پیمان اضافه شدند، اما آمریکا که بانی تشکیل این سازمان بود، وارد نشد تا شوروی حساس نشود.

۴ سال بعد عبدالکریم قاسم در عراق کودتا کرد و  از پیمان بیرون آمد. در نتیجه مرکز پیمان به آنکارا رفت و اسم پیمان شد سنتو. این پیمان چون بین پیمان ناتو در اروپا و سیتو در شرق آسیا بود، سنتو نام گرفت.

پاکستان، سال ۱۳۵۰ چون سنتو از این کشور در برابر حملات هند، دفاع نکرد از آن جدا شد و ایران هم بعد از پیروزی انقلاب در ۲۰ اسفند ۱۳۵۷ از این سازمان بیرون رفت و سنتو منحل شد.

  نظرات ()
آشنایی با مجمع راهبری اینترنت (IGF) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
ارتباطات > نهادها- همشهری‌آنلاین - دکتر یونس شکرخواه:
مجمع راهبری(حاکمیت) اینترنت (IGF) یکی از مهم‌ترین نتایج اجلاس جهانی سران درباره جامعه‌اطلاعاتی بود که از 16 تا 18 نوامبر 2005 در تونس برگزار شد

نقش مجمع راهبری(حاکمیت) اینترنت [Internet Governance Forum] در پاراگراف‌های 72 تا 79 از دستور جلسه تونس برای جامعه اطلاعاتی آمده است.

هدف اصلی مجمع راهبری اینترنت بحث بر سر مسائل مرتبط با حاکمیت اینترنت و  ارائه توصیه‌ برای جامعه جهانی در این زمینه است.

وظایف اجلاس راهبری اینترنت:

تعهدهای IGF در پاراگراف 72 از دستور جلسه تونس آمده است:

72. ما از دبیرکل سازمان ملل می‌خواهیم: در پایان سال 2006 گردهمایی برای تعیین سیاست‌های حاکمیـت بر اینترنت برپا شود. وظایف این اجلاس به قرار زیر می‌باشد:

الف - بحث بر سر سیاست‌های عمومی مرتبط با عناصر اصلی حاکمیت اینترنت به منظور تداوم، امنیت، ثبات و گسترش اینترنت

ب - تسهیل مباحثه بین سازمان‌هایی که درگیر با سیاست‌های عمومی بین‌المللی در خصوص اینترنت و مباحث مرتبط با آن هستند و همچنین مسائلی که هیچ سازمان خاصی وظیفه انجام آن را بر عهده ندارد.[آشنایی با آیکان]

پ - ارتباط با سازمان‌های دولتی و سایر موسسات در خصوص قلمرو اجرایی‌شان

ت - تسهیل مبادله اطلاعات و استفاده کامل از تخصص علمی، آکادمیک و فنی کشورها

ث - سفارش به تمامی کشورها برای ارائه راهکارها و ابزاری برای شتاب بخشیدن به قابلیت دسترسی و امکان استفاده از اینترنت در کشورهای در حال توسعه

ج - تقویـت به‌کارگیری فعالان در ساز و کار فعلی یا آینده حاکمیت اینترنت به ویژه کسانی که در کشورهای در حال توسعه هستند.

چ - تشخیص مباحث جدید و جلب توجه سایر سازمان‌ها و حتی مردم و در صورت لزوم ارائه توصیه‌های لازم

ح - مشارکت در ایجاد ظرفیت برای حاکمیت اینترنت در کشورهای در حال توسعه

خ - ارزیابی و پیشبرد مستمر اصول WSIS در فرآیند حاکمیـت اینترنت

د - بحث در خصوص منابع حیاتی اینترنت در میان موضوعات مختلف

ذ - کمک به یافتن راه حل‌هایی درباره مسائل ناشی از استفاده درست و نادرست از اینترنت

ر - انتشار فعالیت‌های انجام گرفته

مراحل برگزاری اجلاس IGF

اجلاس 2006 یونان

اجلاس یونان، با توجه به پیشنهاد گروه مشورتی IGF حول چهار محور برگزار شد:

1- گشودگی: آزادی بیان، جریان آزاد اطلاعات، اندیشه‌ها و معرفت‌ها
2- امنیت: ایجاد اعتماد و اطمینان در کاربرد اینترنت از طریق توسعه همکاری‌ها
3- تنوع: پیشبرد چندزبانی گرایی و محتوای محلی
4- دسترسی: اتصال اینترنتی، سیاست‌ها و قیمت‌ها

اجلاس 2007 برزیل

دومین اجلاس مجمع راهبری اینترنت در نوامبر 2007 در ریودوژانیروی برزیل (12 تا 15 نوامبر)

اجلاس 2008 هند

سومین اجلاس مجمع در دسامبر 2008 در حیدرآباد هند (3 تا 6 دسامبر).

اجلاس 2009 مصر

چهارمین اجلاس مجمع در نوامبر 2009 در شرم الشیخ مصر (15 تا 18 نوامبر).

اجلاس2010  لیتوانی

پنجمین اجلاس مجمع درسپتامبر 2010 در ویلنیوس لیتوانی (14 تا 17 سپتامبر)

  نظرات ()
آشنایی با مجمع جهانی اقتصاد (داووس) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اقتصاد > اقتصاد‌جهان- حسین لطفی:
داووس نام منطقه‌ای سرد و کوهستانی در سوئیس است که به علت برگزاری اجلاس سالانه مجمع جهانی اقتصاد در آن به یکی از کانون‌های رسانه‌ای مهم دنیا تبدیل شده است

World Economic Forum (WEF)

اجلاس سالانه مجمع جهانی اقتصاد (world economic forum) با حضور رهبران سیاسی و نخبگان اقتصادی و تجاری کشورهای مختلف جهان برگزار می‌شود و تحت تاثیر نام محل برگزاری به نام اجلاس داووس (Davos) مشهور شده است.

داووس اما دهه‌ها قبل از تشکیل مجمع جهانی اقتصاد، به علت برف‌گیر بودن به محل برگزاری مسابقات سالانه معروف هاکی روی یخ جام موسوم به اشپنگلر بدل شده بود و از این رو، نامی معروف در سطح جهان محسوب می‌شد.

علاوه بر آن، دهکده داووس پیش از آن که از حدود 4 دهه پیش به محل برگزاری اجلاس مجمع جهانی اقتصاد مبدل گردد، به علت آب و هوای مطبوع و سالم خود سفر‌گاه دلخواه اعیان و بیماران بود و گروه نخست برای تفریح و اسکی به این دهکده شرقی سوئیس سفر می‌کردند و گروه دوم نیز به توصیه پزشکان خود را به داووس می‌رساندند چرا که هوای پاک آن مرهمی برای بیماران ریوی محسوب می‌شد و اکنون نیز ظاهراً محلی برای درمان دردهای اقتصادی عالم شمرده می‌شود البته به اذعان زعمای مجمع جهانی اقتصاد.

زمانی که آرتور کونان دویل –نویسنده داستان‌های شرلوک هولمز- در سال 1889 مقاله‌ای درباره اسکی در داووس نوشت، هیچ‌گاه فکر نمی‌کرد که این کمپ اسکی‌ که محل تفریح ثروتمندان اروپایی بود، روزی شاهد گفت‌وگوهای داغ نمایندگان سیاسی و اقتصادی کشورهای مختلف جهان درباره موضوعات روز اقتصادی و سیاسی باشد.

داووس که محل وقوع رمان «کوهستان سحرآمیز» نوشته توماس مان، نویسنده مشهور آلمانی برنده نوبل ادبیات، است اکنون در سطح جهان به برگزاری میزگردهای داغ اقتصادی با گستره فرا‌منطقه‌ای شهره است و دیگر کسی به یاد نمی‌آورد که روزی در سال 1898 «پدر اوشتلاند» نروژی در این منطقه 4 رکورد جهانی در ورزش اسکی به ثبت رساند.

مجمع جهانی اقتصاد، بنیادی غیردولتی و بین‌المللی، مستقر در ژنو سوئیس است که همه شهرت خود را مدیون اجلاس سالانه‌ در داووس است. علاوه بر این اجلاس،‌ مجمع جهانی اقتصاد نشست‌های منطقه‌ای نیز در طول سال برگزار می‌کند. این بنیاد، در سال 1971 توسط کلاوس شواب –استاد تجارت و بازرگانی- تاسیس شد.

از نگاه حامیان

به گفته حامیان این بنیاد، مجمع جهانی اقتصاد مکانی ایده‌آل برای گفتمان و مباحثه درباره مهمترین مسائل و مشکلات اقتصادی و اجتماعی زمین است، زیرا نمایندگان قوی‌ترین سازمان‌های اقتصادی و بانفوذترین نهادهای سیاسی جهان در اجلاس آن شرکت می‌کنند؛ متفکران به طرح ایده‌های خود می‌پردازند و فضای عموماً غیررسمی اجلاس، بحث‌های گسترده و بی‌پرده‌ای را موجب می‌شود.

خبرنگاران در اجلاس سالانه داووس به اکثر نشست‌ها دسترسی دارند و عمده این نشست‌ها به طور زنده پخش می‌شود. حدود 600 نفر ازخبرنگاران رسانه‌های مکتوب، رادیو و تلویزیون همه ساله در اجلاس داووس شرکت می‌کنند.

در حالی که رهبران سیاسی و تجار موفق، عمده شرکت‌کنندگان داووس را تشکیل می‌دهند، رهبران سازمان‌های غیردولتی و بین‌المللی همچون عفو بین‌الملل، مؤسسه شفافیت بین‌المللی و نهادهای مختلف سازمان ملل متحد نیز حضور فعالی در اجلاس دارند.

آن سوی پرده

هر چند در نگاه اول، اجلاس داووس تماماً مثبت می‌نماید، اما منتقدان سرسختی نیز دارد.

به اعتقاد این عده، مجمع جهانی اقتصاد در واقع امر، یک مجمع تجاری است که مرفه‌ترین تجار به راحتی می‌توانند درباره معاملات خود با یکدیگر به بحث و گفت‌وگو بنشینند و با رهبران سیاسی پرنفوذ جهان به لابی بپردازند و بدون شک منفعت‌طلبی هدف نخست چنین اجلاسی خواهد بود و نه حل معضلات اقتصادی همچون فقر در سراسر جهان.

افزون بر این، داووس به علت آن که به مأمنی برای تبلیغ و ترویج سیاست نوع دموکراسی و مرکزی برای ترغیب تصمیم‌گیری‌های غیر‌شفاف و محرمانه تبدیل شده است نیز مورد انتقاد قرار دارد.

بالاترین نهاد مجمع جهانی اقتصاد، هیئت رئیسه آن است که 20 عضو دارد و اکنون نام تونی بلر نخست‌وزیر سابق انگلستان و یار دیرینه بوش در میان آنها به چشم می‌خورد.

با وجود تبلیغات فراوان درباره فراگیر بودن این بنیاد، اما اعضای هیات رئیسه آن عمدتاً آمریکایی، اروپایی و یا از کشورهای صنعتی آسیا هستند و عمده حاضران در اجلاس را نیز نمایندگان این بخش‌های توسعه‌یافته دنیا تشکیل می‌دهند.

معمولاً مدیران شرکت‌هایی به اجلاس داووس دعوت می‌شوند که درآمد سالانه بالای یک میلیارد دلار داشته باشند و بدیهی است که شرکت‌های کشورهای فقیر و در حال توسعه دنیا همواره در اجلاس داووس در اقلیت قرار می‌گیرند، البته اگر دعوت شوند.

در چند سال اخیر نزدیک به 39 درصد شرکت‌کنندگان اجلاس داووس را اروپائیان و 36 درصد را دولتمردان و تجار ایالات متحده تشکیل می‌داده‌اند که سر‌جمع 75 درصد کل حضار را تشکیل می‌دهند حال آن که اروپا و آمریکا روی هم 17 درصد جمعیت دنیا را در اختیار دارند.

در مقابل، در حالی که 60 درصد مردم جهان در آسیا زندگی می‌کنند، حداکثر 8 درصد شرکت‌کنندگان داووس را آسیایی‌ها تشکیل می‌دهند.

  نظرات ()
آشنایی با شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA-Board of Governors) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
شورای حکام از ارکان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی‌است که از 35 کشور منتصب و منتخب در مجمع عمومی این آژانس تشکیل شده‌است.

 شورای حکام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی عموماً پنج بار در سال، در ماه‌های مارس و ژوئن، دو بار در سپتامبر (پیش و پس از جلسه مجمع عمومی) و در دسامبر - تشکیل جلسه می‌دهد.

more  وب سایت رسمی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی

شورای حکام  در نشست‌های خود به بررسی و ارایه توصیه به مجمع عمومی در خصوص حساب‌ها و برنامه‌های آژانس بین‌المللی انرژی اتمی می‌پردازد و درخواست‌نامه‌های عضویت و بودجه را بررسی می‌کند.

این نهاد همچنین به تأیید توافقنامه‌های پادمانی و انتشار استانداردهای ایمنی آژانس می‌پردازد و مسئولیت انتصاب مدیرکل آژانس را با تایید مجمع عمومی دارد.

اعضای شورای حکام در سال‌های 2007 تا 2008:

آرژانتین، آفریقای جنوبی، آلبانی، آلمان، آمریکا، اتریش، اتیوپی، استرالیا، اکوادور، الجزایر، انگلیس، ایتالیا، ایرلند، برزیل، بولیوی، پاکستان، تایلند، چین، روسیه، ژاپن، سوئیس، شیلی، عراق، عربستان، غنا، فرانسه، فنلاند، فیلیپین، کانادا، کرواسی، لیتوانی، مغرب، مکزیک، نیجریه و هند.

میلنکو اسکونیک (Milenko E. Skoknic)، سفیر و نماینده دایم شیلی ریاست شورای حکام را در سال‌های 2007 تا 2008 بر عهده داشت. او جانشین ارنست پتریچ، سفیر و نماینده دایم اسلوونی شده است.

ماریو هورواتیچ، سفیر کرواسی و فرانک کوگان، سفیر ایرلند نیز معاونان رئیس شورای حکام در این دوره بودند.

انصار پرویز (Ansar Parvez) از پاکستان نیز ریاست سال‌های 2010 تا 2011 را برعهده داشت

  نظرات ()
آشنایی با یونیسف (UNICEF) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
یونیسف (UNICEF) نام اختصاری صندوق کودکان سازمان ملل متحد است

more  وب سایت رسمی: UNICEF

یونیسف در دسامبر 1946 به توصیه شورای اقتصادی و اجتماعی ملل متحد و تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد ایجاد شد. در اکتبر 1953 مجمع عمومی این سازمان را به عنوان یکی از ارکان دائمی سازمان ملل شناخت. فعالیت‌های یونیسف عمدتاً در جهت ارائه کمک‌های لازم و حمایت از کودکان کشورهای در حال توسعه است.

ارکان یونیسف

هیأت اجرایی: متشکل از نمایندگان 41 دولت عضو که برای مدت سه سال از طرف شورای اقتصادی و اجتماعی انتخاب می‌شوند.

دبیرخانه: یک مدیر اجرایی به عنوان رئیس دبیرخانه از سوی دبیرکل سازمان ملل و با مشورت هیأت اجرایی انتخاب می‌شود.

دفاتر منطقه‌ای: این دفاتر به سازمان های مختلف دولت های عضو در اجرای برنامه های مشترک یاری می‌دهد.

اهداف و ماموریت‌ها

مجمع عمومی سازمان ملل متحد، یونیسف را موظف نموده است تا به دفاع و حمایت از حقوق کودکان بپردازد، به تامین نیازهای اساسی آنان یاری نماید و با افزایش فرصت‌ها، امکان شکوفایی کامل استعدادهایشان را فراهم سازد.

راهنمای یونیسف "پیمان نامه حقوق کودک" است و یونیسف تلاش می‌کند تا حقوق کودکان را به عنوان اصول اخلاقی پایدار و معیارهای بین المللی رفتار با کودک برقرار سازد.

یونیسف تاکید دارد که بقاء رشد و حمایت کودکان از عناصر ضروری توسعه جهانی و لازمه پیشرفت بشری است.

  نظرات ()
آشنایی با سازمان ملل متحد (UN) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
سازمان ملل متحد (United Nations) سازمانی بین‌المللی است که در سال ۱۹۴۵ تأسیس و جایگزین جامعه ملل (League of Nations) شد

سازمان ملل متحد که توسط ۵۱ کشور تأسیس شد، در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۱۹۲ کشور عضو داشته‌است. اعضای آن تقریباً شامل همه کشورهای مستقلی می‌شود که از نظر بین‌المللی به رسمیت شناخته شده‌اند.

فقط واتیکان، که عضویت در سازمان را نپذیرفته‌است و جمهوری چین (سپس تایوان)، که عضویتش بعد از عضویت جمهوری خلق چین لغو شد، در سازمان ملل متحد عضو نیستند.

دسن

پرونده‌ها: 

more  بان کی مون (1944-) / دومینیک استروس کان (1949-)رابرت‌ زولیک‌ (1953-) / کوفی عنان /

more

  آشنایی با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) / آشنایی با شورای حقوق بشر سازمان ملل / آشنایی با کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل در غزه

more

  وب سایت رسمی: UN

دسن

مقر سازمان ملل متحد در شهر نیویورک است و کشورهای عضو و موسسات وابسته در طول هر سال با تشکیل جلسات منظم در امور بین‌المللی و امور اجرایی مربوط به آنها تصمیم‌گیری می‌کنند.

قوی‌ترین نهاد سازمان ملل، یعنی شورای امنیت، پنج عضو دائمی دارد که در تصمیمات این شورا حق وتو دارند.

اصطلاح "ملل متحد" را نخستین بار فرانکلین روزولت، رئیس‌جمهور آمریکا در جریان جنگ جهانی دوم برای اشاره به متفقین بکار برد. اولین کاربرد رسمی این اصطلاح در بیانیه اول ژانویه ۱۹۴۲ملل متحد بود که در آن متفقین از مفاد منشور آتلانتیک پشتیبانی کرده بودند و از متفقین خواسته شده بود که از صلح جداگانه با نیروهای محور خودداری کنند.

اندیشه ایجاد سازمان ملل متحد در کنفرانس‌های مسکو، قاهره و تهران در سال ۱۹۴۳ دقیق‌تر شد. از اوت تا اکتبر ۱۹۴۴ نمایندگان آمریکا، شوروی، انگلیس، فرانسه و جمهوری چین در کنفرانس دامبارتن اوکس در واشینگتن دی.سی، بر روی برنامه‌های تشکیل سازمان ملل کار کردند. بیشتر بحث‌های این کنفرانس در مورد نقش اعضای سازمان و شرایط دعوت از آن‌ها بود.

سپس در آوریل ۱۹۴۵ در کنفرانس سان فرانسیسکو تکلیف حق وتو برای پنج عضو شورای امنیت تعیین شد. در نهایت در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵ منشور ملل متحد به امضای ۵۰ کشور رسید و سازمان ملل متحد رسما تشکیل شد (لهستان در کنفرانس نبود ولی جایی برای آن در نظر گرفته شد و بعدا منشور را امضا کرد.)

 ارکان سازمان ملل:

علاوه بر 6 رکن اصلی، سازمان ملل متحد نهادها و برنامه‌های دیگری را نیز زیر پوشش دارد. از شناخته شده‌ترین این نهادها یونسکو، یونیسف، سازمان بهداشت جهانی و کمیساریای عالی سازمان ملل برای پناهندگان است. آنکتاد هم یک رکن فرعی مجمع عمومی سازمان ملل متحد است

ساختمان مقر سازمان ملل در نیویورک به هزینه جان دی. راکفلر کوچک، به مبلغ 5/8میلیون دلار ساخته شد. طرح این ساختمان از معمار برزیلی اسکار نی‌مه‌یر است.

دبیرکل‌های سازمان ملل:

1952-1946 : تریگوه لیه (نروژ)
1961-1953: داگ هامرشولد (سوئد)
1971-1961: او تانت (برمه)
1981-1971: کورت والدهایم (اتریش)
1991-1982: خاویر پرز دکوئه یار (پرو)
1996-1992: پطروس غالی (مصر)
2006-1997: کوفی عنان (غنا)

  نظرات ()
آشنایی با سازمان جهانی بهداشت (WHO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
سازمان جهانی بهداشت (WHO) یک سازمان تخصصی وابسته سازمان ملل متحد است که به عنوان مرجع هماهنگ کننده بهداشت عمومی بین‌‌اللملی عمل می‌کند

 more وب سایت رسمی: WHO

این سازمان که در 7 آوریل 1948 بنیانگذاری شد و مقر آن در شهر ژنو در سوئیس است، اختیارات و منابع سلفش "سازمان بهداشت" را به میراث برد که سازمانی وابسته به "جامعه ملل" (League of Nations) بود.

وظایف و ماموریت‌ها

WHO علاوه بر هماهنگ‌‌ کردن تلاش‌های بین‌المللی برای پایش بیماری‌های عفونی، مانند مالاریا و ایدز از برنامه‌هایی برای پیشگیری و درمان چنین بیماری‌هایی حمایت می‌کند. این سازمان از تولید و توزیع واکسن‌های موثر و بی‌خطر، شیوه‌های تشخیصی داروها حمایت می‌کند.

WHO علاوه بر ماموریت‌های فوق بر اساس پیمان‌های بین‌المللی ممکن است ماموریت‌های جدیدی را به عهده گیرد.

سازمان جهانی بهداشت همچنین متولی "طبقه‌بندی بین‌المللی بیماری‌ها" (ICD)  است که دهمین تجدید نظر در آن در سال 1992 منتشر شد.

ساختار

کشورهای عضو سازمان جهانی بهداشت نمایندگانی به "مجمع جهانی بهداشت" می‌فرستند، که ارگان اصلی تصمیم‌گیری این سازمان است.

ابن مجمع  هر سال در ماه مه تشکیل جلسه می‌دهد و علاوه بر تعیین دبیرکل سازمان برای پنج سال، سیاست‌های مالی سازمان را بررسی می‌‌کند و بودجه‌های پیشنهادی برنامه‌ها را بازبینی و تایید می‌کند.

مجمع همچنین 36 عضو حود را به عنوان هیات اجرایی برای سه سال برمی‌گزیند تا تصمیمات و سیاست‌های مجمع را به اجرا درآورند و به مشاوره دادن و تسهیل کارها بپردازند.

همه اعضای سازمان ملل می‌‌توانند عضو سازمان بهداشت جهانی شوند. سایر کشورها در صورتی که تقاضای عضویت‌شان به تصویب اکثریت مجمع عموم جهانی بهداشت برسد، می‌‌توانند عضو شوند.

193 کشور در حال حاضرعضو WHO هستند. تمام اعضای سازمان ملل به جز لیختن‌اشتاین عضو سازمان جهانی بهداشت هستند. دو کشور غیر عضو سازمان ملل  نیو (Niue) و جزایر کوک هم عضو WHO هستند.

WHO دارای شش دفتر منطقه‌ای آفریقا ( برازاویل، کنگوآمریکا (واشنگتن دی‌سی، ایالات متحده)، مدیترانه شرقی (قاهره، مصر)، اروپا (کپنهاگ، دانمارک)، جنوب شرق آسیا (دهلی نو، هند) و غرب اقیانوسیه (مانیل، فیلی‌پین) است که تا حد زیادی دارای خود مختاری هستند و هرکدام کشورهای منطقه خود را پوشش می‌دهند.

رئیس این دفتر‌ها که مدیر منطقه‌ای نام دارد بوسیله "کمیته منطقه‌ای" برای پنج سال انتخاب می‌شود. هر کمیته منطقه‌ای از وزاری بهداشت کشورهای عضو تشکیل می‌شود.

علاوه بر این سازمان بهداشت جهانی در 147 دفتر کشوری و رابط  را در همه این مناطق اداره می‌کند. معمولا در پایتخت هر کشور یک دفتر وجود دارد که ممکن است دفاتر اقماری در سایر مناطق کشور را سرپرستی کند.

دفتر کشوری را یک پزشک تعلیم‌دیده با عنوان "نماینده سازمان جهانی بهداشت"  اداره می‌کند که ملیت کشور مربوط را ندارد.

دبیرکل فعلی (2008) سازمان جهانی بهداشت خانم مارگرت چان از کشور چین است.

  نظرات ()
آشنایی با کنوانسیون میراث جهانی نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
فرهنگ و تاریخ > میراث‌جهان- همشهری آنلاین- زهرا رفیعی:
میراث فرهنگی و میراث طبیعی منابع جایگزین‌ ناپذیری از زندگی و الهامات تاریخ بشر است. میراث پدرانمان که باید بی کم و کاست به نسل آینده بدهیم.

میراث فرهنگی

بر اساس کنوانسیون میراث جهانی موارد زیر به عنوان میراث فرهنگی تعیین شده‌اند:

• بناهای یادگار، بقعه‌ها، آثار معماری، مجسمه‌ها، نقاشی‌ها، عناصر و ساختار‌های باستانی طبیعی، سنگ نگاره‌ها و کتیبه‌ها، غارهای مسکونی و ترکیب‌هایی از این عناصر که ارزش جهانی برجسته و بارزی از لحاظ تاریخی و بصری، زیبایی‌شناسانه و علمی دارند.

• گروهی از ساختمان‌های به هم متصل یا جداگانه که به دلیل معماری، نظم، مکان و یا منظره‌‌ای که ایجاد کرده‌اند دارای ارزش جهانی هستند.

ارگ بم


• مکان‌هایی که توسط انسان و یا ترکیبی از تلاش انسان و طبیعت ساخته شده‌ است. همچنین مناطقی که شامل مکان‌های باستانی که از لحاظ تاریخی، زیبایی‌شناسانه، قوم شناسی و انسان‌شناسی ارزش جهانی داشته باشد.

میراث طبیعی

بر اساس کنوانسون میراث جهانی موارد زیر به عنوان میراث طبیعی شناخته می‌شوند:

• مناظر طبیعی شامل شکل‌های فیزیکی و زیستی هستند یا گروهی از فرم‌ها که دارای از لحاظ زیبایی‌شناسانه و علمی ارزش جهانی داشته باشند.

• شکل‌های مربوط به زمین‌شناسی و جغرافیای طبیعی و همچنین مناطق مشخصی که دارای حیوانات و گیاهان در معرض انقراض با ارزش جهانی است.

• مکان‌های طبیعی که دارای ارزش جهانی از نقطه نظر علمی، زیست محیطی حائز اهمیت بوده و چشم‌انداز زیبا دارند.

سنگ نگاره بیستون

در برخی مناطق میراث جهانی فرهنگی و طبیعی با هم در آمیخته‌اند.

چشم‌اندازهای فرهنگی:

چشم‌اندازهای فرهنگی دارایی‌های فرهنگی‌ هستند که با ترکیب هنر بشر و طبیعت بوجود آمده‌اند. آنها سند گویایی برای ارزیابی جوامع انسانی و نحوه سکونت او در طول تاریخ تحت فشارهای طبیعی است. همچنین فرصتی برای شناساندن محیط‌های طبیعی و فشارهای متوالی اجتماعی و اقتصادی و فرهنگی داخلی و خارجی وارده بر انسان است.

ارزش‌های برجسته جهانی:

این اصطلاح مربوط به جذابیت‌های طبیعی و فرهنگی است که آن‌قدر استثنایی هستند که از مرزهای ملی فراتر رفته و نشانگر ارزش ملل و بشریت در حال و آینده هستند.

معبد چغازنبیل

به این ترتیب حیات وحش شرق آفریقا در سرگتی، اهرام ثلاثه، صخره‌های مرجانی استرالیا، کلیساهای جامع امریکای لاتین و ... میراث جهانی را تشکیل می‌دهند.

چیزی که مفهوم میراث جهانی را استثنایی می‌کند استفاده و کاربری جهانی آنها است. اماکنی که به عنوان میراث جهانی معرفی می‌شوند صرف نظر از جایی که قرار گرفته‌اند، متعلق به همه مردم جهان هستند.

سازمان تربیتی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) به دنبال شناسایی، حمایت و نگهداری از میراث طبیعی و فرهنگی در سرتاسر دنیا با اندیشه دستیابی به ارزش‌‌های برجسته انسانی است. این سازمان در سال 1972 معاهده حفاظت و نگهداری از میرات طبیعی و فرهنگی جهان را ایجاد کرد. 

کنوانسیون حمایت از میراث جهانی فرهنگی و طبیعی در سال 1972 پذیرفته شد و نخستین اثر تاریخی در فهرست میراث جهانی به سال 1978 به ثبت رسید.

 نقش جهان- عکاس: اوشین دانیلی زاکاریان

ماموریت کنوانسون میراث جهانی یونسکو:

• ترغیب کشورها برای عضویت در کنوانسیون حمایت از میراث طبیعی و فرهنگی و متقاعد کردن آنها برای حمایت از میراث فرهنگی و طبیعی‌شان
• تشویق گروه‌های دولتی برای محافظت و معرفی بنا‌ها و آثار تاریخی و طبیعی کشور‌ها به منظور گنجاندن این ‌آثار در لیست میراث جهانی
• تشویق گروهای دولتی برای برنامه‌ریزی و گزارش‌گیری از وضعیت میراث جهانی و حفاظت از آنها
• کمک به حراست از میراث فرهنگی از طریق فراهم آوردن امکانات فنی و برگزاری دور‌های تخصصی
• فراهم آوردن امکانات و تجهیزات کافی برای کمک به میراث جهانی که به شدت در معرض تخریب هستند
• حمایت از دولت‌ها برای اطلاع‌رسانی عمومی در جهت حفظ میراث فرهنگی
• حمایت از مشارکت‌های محلی و جلب همکاری‌های بین‌المللی در جهت حفاظت از میراث فرهنگی

تخت جمشید

شرایط انتخاب یک اثر به عنوان میراث جهانی:
هر اثر فرهنگی و طبیعی برای این‌که به عنوان میراث جهانی انتخاب شود بایستی ویژگی‌هایی داشته باشد. قرار گرفتن در فهرست میراث جهانی، ارشمند بودن خود اثر یکی از 10 شرط اساسی ثبت جهانی است.

این شرایط در بخش آیین نامه اجرایی رهنمودهای عملی برای تکمیل کنوانسیون میراث جهانی آمده است. این شرایط به طور منظم توسط کمیته‌ای در کمیسیون مورد اصلاح و تجدید نظر قرار می‌گیرد.

گنبد سلطانیه

تا سال 2004 شرایط عضویت در میراث جهانی محدود به 6 شرط می‌شد اما پس از تجدید نظر کمیته راهنمودهای عملی برای تکمیل کنوانسیون میراث جهانی تنها یک شرط از آن باقی ماند.

شرایط انتخاب:
1- اثر مورد نظر نمایانگر خلاقیت و نبوغ انسانی باشد.

2- تغییرات اساسی در ارزش‌های انسان در بازه زمانی و یا در یک محدوده فرهنگی، و پیشرفت‌های معماری، فن‌آوری، شهرسازی، آثار تاریخی و یا طراحی منظر را نشان دهد.

3- فرهنگ‌های سنتی و یا تمدن‌های موجود یا از بین رفته را معرفی کند.

4- نمونه بارزی از ساختمان‌سازی، معماری و تکنولوژی در تاریخ بشر باشد.

5- نمونه بارز و برجسته‌ای از سکونت سنتی انسان، نحوه استفاده او از زمین، دریا و... باشد. همچنین نشان دهنده تقابل انسان با محیط زیست به خصوص در مواقعی که شرایط زیستن تحت تاثیر تغییرات غیر قابل پیش‌بینی و سخت قرار می‌گیرد.

6- پیوند مستقیم و ملموس با اتفاقات یا نحوه زیستن سنتی، عقاید، ایده‌ها، مفاهیم هنری و ادیبانه جهانی داشته باشد.

7- حاوی پدیده‌ها و مناطق زیبا، استثنایی و ناب طبیعی باشد.

8- نمونه برجسته‌ای از تاریخ زمین به همراه پیشینه زندگی در آن، فرایند‌های در حال پیشرفت زمین‌شناسی، تغییرات زمین بر اثر عوامل زمین شناسی و سیمای جغرافیای طبیعی باشد.

9- معرف و نمونه بارزی از فرایند‌های بوم‌شناسی و زیست‌شناسی جاری در فرایند تکامل زمین، آب سالم، اکوسیستم سواحل و دریاها و مجموعه‌ای از حیوانات و گیاهان باشد.

10- زیستگاه‌‌های مهم و طبیعی که ارزش جهانی برای محافظت از تنوع زیستی دارد همچنین مناطقی که محتوی گونه‌های در معرض انقراض باشد.

تخت سلیمان

فرایند نامزدی یک اثر به عنوان میراث جهانی:
فقط کشورهایی که کنوانسیون میراث جهانی را امضا کرده و نسبت به حفظ میراث فرهنگی و طبیعی تعهد داشته باشند می‌توانند درخواست ثبت جهانی آثار فرهنگی و طبیعی واقع در سرزمین خود را در لیست میراث جهانی یونسکو ارائه دهند.

1- فهرست آزمایشی: قدم اول برای ثبت جهانی این است که کشورها میراث طبیعی و فرهنگی مهم خود را برای مدت 5 تا 10 سال در یک پیش فهرست ثبت می‌کنند. کمیته ارزیابی آثار نمی‌توانند اثر طبیعی و فرهنگی را خارج از این لیست انتخاب کنند.

2- تشکیل پرونده برای معرفی اثر: بعد از ثبت در فهرست اولیه گروه‌های دولتی می‌توانند برای ارائه پرونده معرفی اثر برنامه‌ریزی کنند. نماینده مرکز میراث جهانی به گروه‌های دولتی توصیه‌هایی برای آماده سازی این پرونده می‌کند. این ثبت نام برای بازنگری و کنترل نهایی اثر است.

3- بدنه مشورتی: برای ثبت نام یک اثر کسب نظر دو نفر از مقام‌های مشورتی کنوانسیون میراث جهانی اجباری است. شورای بین‌المللی آثار تاریخی و بناها (ICOMOS) و سازمان جهانی حفاظت از منابع طبیعی (IUCN) دو مقام مشورتی کنوانسیون میراث جهانی هستند.

سومین مقام مشورتی مرکز بین‌المللی مطالعه برای حفاظت و احیای داشته‌های فرهنگی (ICCROM) است.

4- کمیته میراث جهانی: بعد این مراحل کمیته بین دولتی میراث جهانی تصمیم نهایی را در مورد اثر می‌گیرد. این کمیته یکبار در سال برای تصمیم‌گیری درباره گنجاندن اثر در فهرست میراث جهانی تشکیل جلسه می‌دهد. اعضای کمیته می‌توانند نظر خود را به تعویق بیندازند.

5- شرایط انتخاب: برای این که یک اثر به ثبت جهانی برسد بایستی یکی از ارزش‌های برجسته جهانی را داشته باشد. این شرایط در کنوانسیون راهنمودهای عملی برای تکمیل کنوانسیون میراث جهانی درج شده است.
 
کمیته میراث جهانی 851 اثر طبیعی و فرهنگی را در فهرست میراث جهانی قرار داده است. این آثار شامل 660 اثر فرهنگی، 166 اثر طبیعی، و 25 اثر ترکیبی فرهنگی و طبیعی می‌شود. تا نوامبر سال 2007، 185 گروه دولتی کنوانسیون میراث جهانی را به تصویب رسانده‌اند.

در این میان میدان نقش جهان، (1979)، تخت جمشید (1979)، چغازنبیل (1979)، تخت سلیمان (2003) بم و چشم انداز فرهنگی آن (2004، 2007)، پاسارگاد (2004)، گنبد سلطانیه (2005) و بیستون (2006) میراث جهانی ایران را شامل می‌شود.

متن کامل کنوانسیون میراث جهانی را می‌توانید اینجا ببینید.

  نظرات ()
آشنایی با پیمان سنتو نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- احسان ناظم بکایی:
پیمان سنتو یا سازمان پیمان مرکزی Central treaty organization) Cento) حلقه تکمیلی پیمانی‌است که ۴ سال پیش از آن در بغداد به امضا رسید و به «پیمان بغداد» مشهور شد.

پیمان بغداد در اسفند ۱۳۳۳ در پایتخت عراق بین این کشور و ترکیه امضا شد.

این پیمان نمونه‌ای از پیمان‌های دول طرفدار آمریکا بود که در جنوب شرق آسیا و آمریکای لاتین هم بسته شده بود تا جلوی نفوذ و بسط کمونیست‌ها گرفته شود.

سال بعد انگلستان پاکستان و ایران هم به پیمان اضافه شدند، اما آمریکا که بانی تشکیل این سازمان بود، وارد نشد تا شوروی حساس نشود.

۴ سال بعد عبدالکریم قاسم در عراق کودتا کرد و  از پیمان بیرون آمد. در نتیجه مرکز پیمان به آنکارا رفت و اسم پیمان شد سنتو. این پیمان چون بین پیمان ناتو در اروپا و سیتو در شرق آسیا بود، سنتو نام گرفت.

پاکستان، سال ۱۳۵۰ چون سنتو از این کشور در برابر حملات هند، دفاع نکرد از آن جدا شد و ایران هم بعد از پیروزی انقلاب در ۲۰ اسفند ۱۳۵۷ از این سازمان بیرون رفت و سنتو منحل شد.

  نظرات ()
آشنایی با سازمان شانگهای (SCO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
سازمان همکاری‌های شانگهای (SCO) در سال 2001 توسط سران روسیه، قزاقستان، چین، قرقیزستان، ازبکستان و تاجیکستان بنیان گذاشته شد.

 more وب سایت رسمی: SCO

سازمان همکاری‌های شانگهای (Shanghai Cooperation Organisation) سازمانی بین ‌دولتی است که برای همکاری‌های چندجانبه امنیتی بنیان گذاشته شد.

سازمان همکاری‌های شانگهای (SCO) در حقیقت ترکیب جدید سازمان شانگهای 5 است که در سال 1996 تأسیس شده بود، ولی نام آن پس از عضویت ازبکستان به سازمان همکاری شانگهای تغییر داده شد.

علاوه بر اعضای اصلی، ابتدا مغولستان در سال 2004 و یک سال بعد ایران، پاکستان و هند به عنوان عضو ناظر به سازمان ملحق شدند.

این سازمان که از زمان تاسیس تاکنون در منطقه افزایش یافته است؛ بر خلاف سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) و پیمان ورشو سابق، هنوز یک معاهده دفاعی چندجانبه به شمار نمی‌رود.

سازمان همکاری‌های شانگهای از دل رقابت قدرت‌های بزرگ برسر منطقه ژئوپلیتیک آسیای میانه ظهور کرد. هدف اولیه تاسیس این سازمان، غیرنظامی کردن مرز بین چین و شوروی بود.

گروه شانگهای 5 در 26 آوریل 1986 با امضای توافقنامه‌ای به منظور تعمیق اعتماد نظامی در مناطق مرزی توسط رهبران وقت کشورهای قزاقستان، چین، قرقیزستان، روسیه و تاجیکستان به وجود آمد. این کشورها مجدداً در تاریخ در 24 آوریل 1997  توافقنامه‌ای به منظور کاهش نیروهای نظامی در مناطق مرزی در مسکو به امضا رساندند.

نشست‌ها:

نشست‌های کشورهای عضو شانگهای 5 در سال 1998 در شهر آلماتی (قزاقستان)، در سال 1999 در بیشکک (قرقیزستان)، و در سال 2000 در شهر دوشنبه (تاجیکستان) برگزار شد. نشست این گروه در سال 2001 در شهر شانگهای در چین برگزار شد. در این نشست نخست کشور ازبکستان به عنوان عضو جدید پذیرفته شد که عملا نام گروه را به شانگهای 6 تغییر داد. سپس در 15 ژوئن سال 2001 سران کشورهای عضو در نشستی ضمن قدردانی از عملکرد گروه شانگهای 5، تأسیس سازمان همکاری شانگهای را به هدف افزایش سطح همکاری ها اعلام کردند.

سران کشورهای عضو در ژوئن 2002 در شهر سنت‌پترزبورگ روسیه گرد آمدند تا جزئیات اساسنامه سازمان را که شامل اهداف، ساختار و راهکارهای سازمان بود به بحث و بررسی بگذارند. پس از این توافقنامه موجودیت سازمان عملاً از نظر حقوق بین‌المللی رسمیت پیدا کرد.

همکاری در مسایل امنیتی، همکاری‌های اقتصادی و همکاری‌های فرهنگی بین اعضا نیر از دیگر ویژگی‌های سازمان همکاری‌های شانگهای به شمار می‌آید

اساسنامه سازمان همکاری‌های شانگهای بر شفافیت عملکرد و بی‌طرفی نظامی آن تاکید می‌کند. سازمان همکاری های شانگهای نقش موازنه دهنده‌ای در صحنه بین‌المللی خصوصاً در مقابل پیمان ناتو و ماجراجویی‌های نظامی ایالات متحده آمریکا ایفا می‌کند. برای مثال، ایالات متحده آمریکا درخواستی جهت عضویت به عنوان عضو ناظر به سازمان همکاری های شانگهای ارائه کرده بود، اما این درخواست در سال 2005 از طرف سازمان رد شد.

برگرفته از  ریانووستی

  نظرات ()
آشنایی با گروه هشت (G8) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
گروه هشت (G8) از هشت کشور صنعتی جهان تشکیل شده‌است که ۶۵٪ اقتصاد جهان را در دست دارند.

more  وب سایت رسمی: G8 / ندارد / G8 Information Centre

سران کشورهای فرانسه، آلمان، انگلیس، ایتالیا، ژاپن، آمریکا، روسیه و کانادا این هشت کشور را تشکیل می‌دهند، هر ساله یک گردهمایی مشترک با هم دارند.

گروه هشت در اواسط دهه ۷۰ و در تلاش برای مهار بحران نفتی و از هم‌پاشی سیستم تبادل ارز برتون وودز که اقتصاد جهانی را بحرانی کرده بود، و در پاسخ به این موضوع که چگونه می‌توان بر این مشکلات غلبه کرد، به وجود آمد.

در واقع رئیس جمهور وقت فرانسه، والری ژیسکار دیستن، و صدر اعظم وقت آلمان، هلموت اشمیت، غلبه بر بحران را در راه‌کاری بین‌المللی دیدند و این ایده را پی گرفتند و بر این اساس اولین کنفرانس اقتصاد جهانی سال ۱۹۷۵ در قصر رامبولیه در پاریس برپا شد.

پس از آن چنین دیدارهایی سالانه تکرار شدند و هر سال یکی از اعضای این گروه میزبانی اجلاس را که همیشه در ماه مه یا ژوئن، برگزار می‌شدند، بر عهده گرفت.

هدف از این نشست‌ها در آغاز شور و مشورت درباره‌ مسا‌ئل روز راهبردهای اقتصادی جهان در میان جمعی کوچک بود.

شرکت‌کنندگان در اولین اجلاس، سران کشورهای فرانسه، آلمان، بریتانیا، ایتالیا، ژاپن و آمریکا بودند و از این رو این گروه در بدو تشکیل G-6 نام گرفت.

g8

گسترش G-8

در سال ۱۹۷۶ با پیوستن کانادا به جمع کشورهای عضو، این گروه به «گروه هفت» (G7) تبدیل شد و پس از آن در پایان جنگ سرد در سال ۱۹۸۹ روسیه خواستار پیوستن به این گروه شد.

پذیرش روسیه در این گروه تدریجی بود به طوری که ۹ سال بعد در سال ۱۹۹۸ این کشور به عضویت رسمی گروه در آمد.

در سال ۲۰۰۶ روسیه برای اولین بار ریاست گروه ۸ را بر عهده گرفت و اجلاس سالانه گروه ۸ در سن پترزبورگ برگزار شد.

گروه هشت یک عضو غیر رسمی دیگر هم دارد و در حقیقت می‌توان حتی از گروه غیر رسمی ۹ هم سخن گفت، چرا که از سال ۱۹۸۱ رئیس کمیسیون اروپا هم در این اجلاس شرکت می‌کند.

از سوی دیگر گروه هفت بدون روسیه کماکان به موازات گروه هشت وجود دارد. زیرا مسکو هنوز به همه نهادهای زیر نظر گروه هشت راه ندارد، از جمله رایزنی‌های اقتصادی که گاهی بدون شرکت روسیه انجام می‌گیرند.

G8 leaders pose for official group photo at summit, in Toyako, Hokkaido, 08 Jul 2008/ Ap

گروه هشت، گروه ۱۳ یا ...

ایده گسترش دیگر بار گروه هشت، در سال ۲۰۰۷ در دیدار نیکولا سارکوزی رئیس جمهور فرانسه با سفرای این کشور در ۱۸۰ کشور جهان مطرح شد.

سارکوزی در این دیدار خواستار این نکته شد که گروه هشت با پیوستن کشورهای چین، هند، برزیل، مکزیک و آفریقای جنوبی به آن به گروه ۱۳ تبدیل شود.

وی قدری بلندپروازانه‌تر عنوان کرد که در آینده دورتر نیز گروه هشت می‌تواند به گروه بیست تبدیل شود و در آن زمان مثلاً آرژانتین نیز می‌تواند به این گروه بپیوندد.[گروه هشت، سیزده یا بیست؟]

این ایده به سرعت از سوی آمریکا رد شد اما گفته شده که گوردون براون، نخست وزیر انگلستان نیز از ایده گروه سیزده کشور پشتیبانی خواهد کرد.

در مقابل ژاپن نیزبا هرگونه گسترش این گروه ابراز مخالفت کرده، زیرا هراس از این دارد که با عضویت دو غول آسیایى دراین گروه، نقش بین‌المللى ژاپن کاهش یابد.[آیا باید کلوب هشت کشور صنعتى را منحل کرد؟]

سؤال اینجاست که آیا گروه سیزده کشور و یا با ورود اندونزى، کره جنوبى و استرالیا گروه شانزده کشور می‌تواند راه حلى براى آینده جهان باشد؟

  نظرات ()
آشنایی با پیمان لیسبون نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > اروپا- همشهری آنلاین:
پیمان لیسبون توافقی است که پس از حدود ۷ سال تلاش و ناکامی کشورهای عضو اتحادیه اروپا در خصوص اجرای قانون اساسی واحد، جمعه ۱۹ اکتبر ۲۰۰۷ سران ۲۷‬کشور اتحادیه اروپا به آن دست یافتند.

پیمان جدید که روز ‪ ۱۳‬دسامبر ۲۰۰۷ در دوران ریاست دوره ای پرتغال بر اتحادیه اروپا در شهر لیسبون در نشست سران این اتحادیه امضا شد جانشین قانون اساسی ناکام مانده قبلی و پیمان‌های فعلی جامعه اروپا و اتحادیه اروپا خواهد شد و آنها را اصلاح می‌کند.

 توافق بر سر سند پایه‌ای در اتحادیه‌ اوپا

سران ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا در روزهای ۱۸ و ۱۹ اکتبر ۲۰۰۷ و پس از چانه‌زنی‌های بسیار، در مورد سند پایه‌ای جدید این اتحادیه به توافق رسیدند. این سند شامل دو بخش است: یکی اصول اتحادیه‌ی اروپا را مشخص می‌کند و دیگری شیوه‌ی کار آن‌را. سند پایه‌ای اتحادیه‌ی اروپا، بیش از همه به نفع کشورهای جدیدی‌ است که قصد پیوستن به این اتحادیه را دارند. 

بر اساس قانون فعلی اتحادیه‌ اروپا، پارلمان این اتحادیه گسترش نمی‌یابد. به این معنی که کشورهایی از منطقه‌ی بالکان یا ترکیه که خواهان ورود به این اتحادیه هستند با موانع بسیار زیادی روبه‌رو هستند.

سند پایه‌ای اتحادیه‌ اروپا در واقع در بر دارنده اصول قانون اساسی اتحادیه‌ی اروپاست که پیش‌تر با مخالفت فرانسه و هلند به‌دست فراموشی سپرده شد. مردم کشورهای فرانسه و هلند در همه‌پرسی سال ۲۰۰۵، به قانون اساسی اتحادیه‌ی اروپا ر‌أی منفی دادند.

 تغییرات جدید

سند پایه‌ای جدید، با اصولی تقریباً مشابه قانون اساسی "رد شده" ، البته با تغییراتی، مورد موافقت کشورهای عضو قرار گرفته است. این تغییرات شامل مواردی هستند که تداعی‌کننده‌ی مفهوم یک کشور واحدند. از آن جمله می‌توان به حذف پرچم، سرود ملی و چند تغییر دیگر اشاره کرد.

علاوه بر آن، "نماینده‌ ارشد سیاسی-امنیتی اتحادیه‌ی اروپا" جایگزین "وزیر امور خارجه اتحادیه اروپا" خواهد شد که در قانون اساسی پیش‌بینی خواهد شد.

در مقابل فرایند رأی‌گیری و ساختار سازمانی این اتحادیه، تقریباً برآمده از قانون اساسی شکست‌خورده؛ البته با عنوان‌های جدید. در سند پایه‌ای جدید هم‌چنین ملاک‌های دیگری برای رأی‌گیری در پارلمان اروپا در نظر گرفته شده است. هم‌چنین در آینده موارد بیشتری از تصمیمات این اتحادیه، به رأی عمومی اعضا گذاشته می‌شوند که این خود به کارآمدتر و دموکرات‌تر شدن تصمیمات این اتحادیه کمک خواهد کرد.

ریاست دوره‌ای این اتحادیه دوسال‌ونیم خواهد بود و تعداد کرسی‌های پارلمان این اتحادیه از سال ۲۰۱۴ از ۷۸۵ کرسی فعلی به ۷۵۱ کرسی کاهش خواهد یافت.

فرایند ساده‌تری جایگزین فرایند پیچیده‌ی رأی‌گیری کنونی خواهند شد. از سال ۲۰۱۶ هم‌چنین این امکان به‌وجود خواهد آمد که یک مصوبه مورد بازبینی قرار بگیرد، اگر اقلیتی از کشورها خواستار آن باشند.

 متن کامل پیمان لیسبون به زبان انگلیسی

  نظرات ()
آشنایی با گروه دی هشت (D8) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اقتصاد > تجارت خارجی- همشهری‌آنلاین:
گروه دی هشت (D8) پانزدهم ژوئن 1997 از طریق بیانیه استانبول اعلام موجودیت کرد.

more   وب سایت رسمی: D8

جمهوری اسلامی ایران، ترکیه، پاکستان، بنگلادش، اندونزی، مالزی، مصر و نیجریه اعضای گروه D8 هستند.

اعضای گروه D8 [دی 8] (Developing 8 / D-8 or Developing Eight) کشورهای مسلمان درحال توسعه هستند و این گروه در واقع از جمله پیمان‌های منطقه‌ای است که به منظور ایجاد روابط مستحکم اقتصادی بین کشورهای در حال توسعه اسلامی و تقویت نفوذ این کشورها در بازارهای جهانی تشکیل شده است.

پایه‌گذار گروه D8 نجم‌الدین اربکان نخست وزیر اسبق و اسلام‌گرای ترکیه بود که با سفر به 8 کشور عضو در تیرماه سال 1375 زمینه تأسیس این گروه را فراهم کرد.

اعلام رسمی موجودیت این گروه در 15ژوئن 1997 از طریق بیانیه استانبول صورت گرفت.

اجلاس‌های دی8

نخستین اجلاس سران D8 با حضور سه رئیس جمهور از جمله آقای هاشمی رفسنجانی، و چهار نخست‌وزیر و یک وزیر خارجه در خرداد 1376 در شهر استانبول ترکیه برگزار شد.

Developing 8 Countries

دومین اجلاس آن در بنگلادش (1999) و سومین اجلاس در  مصر (2001) برگزار شد.

چهارمین اجلاس سران D8 در  28 و 29 بهمن هشتاد و دو 17 و 18 فوریه 2004 در تهران برگزار شد.

پنجمین اجلاس در اندونزی (2006) بود و ششمین نشست هم در تیرماه 1386 با عنوان مواجه با چالش‌ها از طریق همکاری‌های خلاقانه در کوالالامپور پایتخت مالزی برگزار شد

ساختار سازمان D8

ساختار گروه D8 سه سطح دارد: اجلاس‌های سران (که هر دوسال یکبار برگزار می‌شود) شورا و کمیسیون

شورا اصلی‌ترین نهاد تصمیم ساز متشکل از وزاری خارجه سازمان و کمیسیون نیز نهاد مرکب از نمایندگان (کمیسیونرهای) اعضا است

همچنین بر اساس تصمیم پنجمین اجلاس سران در اندونزی (2006) ساختار دبیرخانه هم شامل دبیرکل، رئیس دبیرخانه و اقتصاددان است که در حال حاضر به ترتیب در اختیار اندونزی، ایران و ترکیه است.

مقر دبیرخانه گروه D8 در استانبول است.

  نظرات ()
آشنایی با فائو (FAO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد (FAO) یک سازمان تخصصی وابسته به سازمان ملل است که در سال 1945 تاسیس شد.

more  وب سایت رسمی: FAO

این سازمان بوسیله کنفرانسی متشکل از همه اعضای سازمان ملل (189 کشور به علاوه کشورهای اتحادیه اروپا) است و دست کم هر دو سال یک بار برگزار می‌شود و شورایی شامل 49 عضو اداره می‌شود.

هر منطقه دارای شمار ثابتی از کرسی‌ها در این شورا است و 33 کرسی به مناطق "جهان سوم" تعلق دارد.

فائو سالانه به "شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل" گزارش می‌دهد و مدیرکل فائو را کنفرانس کشورهای عضو انتخاب می‌کند. فائو حدود یک سوم برنامه‌های سازمان‌های توسعه‌ای دیگر سازمان ملل را اجرا می‌کند.

هدف فائو این است که با ترغیب توسعه مداوم روستایی با تاکید بر حفاظت از کشاوزان، تشویق تولید غذا و خودکفایی غذایی و بالا بردن سطح تغذیه به گسترش اقتصاد جهانی کمک کند.

فائو دارای قدرت الزام‌آور نیست، اما با انجام تحقیقات، انتشار گزارش‌ها و سازمان‌دهی کنفرانس‌ها به دنبال دستیابی به اهدافش است؛ این سازمان کمک‌های فنی ارائه می‌دهد، اصلاح بذر انجام می‌دهد، سرم و واکسن می‌سازد، و به افزایش محصولات جنگلداری کمک می‌کند.

برای انجام این برنامه‌‌های عملیاتی کمیته‌هایی دائمی مانند کمیته‌های کشاورزی، ماهیگیری، و امنیت جهانی غذا در فائو وجود دارد. این برنامه‌ها با تقاضای کشورهای میزبان اجرا می‌شود.

The Columbia Encyclopedia

  نظرات ()
آشنایی با اوناسور (Unión de Naciones Suramericanas) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
اوناسور اتحادیه‌ای است که میان کشور‌های آمریکای جنوبی شکل گرفته است

more

  وب سایت رسمی: Unión de Naciones Suramericanas

اوناسور مخفف اتحادیه کشور‌های آمریکای جنوبی (Unión de Naciones Suramericanas)  است.

این اتحادیه، اتحادیه‌ای فراکشوری و بین دولتی است که دو سازمان تجارت آزاد "مرکوسور" و جامعه آند را با یکدیگر ، در چاچوب طرح یکپارچگی آمریکای جنوبی، ادغام می‌کند. پیشتر این اتحادیه ، جامعه کشور‌های آمریکای جنوبی (Comunidad de Naciones Sudamericanas) نام گرفته بود که در جریان  اولین اجلاس انرژی آمریکای جنوبی که در 16 آوریل 2007 برگزار شد به اوناسور تغییر نام داد. گفته می‌شود که در تاسیس اوناسور از اتحادیه اروپا الگوبرداری شده است.

معاهده تاسیس اوناسور در سومین اجلاس سران کشور‌های عضو، روز جمعه 23 مه 2008 در برازیلیا پایتخت برزیل به امضا رسید.[اوناسور شکل می‌گیرد]

با توجه به مفاد مندرج در معاهده تاسیس این اتحادیه، مقر اوناسور در کیتو پایتخت اکوادور واقع خواهد شد. پارلمان آمریکای جنوبی در کوچابامبای بولیوی قرار خواهد گرفت و مقر بانک جنوب نیز در کاراکاس پایتخت ونزوئلا  استقرار خواهد یافت.

مروری بر چگونگی تاسیس اوناسور

در سومین اجلاس آمریکای جنوبی که به تاریخ 8 دسامبر 2004 برگزار شد. روءسای جمهوری و نمایندگان 12 کشور آمریکای جنوبی با امضای بیانیه کاسکو، مشتمل بر دو صفحه، تاسیس جامعه کشور‌های آمریکای جنوبی(نام سابق اوناسور) را اعلام کردند. پاناما نیز در مراسم امضای قرار داد به عنوان عضو ناظر حضور یافته بود.

در این بیانیه رهبران 12 کشور امضا کننده  اعلام کردند که به منظور تشکیل اتحادیه کشور‌های آمریکای جنوبی از اتحادیه اروپا  الگو برداری و  پول واحد، پارلمان و پاسپورت مشترک  ایجاد خواهند کرد.

آلن واگنر دبیرکل سابق جامعه آند در آن زمان گفته بود که اتحاد کامل کشور‌های آمریکای جنوبی مشابه اتحاد کشور‌های اروپایی تا سال 2019 امکان پذیر خواهد بود.

ساختار

ساختار موقت اوناسور بدین ترتیب است:

- روءسای جمهوری کشور‌های عضو سالانه یک بار با یکدیگر جلسه خواهند داشت. اولین اجلاس در 29 سپتامبر سال 2005 در برازیلیا پایتخت برزیل، دومین اجلاس در کوچابامبا در بولیوی در روز‌های 8 و 9 دسامبر سال 2006 و سومین نشست نیز در روز 23 مه 2008 در برازیلیا برگزارشد.

- وزرای امورخارجه کشور‌های عضو هر شش کماه یکبار به منظور تدوین پیشنهاداتی در زمینه تصمیمات اجرایی گرد هم خواهند آمد. رییس کمیته نمایندگان دائم و مدیر بخش مرکوسور، دبیرکل جامعه آند، دبیر کل انجمن یکپارچگی آمریکای لاتین(ALADI)  و دبیر کل‌های دائم سازمان‌های مرتبط با همکاری و یکپارچگی منطقه‌ای از جمله معاهده سازمان همکاری آمازون نیز در اجلاس وزرای امورخارجه کشور‌های عضو اوناسور حضور خواهند یافت.

- کشور‌های عضو یک دبیرکل را به منظور استقرار مقر دائمی اوناسور در کیتو برخواهند گزید.

- اجلاس در سطح وزرای بخش‌های کشور‌های عضو نیز به درخواست روءسای جمهوری این کشور‌ها برگزار خواهد شد. این اجلاس طبق قواعد منطبق بر اجلاس‌های مرکوسور وکان() برپا خواهد شد.

- اوناسور دارای یک رییس موقت است. سالانه یکی از کشور‌های عضو اتحادیه کشور‌های آمریکای جنوبی ریاست اوناسور را به عهده خواهد گرفت. پیشتر پرو(در سال 2004)، برزیل(2005) و بولیوی (2006) ریاست جامعه کشور‌های آمریکای جنوبی را عهده دار بودند.

- براساس تصمیمات اتخاذ شده در جریان برگزاری اولین اجلاس انرژی آمریکای جنوبی، یک مقر دائم در شهر کیتو پایتخت اکوادور دایر خواهد شد.

- در 9 دسامبر سال 2005 کمیسیونی ویژه به منظور توسعه روند یکپاچگی در آمریکای جنوبی تاسیس شد. این کمیسیون 12 عضو دارد و وظیفه اصلی آن توسعه پیشنهاداتی است که به منظور کمک به روند یکپاچگی کشور‌های آمریکای جنوبی ارائه می‌شوند.

اقدامات و اهداف پیش رو

1- ایجاد بازار آزاد و حذف تعرفه بر کالاهای غیر حساس تا سال 2012 و حذف تعرفه کالاهای حساس تا سال 2019 .

2- هدف دیگر اوناسور ایجاد یکپارچگی ساختاری در آمریکای جنوبی است که از حمایت بانک بین آمریکایی توسعه و شرکت توسعه آند نیز برخوردار است. اوناسور طرح‌های یکپارچگی ساختاری را با ساخت بزرگراه بین اقیانوسی آغاز کرده است. این بزرگراه با هدف مرتبط ساختن کشور‌های  واقع در سواحل اقیانوس آرام، بویژه شیلی و پرو با برزیل و آرژانتین در اقیانوس اطلس ساخته می‌شود.اولین بخش این طرح میان پرو  وبرزیل تا سال 2009 به بهره برداری خواهد رسید.

3- حرکت آزادانه مردم، شهروندان آمریکای جنوبی برای مسافرت به هر کشور واقع در این منطقه(به جز گویان فرانسه ) تا سقف نود روز، نیازی به پاسپورت ندارند و تنها باید کارت شناسایی همراه داشته باشند. براساس توافق انجام شده در نوامبر سال 2006، کشور‌های آرژانتین، بولیوی، برزیل، شیلی، کلمبیا، اکوادور، گویان، پاراگوئه، پرو، سورینام، اوروگوئه و ونزوئلا اخذ روادید مسافرت توریستی میان یکدیگر را حذف کردند، بدین ترتیب جهانگردان کشور‌های یاد شده می‌توانند میان کشور‌های خود بدون نیاز به ویزای توریستی مسافرت کنند.

4- سیاست پولی، 7 کشور بنیانگذار اوناسور(آرژانتین، بولیوی، برزیل، اکوادور، پاراگوئه، ونزوئلا و اوروگوئه) بانک آمریکای جنوبی را در دسامبر سال 2007 در بوئنوس ایرس افتتاح کردند. در مراسم افتتاحیه به جز تاباره واسکس رییس جمهوری اوروگوئه سایر رهبران کشور‌های آمریکای جنوبی حضور داشتند. سرمایه‌ بانک آمریکای جنوبی 7 میلیارد دلار خواهد بود که ونزوئلا 3 میلیارد دلار و برزیل 2 میلیارد دلار آن را تامین خواهند کرد. مقر بانک آمریکای جنوبی در کاراکاس پایتخت ونزوئلا خواهد بود و این بانک دفاتری در بوئنوس ایرس پایتخت آرژانتین و لاپاس پایتخت بولیوی خواهد داشت. بانک جنوب در زمینه طرح‌های توسعه اقتصادی جهت ارتقای رقابت منطقه‌ای و بالابردن سطح توسعه علمی و تکنولوژیکی در کشور‌های عضو سرمایه گذاری خواهد کرد.در اساسنامه تاسیس این بانک به این نکته اشاره شده است که بانک آمریکای جنوبی پروژه‌های اقتصادی را به طور با ثبات و با رعایت مساوات ارتقا خواهد داد و اولویت در سرمایه گذاری در طرح‌هایی خواهد بود که در فرایند یکپارچگی آمریکای جنوبی تاثیر گذار باشند.

5 - سیاست دفاعی، دولت‌های ونزوئلا و برزیل پیشنهاد تشکیل شورای دفاعی آمریکای جنوبی را ارائه داده‌اند که بر مبنای سیاست‌های دفاعی آمریکای جنوبی تدوین خواهد شد. شورای دفاعی  آمریکای جنوبی در صورت تاسیس به مثابه مکانیسمی برای امنیت آمریکای جنوبی فعالیت خواهد کرد. اکنون اعضای اوناسور در حال بحث و بررسی امکان تشکیل شورای دفاعی هستند. کلمبیا به دلیل مناقشات سیاسی با اکوادور و ونزوئلا وارد این معاهده دفاعی نشده است، با این حال دولت بوگوتا تعهد داده است که این پیشنهاد را بررسی و پاسخ خود درباره عضویت و یا عدم عضویت در شورای دفاعی را طی نود روز ارائه کند.

 کشور‌های عضو اوناسور عبارتند از: آرژانتین، بولیوی، برزیل، شیلی، کلمبیا، اکوادور، گویان، پاراگوئه، پرو، سورینام، اوروگوئه و ونزوئلا.

  نظرات ()
آشنایی با جامعه آند (Comunidad Andina) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
جامعه آند یک بلوک اقتصادی است متشکل تعدادی از کشور‌های آمریکای لاتین.

more

  وب سایت رسمی: Comunidad Andina

این بلوک اقتصادی پس از امضای موافقتنامه اقتصادی کارتاخنا در سال 1969 موجودیت یافت. تا سال 1996 نیز این بلوک معاهده آند نام داشت و از این سال به به بعد جامعه آند (Comunidad Andina) نام گرفت.

مقر جامعه آند(Can) در شهر لیما پایخت پرو قرار دارد و کشور‌های بولیوی، کلمبیا، اکوادور و پرو اعضای تشکیل دهنده آن هستند.

بر همین اساس کشور‌های عضو جامعه آند در مجموع 120 میلیون نفر جمعیت دارند که در مساحتی معادل 4.700.000 کیلومتر مربع زندگی می‌کنند. مجموع درآمد ناخالص داخلی اعضای جامعه آند با احتساب ونزوئلا در سال 2005 به 745.3 میلیارد دلار می‌رسید.

اعضا

جامعه آند براساس معاهده آند در سال 1969توسط کشور‌های بولیوی، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو تاسیس شد. در سال 1973 ونزوئلا نیز به عضویت جامعه آند درآمد. در سال 1976 اما با کناره گیری شیلی تعداد اعضای جامعه آند مجددا به 5 عضو رسید.در سال 2006 نیز با کناره گیری ونزوئلا از جامعه آند تعداد اعضای این بلوک اقتصادی به 4 کشور کاهش یافت.

 با امضای تفاهمنامه همکاری با مرکوسور، کشور‌های آرژانتین، برزیل، پاراگوئه و اوروگوئه به عنوان اعضای وابسته به جامعه آند پیوسته‌اند. از دیگر سو چهار عضو جامعه آند نیز به عضویت مرکوسور، البته عضویت وابسته این سازمان اقتصادی، درآمدند.

ارتباط با سایر سازمان‌ها

جامعه آند و مرکوسور دو بلوک عمده تجاری در آمریکای جنوبی هستند. در سال 1999 این دو سازمان با هدف ایجاد منطقه آزاد تجاری آمریکای جنوبی(SAFTA) مذاکرات خود را برای ادغام آغاز کردند. در 8دسامبر 2004، جامعه آند یک تفاهم نامه همکاری با مرکوسور امضا کرد. این دو بلوک اقتصادی سپس نامه‌ای مشترک انتشار دادند و در ان اعلام کردند، هدف اصلی مذاکرات آتی را یکپارچگی کل آمریکای جنوبی با هدف تاسیس اتحادیه کشور‌های آمریکای جنوبی با الگوبرداری از اتحادیه اروپا قرار خواهند داد.[اوناسور شکل می‌گیرد]

در سال 2005 ونزوئلا تصمیم گرفت به مرکوسور بپیوندد در ابتدا پیوستن ونزوئلا به مرکوسور زمینه ساز مذاکرات آتی جهت همگرایی دو بلوک اقتصادی جامعه آند و مرکوسور قلمداد شد .الن واگنر دبیرکل وقت جامعه آند نیز به نقل از علی رودریگس وزیر امورخارجه وقت ونزوئلا اعلام کرد که این کشور قصد ندارد جامعه آند را ترک کند و عضویت ونزوئلا در مرکوسور زمینه همگرایی میان دو بلوک اقتصادی جامعه آند و مرکوسور را فراهم خواهد آورد.

در دسامبر 2006 هوگو چاوز اعلام کرد: به دلیل اینکه دولت‌های کلمبیا و پرو(از اعضای Can) معاهده تجارت آزاد با آمریکا امضا کرده‌اند، ونزوئلا از جامعه آند خارج خواهد شد. با این حال روند خروج ونزوئلا از جامعه اند 5 سال به طول خواهد انجامید و تا آن زمان ونزوئلا و شرکایش در جامعه آند از تفاهم نامه‌های اقتصادی موجود جامعه آند تاثیر خواهند پذیرفت.

حرکت آزادانه مردم

از اول ژانویه سال 2005، شهروندان کشور‌های عضو جامعه آند می‌تونند بدون ویزا به سایر کشور‌های عضو این جامعه سفر کنند. شهروندان عضو جامعه آند به هنگام سفر در کشور‌های عضو این بلوک اقتصادی تنها موظف به ارائه کارت شناسایی خود هستند.

  نظرات ()
آشنایی با مرکوسور (Mercado Común del Sur) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
مرکوسور مخفف بازار مشترک جنوب است و تعدادی از کشور‌های آمریکای لاتین را در بر می‌گیرد

more  وب سایت رسمی:  Mercado Común del Sur

مرکوسور  یک معاهده تجارت منطقه‌ای است که در سال 1991 براساس قرار داد اسونسیون [Asunción/Paraguay] میان کشور‌های برزیل، آرژانتین، اوروگوئه و پاراگوئه تاسیس شد.

هدف از تاسیس مرکوسور ارتقای تجارت آزاد و تبادل آزادانه محصولات، نیرو‌ی انسانی و واحد پولی میان کشور‌های عضو اعلام شده است.

فلسفه تاسیس مرکوسور به سال 1985 و زمانی که رائول الفونسین و ژوزه سارنی روسای جمهوری آرژانتین و برزیل برنامه یکپارچگی و همکاری اقتصادی (PICE) میان کشورهای خود را امضا کردند، بازمی‌گردد.

تشکیل پارلمان کشور‌های عضو مرکوسور نیز در جریان اجلاس روسای جمهوری کشور‌های عضو این سازمان در دسامبر 2004 مورد تایید قرار گرفت. براساس مفاد تاسیس این پارلمان، هر کدام  ازکشورهای عضو بازار مشترک باید 18 نماینده در مجلس مرکوسور داشته باشند.

کشور‌های بولیوی، شیلی، کلمبیا، اکوادور و پرو نیز اکنون در زمره اعضای وابسته به مرکوسور قرار دارند. دولت ونزوئلا نیز در ژوئن 2006 قرار داد عضویت در مرکوسور را به امضا رسانیده است. اما عضویت کامل ونزوئلا در مرکوسور منوط به تایید پارلمان‌های پاراگوئه و برزیل است.

برخی از تحلیلگران آمریکای جنوبی بر این باور هستند که مرکوسور دارای قابلیت تبادل منابع و تعادل بخشیدن به فعالیت سایر قدرت‌های اقتصادی در جهان، بویژه نفتا و اتحادیه اروپا است.

 کشور‌های آمریکای لاتین عباتند از: آرژانتین، اکوادور، السالوادور، اوروگوئه، برزیل، بولیوی، پاراگوئه، پاناما، پرو، ترینیداد و توباگو، جامائیکا، جمهوری دومینیکن، دومینیکا، سنت کیتس و نویس، سنت لوسیا، سنت وینسنت و گرنادین، سورینام، شیلی، کاستاریکا، کلمبیا، کوبا، گرانادا، گواتمالا، گویان، مکزیک، نیکاراگوئه، ونزوئلا، هائیتی، هندوراس.

  نظرات ()
آشنایی با سارک (SAARC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
اتحادیه همکاری منطقه‌ای کشور‌های جنوب آسیا (سارک) سازمانی اقتصادی- سیاسی متشکل از هشت کشور جنوب آسیا است.

more  وب سایت رسمی: SAARC

از نظر جمعیت سارک بزرگترین سازمان منطقه‌ای در جهان است. این سازمان در برگیرنده کشور‌هایی است که مجموع جمعیت آن‌ها قریب به 5/1 میلیارد نفر است.

سارک در سال 1985 توسط کشور‌های هند، پاکستان، بنگلادش، سریلانکا، نپال، مالدیو و بوتان تاسیس شد. در آوریل 2007 و در اجلاس چهاردهم این اتحادیه افغانستان نیز به عنوان هشتمین عضو سارک پذیرفته شد.

تاریخچه سارک

در اواخر دهه 1970 ضیاء الرحمن رئیس جمهور بنگلادش پیشنهاد ایجاد یک بلوک تجاری متشکل از کشور‌های جنوب آسیا را مطرح کرد.

برای اولین بار در آوریل 1981 وزرای امور خارجه هفت کشور حنوب آسیا به منظور تاسیس یک اتحادیه تجاری در کلمبو پایتخت سریلانکا گردهم آمدند. در اوت 1981 نیز کمیته‌ اتحادیه همکاری‌های کشور‌های جنوب آسیا تاسیس شد و طی اعلامیه‌ای پنج مورد را برای همکاری‌های منطقه‌ایی برشمرد. موارد دیگری نیز طی سال‌های بعد به این پنج مورد اولیه افزوده شدند.

اهداف این اتحادیه آن گونه که در اساسنامه تاسیس سارک آمده، به قرار زیر است:

  • ارتقای سطح رفاه در زندگی مردم ساکن جنوب آسیا و بهبود بخشیدن به سطح کیفی زندگی آنان.
  • سرعت بخشیدن به رشد و توسعه افتصادی، پیشرفت اجتماعی و توسعه فرهنگی در منطقه و فراهم کردن موقعیت برای تمامی افراد جهت استفاده از تمامی توانایی‌های خود.
  • ارتقا و تقویت اعتماد و اتکا به نفس میان کشور‌های جنوب آسیا.
  • اعتماد و درک دو جانبه از مسائل مبتلا به کشور‌های عضو سارک.
  • ارتقای فعالانه همکاری‌ها و مساعدت دو جانبه در زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، تکنیکی و تکنولوژیکی.
  • تقویت همکاری‌ها با کشور‌های در حال توسعه.
  • تقویت همکاری‌ها میان کشور‌های عضو سارک از طریق برگزاری کنفرانس‌‌های  بین‌المللی درباره منافع مشترک.
  • همکاری با سازمان‌های بین‌المللی و منطقه‌ای که اهداف مشابه را دنبال می‌کنند.

اعلامیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا توسط وزرای امور خارجه سارک در سال 1983 در دهلی نو پذیرفته شد.

در جریان اجلاس دهلی نو، وزرای امور خارجه کشور‌های عضو همچنین آغاز یک برنامه جمعی عمل (IPA) را در 9 بخش توافق شده، رقم زدند، این بخش‌ها عبارت بودند از: کشاورزی؛ توسعه روستایی؛ ارتباطات رسانه‌ایی؛هوا شناسی؛بهداشت و فعالیت‌های جمعیتی؛ حمل و نقل؛ خدمات پستی؛ علوم و تکنولوژی؛ ورزش؛ هنر و فرهنگ.

تاسیس اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای آسیا رسما در 8 دسامبر 1985 و پس از تائید اساسنامه آن از سوی سران کشور‌های بنگلادش، بوتان، هند، مالدیو، نپال، پاکستان و سریلانکا اعلام شد.

افغانستان نیز در 31 نوامبر 2005 بنا به درخواست هند به عضویت ناظر اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای جنوب آسیا درآمد و در 3 آوریل 2007 رسما عضو این اتحادیه شد. با احتساب افغانستان، تعداد کل کشور‌های عضو سارک به 8 کشور رسید.

در آوریل 2006 آمریکا و کره جنوبی نیز درخواستی را مبنی بر عضویت ناظر در این اتحادیه ارائه دادند. اتحادیه اروپا نیز طی نامه‌ای در ژوئیه 2006 خطاب به اجلاس شورای وزیران سارک، علاقه مندی خود را به عضویت ناظر در سارک ابراز کرده است.

کشورمان ایران نیز در 4 مارس 2007 درخواست عضویت ناظر در سارک را رسما مطرح کرد.

در حال حاضر جمهوری اسلامی ایران، چین، موریس، ژاپن، کره جنوبی، آمریکا و اتحادیه اروپا، اعضای ناظر سارک محسوب می‌شوند.

  نظرات ()
آشنایی با سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین - دکتر علی صباغیان:
واژه «او.ای. سی.دی» (OECD) که امروزه از کاربرد بسیار زیادی در عرصه اقتصاد بین‌الملل برخوردار شده و هر روز به کرات بر زبان کارشناسان و تحلیلگران اقتصادی و صفحات مطبوعات جاری می‌شود، مخفف نام انگلیسی «سازمان همکاری اقتصادی و توسعه» است

more  وب سایت رسمی: OECD

سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (Organisation for Economic Co-operation and Development -OECD) که مقر آن در پاریس است به عنوان باشگاه کشورهای ثروتمند، مرکز پژوهشی، موسسه نظارتی و دانشگاه غیر آکادمیک یاد می‌شود.

سازمان همکاری اقتصادی و توسعه در ۱۴ دسامبر سال ۱۹۶۰ با امضای یک کنوانسیون ۲۱ ماده‌ای توسط کشورهای اتریش، بلژیک، کانادا، دانمارک، فرانسه، آلمان، یونان، ایسلند، ایرلند، لوکزامبورگ، هلند، نروژ، پرتغال، اسپانیا، سوئد، سوئیس، ترکیه، انگلیس و آمریکا تاسیس شد.

بعدا با پیوستن کشورهای ایتالیا، ژاپن، نیوزیلند، فنلاند، استرالیا، جمهوری چک، مجارستان،  مکزیک، کره جنوبی، لهستان و جمهوری اسلواکی تعداد اعضای این سازمان به ۳۰ کشور افزایش یافت.

سازمان همکاری اقتصادی و توسعه به عنوان یکی از تاثیرگذارترین نهادهای اقتصادی جهانی مجمعی برای کشورهای همفکر به منظور بحث و بررسی، ایجاد و پالایش سیاست‌های اقتصادی و اجتماعی آنها فراهم آورده است.او.ای.سی.دی با ارزیابی تجارب مشترک اعضا و جستجوی راه حل برای مشکلات مشترک از طریق هماهنگ کردن سیاست های داخلی و بین المللی به آنها کمک می کند. توصیه های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه به اعضا در شکل موافقتنامه های الزام آور حقوقی همچون موافقتنامه های مربوط به مبارزه با رشوه و قانون جریان آزاد سرمایه و خدمات یا از طریق ساز و کارهای غیرالزام آور صورت می‌گیرد.

اگر چه سازمان همکاری اقتصادی و توسعه به عنوان باشگاه کشورهای ثروتمند و همفکر معروف شده است اما عضویت در آن به کشورهای یک نقطه خاص از جهان محدود نیست و امروزه کشورهایی از آمریکای لاتین، اروپایی شرقی و آسیای جنوب شرقی نیز عضو این سازمان هستند. مهمترین شرایط عضویت در او.ای.سی.دی پای بندی یک کشور به اقتصاد بازار آزاد و دمکراسی کثرت گرایانه است.

البته این سازمان از کشورهای غیرعضو نیز خواسته است تا به موافقتنامه ها و قراردادهای آن بپیوندند که در این خصوص اکنون 100 کشور غیر عضو از جمله برزیل، چین و روسیه و تعدادی از کشورهای آفریقایی با او.ای.سی.دی همکاری می  کنند.عمده فعالیت های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه توسط دبیرخانه آن که در پاریس مستقر است انجام می شود.

دبیرخانه او.ای.سی.دی، ۲۳۰۰ کارمند دارد که حدود ۷۰۰ نفر از آنان اقتصاددان، حقوقدان و سایر کارشناسان حرفه ای هستند که در ادارات مختلف این سازمان مشغول به کار هستند. در راس دبیرخانه نیز دبیرکل قرار دارد. زبان رسمی او.ای.سی.دی هم انگلیسی و فرانسوی است.بودجه سالانه سازمان همکاری اقتصادی و توسعه نیز برای سال 2008 مبلغ 342.9 میلیون یورو است که از سوی اعضا به نسبت حجم اقتصادشان پرداخت می شود.

در حال حاضر بیشتر حق عضویت (حدود ۲۵ درصد بودجه) سازمان همکاری اقتصادی و توسعه را آمریکا پرداخت می‌کند. پس از این کشور ژاپن بیشترین سهم را در تامین بودجه دارد. آمارها و تحلیل های سازمان همکاری اقتصادی و توسعه به ویژه در زمینه آمارهای مقایسه ای، اقتصادی و اجتماعی از مهمترین و قابل اعتماد ترین آمارهای منتشر شده در این زمینه به شمار می رود.

  نظرات ()
آشنایی با شورای امنیت سازمان ملل (UNSC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
شورای امنیت (UNSC) یکی از ارگان‌های سازمان ملل متحد است که وظیفه پاسداری از امنیت و صلح بین‌المللی را به عهده دارد.

 more وب سایت رسمی: UN

بر اساس منشور سازمان ملل‌متحد، حیطه قدرت شورای امنیت شامل اعزام نیروهای پاسدار صلح، تصویب تحریم‌های بین‌المللی و اعطای اجازه استفاده از نیروی نظامی علیه کشورهای متخاصم است. تصمیم‌های این شورا به صورت قطعنامه‌های شورای امنیت اعلام می‌شود.

شورای امنیت 5 عضو دائم و 10 عضو انتخابی دارد. 5 عضو دائم این شورا در تصمیم‌ها و رای‌گیری‌های شورا حق وتو دارند. ریاست شورای امنیت نوبتی است و طول مدت آن یک ماه است.

از زمان اولین جلسه آن تاکنون، شورا بطور مداوم به کار خود ادامه داده و بصورت گسترده‌ای در جهان اعتبار کسب کرده و جلساتی در بسیاری از شهرها مانند پاریس و آدیس آبابا داشته است. با وجود این بیشتر جلسات آن در مقر معاونت سازمان‌ملل متحد تشکیل می‌شود.

تغییرات مناسب و رضایت‌بخش در ترکیب این شورا در سه دوره اتفاق افتاده است. در سال ۱۹۶۵ با اصلاح ماده‌های ۲۳ و ۲۷ منشور سازمان ملل متحد، اعضای انتخابی شورا از 6کشور به 10کشور افزایش یافتند.

یک عضو شورای امنیت باید همیشه در مقر اصلی شورای امنیت در نیویورک حاضر باشد تا شورای امنیت بتواند در هر موقعی تشکیل جلسه بدهد. این مورد جزو اصول بسیار مهم منشور سازمان ملل متحد است که برای مقابله با ضعف جامعه ملل در گذشته بود، چراکه تشکیلات جامعه ملل همیشه قادر به واکنش و پاسخگویی در همه موارد بحرانی نبود.

نقش رئیس شورای امنیت شامل تنظیم برنامه و الگویی برای تشکیل مداوم جلسات آن و پیش‌ بینی بحران‌ها است. ریاست شورا بطور چرخشی و به ترتیب الفبای انگلیسی نام کشورهای عضو واگذار می‌شود.

به تصمیم‌های شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه گفته می‌شود. برای پذیرش یک قطعنامه باید دست کم ۹ عضو از 15عضو شورای امنیت به آن رای مثبت دهند و هیچیک از اعضای دائم به آن رای مخالف ندهند.

گروه‌های عضو شورای امنیت سازمان‌ملل متحد به دو نوع تقسیم می‌شوند:

اعضای دائم:
آمریکا، انگلیس، روسیه، چین و فرانسه.

اعضای انتخابی:
آفریقای جنوبی، اندونزی، ایتالیا، بلژیک، بورکینافاسو، پاناما، کاستاریکا، کرواسی، لیبی و ویتنام.

کشوری که عضو سازمان ملل متحد است ولی عضو شورای امنیت نیست، می تواند در تصمیمات شورای امنیت شرکت کند.

 نقش سازمان ملل متحد در تامین امنیت کلی جهانی براساس منشور سازمان ملل متحد تعریف می‌شود که به شورای امنیت قدرت اقدام در موارد زیر را می‌دهد:

  • تحقیق و بررسی هر وضعیت تهدید کننده صلح بین المللی،
  • توصیه و اقداماتی برای حل و فصل مسالمت آمیز مشاجرات و اختلاف‌ها،
  • فراخوانی اعضای دیگر برای شرکت ملت‌های عضو دیگر در اقدامات اقتصادی مانند محاصره و تحریم دریایی، هوایی، پستی و ارتباطات رادیویی، یا اقدامات جدی دیپلماتیک،
  • در صورت لزوم ، اجرا و الزام تصمیمات خود با نیروهای نظامی.
  نظرات ()
آشنایی با اجلاس شهرداران آسیایی نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
شهر > مدیریت- همشهری آنلاین:
اجلاس شهرداران آسیایی 2008 پاسخی به فراخوان "مجمع پارلمان‌های آسیایی" (APA) است.

پارلمان‌های 19 کشور عضو و 18 کشور ناظر "انجمن پارلمان‌های آسیایی برای صلح"  (AAPP) را در نوامبر 2006 به یک سازمان بین‌المجالس پیشرو به نام "مجمع پارلمان‌های آسیایی" (APA) تغییر دادند.

اعضای APA دست کم دوبار در سال برای ترویج دیدگاه انسجام بیشتر آسیا تشکیل جلسه می‌دهند.

 "بازار مشترک انرژی آسیا"، "پیمان دوستی در آسیا"، "تنوع فرهنگی در آسیا"، "کاشتن یک میلیارد درخت در آسیا و پایداری زیست‌محیطی"، "مبارزه با فساد و ترویج حکمرانی خوب" برخی از مضامین در برنامه کار APA است.

APA در 20 نوامبر 2007، از دولت‌های محلی، شوراهای و شهرداران خواست تا اطلاعات و تجربه را با دیدگاهی مبنی بر ترغیب همکاری و انسجام در آسیا مبادله کنند. (قطعنامه APA در باره موضوعات اجتماعی و فرهنگی به تاریخ 20 نوامبر 2007، در پاراگراف 63 از قطعنامه  تهران در همان سال بازتاب یافته است).

اجلاس شهرداران آسیایی 2008 پاسخ شهرداران آسیایی به این فراخوان و آغاز همکاری راهبردی میان شهرها و پارلمان‌ها در آسیا برای ترغیب اتحاد این کشورها است.

برای شهرها، دیدگاه اتحاد بیشتر در آسیا یک رویای دوردست سیاسی نیست، بلکه امری حتمی برای زندگی روزمره در این عصر دگرگونی سریع است.

 مبارزه با حاشیه‌نشینی و فقر شهری، غنی‌کردن زندگی درونی شهر، پرداختن به گسترش شکاف درون شهرها، کشورها و میان آنها، مدیریت توسعه شهری و موضوع کیفیت زندگی مسائلی هستند که به طور مستقیم بر دیدگاه اتحاد آسیایی از یک طرف و برنامه اولویت‌های اصلی درهر شهر بزرگ آسیا از طرف دیگر تکیه دارد.

اجلاس شهرداران آسیایی 2008 [تهران؛ میزبان شهرداران کلانشهرهای آسیایی] قصد دارد حمایت از این دیدگاه اتحاد آسیایی را که بوسیله APA هدایت می‌شود، ابراز کند و به مبادله دیدگاه‌ها در این باره بپردازد که چگونه روابط کاری برقرار کنند تا بتوانند دیدگاه‌ها و بهترین شیوه‌ها درباره موضوعات شهری  تبادل کنند که تاثیری مستقیم یا غیرمستقیم را در مورد دیدگاه اتحاد آسیایی دارد.

اعضای هیات مدیره مجمع شهرداران آسیا شامل 811 شهر از 8 کشور جمهوری اسلامی ایران، بحرین، قطر، فلسطین، ترکیه، ویتنام، پاکستان و تایلند هستند.

  نظرات ()
آشنایی با اتحادیه عرب نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
اتحادیه عرب (جامعة الدول العربیة) نام مجموعه‌ای از کشورهای جنوب غربی آسیا و شمال و شمال غربی افریقا است.

این اتحادیه در ۲۲ مارس سال ۱۹۴۵ و با حضور ۶ کشور مصر، عربستان، عراق، سوریه، لبنان، یمن و اردن تأسیس شد و در حال حاظر ۲۲ کشور عربی در آن عضویت دارند.

سنگ بنای این سازمان به پیشنهاد آنتونی ایدن نخست وزیر انگلیس و بعد از جنگ دوم جهانی گذاشته شده‌است.

از لحاظ تقسیم‌بندی ساختاری، اتحادیه عرب جزو نادر سازمان‌های بین‌المللی است که به جای توجه به بعد جغرافیایی همکاری، از عنصر مشخصه دیگری بهره جسته است. این عنصر، اشتراکات قومی و نژادی است. همچنین اتحادیه عرب نخستین سازمان بین‌المللی است که بین مجموعه کشورهای عربی ـ اسلامی تأسیس شده است.

 اتحادیه عرب مجموعه‌ای متشکل از 22 کشور است: الجزایر، بحرین، کومور، جیبوتی، مصر، عراق، اردن، کویت، لبنان، لیبی، موریتانی، مغرب، عمان، فلسطین، قطر، عربستان، سومالی، سودان، سوریه، تونس، امارات و یمن.

این اتحادیه از لحاظ ساختاری الگوبرداری شده از اتحادیه اروپاست و همواره سعی کرده است با توجه به ساختار آن خود را هماهنگ کند. مرکز اتحادیه عرب در قاهره بوده و ساختار اداری آن متشکل از سه شورا است.

مجامع

شورای اتحادیه:

رکن عالی  این سازمان به شمار می‌رود و متشکل از نخست‌وزیران کشورهای عضو است. رأی‌گیری در این شورا به اتفاق آرا بوده و به همین سبب نیز تصمیم‌گیری در آن بسیار مشکل است.

شورای دفاع:

متشکل از وزرای خارجه و دفاع دولت‌های عضو است و تاکنون نیز به دلیل عدم اجماع در مسایل کلی، همواره فاقد کارایی و تقریباً غیرفعال بوده است. البته علاوه بر این شورا یک قرارداد پیمان دفاعی بین دولت‌های عربی امضا شده است.

شورای اقتصاد:

این شورا متشکل از وزرای اقتصاد هر یک از دولت‌ها است.

علاوه بر این شوراها که مسوولیت اصلی تصمیم‌گیری را بر عهده دارند کمیسیون‌هایی نیز مأمور تدوین جهت‌های همکاری بوده و به عنوان مشاور در خدمت شوراهای مذکور و دیگر ارکان اتحادیه قرار دارند. کمیسیون‌ها حالت دائم داشته و به صورت تخصصی فعالیت می‌کنند.

  نظرات ()
آشنایی با دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
دیوان بین‌المللی دادگستری رکن قضائی سازمان ملل متحد است که در شهر لاهه هلند واقع شده است.

more  وب سایت رسمی: ICJ

دیوان بین‌المللی دادگستری  (ICJ-International Court of Justice) پانزده قاضی دارد که آن‌ها را مجمع عمومی ملل متحد و شورای امنیت مشترکا برای 9 سال انتخاب می‌کنند. زبان‌های رسمی دیوان فرانسوی و انگلیسی است.

هر 3 سال 5 کرسی قضاوت خالی می‌شود و 5 قاضی دیگر به جمع قضات اضافه می‌شوند و اساسنامه دیوان جزء لاینفکی از منشور ملل متحد است.

دیوان بین‌المللی دادگستری ارگان قضایی سازمان ملل متحد است. نخستین پرونده‌ای که در این دیوان رسیدگی شد، مربوط به تنگه کورفو (میان آلبانی و انگلیس) بود که در ماه می سال 1947 مطرح شد.

کشورهایی که عضو سازمان ملل متحد نیستند، یا نمی‌توانند عضو این سازمان باشند نیز می‌توانند با قبول مقررات اساسنامه دیوان و کلیه تعهدات یک عضو ملل متحد که به موجب ماده 94 منشور سازمان ملل، مقرر شده است و نیز با پرداخت بخشی از مخارج دیوان به عضویت آن درآمده، در مواقع نیاز دعاوی خود را به دیوان ببرند.

15 قاضی دیوان که نباید دارای تابعیت مشابهی باشند، از میان اشخاصی انتخاب می‌شوند که دارای مشاغل مهم قضایی بوده، یا از حقوقدانان و برجستگان حقوق بین‌الملل باشند. این افراد باید در کشور خود نیز دارای اعتبار معنوی قابل ملاحظه‌ای باشند.

قضات دیوان باید نماینده نظام‌های مهم حقوقی و تمدن‌های بزرگ بشری باشند، نه نماینده دولت‌های خویش. بنابراین دولت‌ها حقی در انتخاب قضات ندارند و این افراد تابع دستورات دول خویش نیستند.

آرای صادره از سوی دیوان از اعتبار امر مختومه برخوردار است و قابل تجدیدنظر نمی‌باشد.

طرفین دعوی مطابق بند 1 ماده 94 منشور سازمان ملل و ماده 59 اساسنامه دیوان، ‌متعهد به متابعت از آرای دیوان هستند.

چنانچه کشوری از اجرای تعهداتی که به موجب رأی صادره از دیوان استنکاف کند،‌ طرف دیگر حق خواهد داشت،‌ به شورای امنیت شکایت کند.

اگر یکی از اعضای دایم شورای امنیت در دیوان محکوم شود و به رأی عمل نکند و موضوع به شورا بکشد، آنگاه آن عضو دایم خواهد توانست با استفاده از حق وتوی خود، عملا رأی دیوان را بلااثر کند.

  نظرات ()
آشنایی با دیوان بین‌المللی کیفری (ICC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
دیوان بین‌المللی کیفری (The International Criminal Court) یا ICC ، اولین دادگاه دائمی بین‌المللی است که به منظور رسیدگی به جنایات بین‌المللی تشکیل شده است.

more  وب سایت رسمی: ICC

اساسنامه این دیوان 17 ژوئن سال 1998 به تأیید نمایندگان 120 کشور در شهر رم رسید و پس از تصویب 60 کشور از اول جولای سال 2002 لازم‌الاجرا شد.

حدود 100 کشور عضو اساسنامه دیوان هستند و 139 کشور اساسنامه را امضاء کرده‌اند. مقر این دادگاه دائمی بین‌المللی در شهر لاهه قرار دارد.

دیوان بین‌المللی کیفری را نباید با دیوان بین‌المللی دادگستری اشتباه گرفت. دیوان بین‌المللی دادگستری در مجموعه سازمان ملل قرار دارد و به شکایت دولتی علیه دولتی دیگر رسیدگی می‌کند، در حالی که دیوان بین‌المللی کیفری اشخاص حقیقی را محاکمه می‌کند.

دیوان بین‌المللی کیفری دارای چهار رکن است: ریاست، دادستانی، شعب دادرسی و دبیرخانه.

قضات دیوان ۱۸ نفر هستند و در رشته حقوق بین‌الملل یا حقوق کیفری تخصص دارند. رسیدگی در دو مرحله بدوی و تجدیدنظر صورت می‌گیرد.

قضات دیوان بین‌المللی کیفری در سال 2009  سانگ هیون سونگ قاضی اهل کره جنوبی را به ریاست این دیوان انتخاب کردند. [رئیس جدید دیوان بین‌ا‌لمللی کیفری انتخاب شد]

  نظرات ()
آشنایی با آژانس فضایی اتحادیه اروپا (ESA) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
دانش > فضا- همشهری آنلاین:
سازمان فضایی اتحادیه اروپا (European Space Agency) در سال 1974 تاسیس شد.

این سازمان به اختصار اسا (ESA) نامیده می‌شود.

17 کشور اروپایی از جمله؛ آلمان، اتریش، اسپانیا، ایتالیا، ایرلند، انگلستان، بلژیک، پرتغال، دانمارک، سوئد، سوئیس، فرانسه، فنلاند، لوکزامبورگ، نروژ، هلند و یونان اعضای این سازمان هستند.

مرکز فضایی گویان، محل پرتاب موشک‌های فضایی سازمان فضایی اروپا است و در نزدیکی شهر کوچک کورو در گویان فرانسه در آمریکای جنوبی قراردارد. [راه‌اندازی رادیوی اینترنتی آژانس فضایی اروپا]

در 6 مارس سال 2008 نخستین مدل فضاپیمای ترابری خودکار از پایگاه فضایی گویان به ایستگاه فضایی بین‌المللی پرتاب شد و 3 آوریل همان سال این باربر پیشرفته اروپایی موسوم به ژول ورن با موفقیت به ایستگاه فضایی بین‌المللی متصل شد.

فضاپیمای ترابری خودکار(Automated Transfer Vehicle) یا اِی‌تی‌وی (ATV) فضاپیمای بدون سرنشینی است که توسط سازمان فضایی اروپا برای رساندن خدمات و پشتیبانی به ایستگاه فضایی بین‌المللی و اصلاح مدار آن دور زمین ساخته شده است.

اِی‌تی‌وی بزرگترین و سنگین‌ترین فضاپیمای ساخت اروپااست.

فضاپیمای ترابری خودکار با استفاده از گونه‌ای تغییریافته از موشک پرقدرت آریان-5 به نام آریان-۵ ای‌اس اِی‌تی‌وی از پایگاه فضایی اروپا، که در شهر کورو در گویان فرانسه واقع شده، به مدار زمین فرستاده می‌شوند.

ای‌تی‌وی سنگین‌ترین محموله‌ای است که موشک آریان-5 تاکنون به مدار زمین حمل کرده.

پس از دو روز پرواز مداری، ای‌تی‌وی بطور خودکار به بخش سرویس‌دهی روسی ایستگاه که ازوزدا  نام دارد متصل می‌شود.

  نظرات ()
آشنایی با دیوان دائمی داوری (PCA) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
دیوان دائمی داوری (Permanent Court of Arbitration) در سال 1899 تاسیس شد.

more   وب سایت رسمی: PCA

دیوان دائمی داوری در سال 1899 با تشکیل کنفرانس اول صلح لاهه بر اساس کنوانسیون 1899 حل و فصل اختلافات تاسیس شد.

این دیوان قدیمی‌ترین مرجع بین‎المللی حل و فصل اختلافات میان دولت‌هاست. اگر چه این دیوان ابتدائا با هدف فراهم آوردن آیین‌هایی برای حل و فصل اختلافات صرفا میان دولت‌ها بوجود آمده بود، لکن از آغاز دهه 1930 رسما به او اجازه داده شد که از تسهیلات این مرجع برای حل و فصل اختلافات میان دولت‌ها و اشخاص خصوصی و سازمان‌های بین‎المللی نیز استفاده شود.

این دیوان قادر است که به فیصله برخی اختلافات مرتبط با مسایل تجاری و سرمایه‎گذاری نیز بپردازد.

این مساله موجب شده است که در مقایسه با برخی دیگر از مراجع بین‎المللی (همانند دیوان بین‎المللی دادگستری)‌ از صلاحیت شخصی گسترده‎تری برخوردار شود و قادر است که به نیازهای جدید که متفاوت از نیازهای جامعه بین‎المللی قرن 19 است، پاسخ دهد.

در سال 1899، 26 کشور در شهر لاهه هلند با هدف بررسی موضوعات مختلف از جمله جنگ، صلح و کنترل تسلیحات در کنفرانس اول صلح لاهه گردهم آمدند.

کنفرانس مذکور بنابه ابتکار تزار روس، نیکلای دوم برگزار شد و هدف اولیه آن حفظ صلح و خلع سلاح بود.

  نظرات ()
آشنایی با کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اندیشه > دین- همشهری آنلاین:
پس از اعلام هفته وحدت از سوی جمهوری اسلامی ایران، طرح برگزاری کنفرانس وحدت اسلامی پی‌ریزی شد

سازمان تبلیغات اسلامی تا سال 1369 متولی برگزاری 4 دوره این کنفرانس بود. از سال 1369، همزمان با سال تأسیس مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی، این امر به عهده مجمع گذاشته شد.

هدف از برگزاری کنفرانس وحدت اسلامی، ایجاد زمینه‌های اتحاد و همبستگی جهان اسلام و همفکری علما و دانشمندان جهت نزدیک‌سازی دیدگاه‌های علمی و فرهنگی آنان در زمینه‌های فقهی، اصولی، کلامی، تفسیری و … و نیز بررسی مسائل و مشکلات مسلمانان و ارائه راه‌حل‌های مناسب و موضع‌گیری مشترک در برابر آن است.

میهمانان کنفرانس از میان شخصیت‌های فرهیخته، وزرای کشورهای اسلامی، علماء و مفتیان، اساتید دانشگاه‌ها و سایر مجامع علمی و فرهنگی داخل و خارج کشور انتخاب می‌شوند.

تا سال 1387 صدها متفکر، عالم و مصلح از سراسر جهان و هزاران تن از علما و متفکران شیعه و اهل تسنن از مناطق گوناگون ایران در این کنفرانس شرکت کردند و به ارائه مقاله، سخنرانی و بیان دیدگاه‌های خود پرداختند.

در بیست و دومین کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی [برگزاری بیست و دومین کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی] 100 نفر از اعضای مجمع عمومی مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی از کشورهای عمان، فرانسه، عربستان، سوریه، تونس، لبنان، استرالیا، مصر، کویت، ساحل عاج، آمریکا، پاکستان، هندوستان، تایلند، سوئد، آذربایجان، انگلستان، دانمارک، اردن، عراق، اندونزی، الجزایر، چین، تاتارستان، ترکیه، گامبیا، افغانستان، برزیل، امارات متحده عربی و ... شرکت کردند.

مجمع تا سال 1387 حدود 220 عنوان کتاب به چاپ رساند که از میان آن 25 ویژه‌نامه سالانه و 55 عنوان کتاب به زبان‌های فارسی و عربی شامل گزیده مقالات ارائه شده به کنفرانس‌ها بوده است. هیئت علمی کنفرانس از بین شخصیت‌های اندیشمند حوزه و دانشگاه انتخاب می‌شوند.

برخی از اعضای هیئت علمی بیست و دومین کنفرانس به شرح زیر است:

آیت الله محمدعلی تسخیری، احمد مبلغی، سیدجلال میرآقایی، سید حامدعلم الهدی، بی‌آزارشیرازی، مهدی مصطفوی، مولوی اسحاق مدنی، سید حسن تبرائیان، سید حسن ربانی، حسین اوحدی، مهدی تسخیری، نهاوندیان، آذرشب، سید هادی خسروشاهی، رضوان طلب، موافق، علیزاده، محمدی و لاله افتخاری.

منبع مورد استفاده برای این مدخل

  نظرات ()
آشنایی با گروه بیست (G 20) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اقتصاد > اقتصاد‌جهان- همشهری آنلاین:
گروه 20 متشکل از وزرای دارایی و روسای بانک‌های مرکزی کشور‌های عضو در سال 1999 به منظور تشکیل جلسات منظم میان مهم​ترین کشور‌های صنعتی و اقتصادهای در حال توسعه تاسیس شد.

جلسات این گروه با هدف بحث و بررسی درباره مباحث جهانی برگزار می‌شود.

اولین اجلاس گروه 20 در دسامبر 1999 در برلین به میزبانی مشترک وزرای دارایی آلمان و کانادا برگزار شد.

اختیارات

گروه 20 اجلاسی است غیر رسمی که گفت وگوی آزاد و سازنده میان کشور‌های صنعتی و اقتصادهای در حال ظهور درباره موضوعات مرتبط با ثبات اقتصاد جهانی را با هدف مشارکت کشورهای عضو در تقویت ساختار بازارهای مالی بین‌المللی و فراهم آوردن زمینه گفت​وگو درباره سیاست مالی ملی، همکاری بین‌المللی و موءسسات مالی بین‌المللی، ترویج می‌کند. بر اساس این تعریف، گروه 20 از رشد و توسعه اقتصادی در سراسر جهان حمایت می‌کند.

منشا گروه 20

گروه 20 در پاسخ به بحران‌های مالی اوخر دهه 1990 میلادی و پذیرش این مساله که قدرت‌های اقتصادی در حال ظهور به نحو مناسبی در مباحثات مربوط به اقتصاد جهانی مشارکت داده نشده‌اند، تاسیس شد.

پیش از تشکیل گروه 20 نیز گروه‌های مشابهی به ابتکار گروه 7 (متشکل از کشور‌های صنعتی) تاسیس شده بودند. گروه 22 در واشنگتن ماه‌های آوریل و اکتبر سال 1998 تشکیل جلسه داده بود. هدف از تشکیل این اجلاس مشارکت دادن کشور‌های غیر عضو در گروه 7 در حل بحران اقتصاد جهانی بود. در ماه‌های مارس و آوریل نیز گروهی متشکل از 33 کشور تشکیل جلسه داد.

پیشنهادات گروه‌های 22 و 33 مبنی بر کاهش حساسیت‌های اقتصادهای جهانی نسبت به بحران‌ها، منافع تشکیل اجلاس منظم سالانه مشاوره‌ای که اقتصادهای در حال ظهور  را نیز در برمی‌گرفت، بیش از پیش آشکار ساخت. بر همین مبنا جهت انجام مباحثات مالی مستمر و منظم میان تعدادی کشور ثابت، گروه 20 در سال 1990 تشکیل شد.

اعضاء

گروه 20 متشکل از وزرای دارایی و روءسای بانک‌های مرکزی 19 کشور آرژانتین، استرالیا، برزیل، کانادا، چین، فرانسه، آلمان، هند، اندونزی، ایتالیا، ژاپن، مکزیک، روسیه، عربستان ، آفریقای جنوبی، کره جنوبی، ترکیه ، انگلیس، ایالات متحده آمریکا و اتحادیه اروپا است که توسط شورای ریاست دوره‌ای و بانک مرکزی اروپا در این اجلاس نمایندگی می‌شود.

در این اجلاس همچنین مدیر عامل صندوق بین‌المللی پول(IMF) و رئیس بانک جهانی، روءسای کمیته‌های پولی و مالی توسعه صندوق بین‌المللی پول و بانک جهانی که به اعتبار مقام خود حضور دارند. گروه 20 مهم ترین کشور‌های صنعتی و قدرت‌های اقتصادی در حال ظهور را در برمی‌گیرد.

کشور‌های عضو این گروه 90 درصد تولید ناخالص ملی(GNP)  و 80 درصد تجارت جهانی و دو سوم جمعیت جهان را نمایندگی می‌کنند.

دستاوردها

گروه 20 از سال 1999 درباره مسائل مهمی به پیشرفت‌های مهمی دست پیدا کرده است. توافق درباره سیاست‌های توسعه‌ای، کاهش موارد نقض نظام مالی، نحوه برخورد با بحران مالی و مبارزه با تروریسم مالی از جمله موارد مهمی است که گروه 20 در آن‌ها به پیشرفت دست یافته است.

گروه 20 همچنین در نظر دارد تعدادی از معیارها را بر پایه آن تجربیاتی که کشور‌های عضو این گروه در زمینه‌های شفافیت قضایی و مبارزه با پولشویی و تروریسم مالی به دست آورده‌اند در عرصه بین‌الملل رواج دهد.

در سال 2004، اعضای گروه 20 متعهد شدند معیارهای برتری برای شفافیت و تبادل اطلاعات در زمینه‌های مالیاتی به اجرا در آورند. این توافق با هدف مبارزه با نقض نظام مالی و فعالیت‌های غیر قانونی نظیر فرار مالیاتی انجام گرفته است.

گروه 20 همچنین نقش مهمی را در زمینه مسائل مرتبط با اصلاحات در نظام مالی بین‌المللی ایفا می‌کند.

ریاست

بر خلاف موسسات بین‌المللی نظیر سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه (OECD)، صندوق بین‌المللی پول یا بانک جهانی گروه 20 (مانند گروه 7) دارای ستاد دائم مختص به خود نیست.

ریاست اجلاس گروه 20 به طور دوره‌ای میان کشور‌های عضو می‌چرخد. رئیس جلسه هر ساله از میان کشور‌هایی که در گروه بندی‌های متفاوت منطقه‌ای عضویت دارند، انتخاب می‌شود. در سال 2009 ریاست اجلاس گروه 20 را انگلیس عهده دار خواهد بود و در سال 2010 این مقام به کره جنوبی تفویض می‌شود.

روسای اجلاس‌های گذشته گروه 20

1991- 2001 کانادا
2002 هند
2003 مکزیک
2004 آلمان
2005 چین
2006 استرالیا
2007 کره جنوبی
2008 بزریل
2009 انگلیس

جلسات

وزرای دارایی و روسای بانک‌های مرکزی کشور‌های عضو گروه 20 سالی یکبار تشکیل جلسه می‌دهند

 www.g20.org

  نظرات ()
آشنایی با کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل در غزه نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > خاورمیانه- همشهری آنلاین:
شورای حقوق بشر سازمان ملل برای رسیدگی به موارد نقض حقوق‌بشر که توسط اسرائیلی‌ها در نوار غزه صورت گرفته است،در سال 2009 ایجاد شد

شورای حقوق بشر سازمان ملل ریچارد گلدستون، سردادستان سابق دادگاه‌های بین‌المللی برای یوگسلاوی و رواندا را به عنوان رییس گروه حقیقت‌یاب برای رسیدگی به نقض حقوق‌بشر در نوار غزه تعیین کرد.

more  آشنایی با روز جهانی حقوق بشر

گلدستون که تبعه آفریقای جنوبی است، تاکنون در شورای دیده‌بان حقوق‌بشر و فیزیکدانان برنده جایزه نوبل حامی حقوق‌بشر فعالیت کرده است. او در دانشگاه‌های هاروارد و نیویورک تدریس می‌کند.

وی همچنین ریاست کمیسیونی را بر عهده داشته که با هدف انتقال مسالمت‌آمیز قدرت در آفریقای جنوبی از حکام آپارتاید به دموکراسی کنونی تشکیل شد. گلدستون همچنین ریاست تحقیقات درباره برنامه نفت در برابر غذا در عراق را بر عهده داشت.

دسن

پرونده‌ها:

more  خالد مشعل / محمود عباس / اسماعیل هنیهسعید صیام / سلام فیاض / احمد یاسین / جرج حبش /

more   تاریخ فلسطین 1 / تاریخ فلسطین 2 / تاریخ فلسطین 3 / آشنایی با حماس بیت‌المقدس / سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) / سازمان‌ جهاد اسلامی‌ فلسطین / گروه فتح / نوار غزه / کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل در غزه / کرانه‌ باختری‌ رود اردن / ‌روز جهانی قدس / کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین / گروه چهارجانبه /

دسن

دیگر اعضای این هیات که به بررسی جنایت‌ها در دوره یورش اخیر رژیم صهیونیستی به نوار غزه می‌پردازد، شامل هینا جیلانی، قاضی پاکستانی و فرستاده سابق دبیرکل سازمان ملل در امور مدافعان حقوق بشر است.

کریستین چینکین، استاد حقوق بین‌الملل در دانشگاه لندن هم عضو دیگر این هیات است. چینکین پیش‌تر عضو هیات تحقیق سازمان ملل در بیت حانون در غزه بود که ریاست آن را اسقف دزموند توتو بر عهده داشت.

دزموند تراورس، سرهنگ سابق نیروهای مسلح ایرلند هم از دیگر اعضای این گروه است. وی فرماندهی نیروهای صلح‌بان سازمان ملل را در خاورمیانه و یوگسلاوی سابق بر عهده داشته و در حال حاضر با موسسه تحقیقات جنایت‌های بین‌المللی همکاری می‌کند.

انتصاب این افراد توسط مارتین ایهوگیان اومویبی، رییس شورای حقوق‌بشر در ژنو، پس از نشست ویژه این شورا در ماه ژانویه و زمانی انجام گرفت که 47 کشور عضو این شورا با اعزام این هیات به غزه موافقت کردند

  نظرات ()
آشنایی با پیمان ورشو (1955- 1991) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
فرهنگ و تاریخ > تاریخ جهان- همشهری آنلاین:
پیمان ورشو در سال 1955 بین 7 کشور اروپای شرقی به امضا رسید.

پیمان ورشو که نام اصلی آن پیمان کمک متقابل کشورهای اروپای شرقی است در 15 مه سال 1955 به عنوان پاسخی به توسعۀ سازمان پیمان آتلانتیک شمالی و پیوستن آلمان‌غربی به آن، بین اتحاد جماهیر شوروی و 7 کشور دیگر اروپای شرقی (جمهوری دمکراتیک آلمان (آلمان شرقی)، لهستان، مجارستان، چکسلواکی، رومانی، بلغارستان و آلبانی) در ورشو امضاء شد.

از کشورهای کمونیست اروپای شرقی فقط یوگسلاوی در آن شرکت نکرد و آلبانی که از سال 1961 عملاً از فعالیت‌های پیمان کناره گرفته بود، در سال 1968 رسماً از آن خارج شد.

پیمان ورشو، که به مدت 20 سال منعقد شده بود، برای دفاع از کشورهای سوسیالیست اروپای شرقی در برابر یک تهاجم احتمالی از غرب به وجود آمده بود.

اعضاء پیمان ورشو متعهد شدند تا در صورت بروز حمله به یک یا چند کشور عضو، به دفاع از آنها بپردازند.

همچنین طبق این قرارداد روابط بین امضاء کنندگان قرارداد مستلزم عدم دخالت در امور داخلی و احترام به استقلال و حاکمیت ملی آنها بود.

نیروهای این پیمان در نخستین دورۀ حیات آن 2 بار برای سرکوبی نهضت‌های استقلال‌طلبانۀ دو کشور عضو (مجارستان در سال 1956 و چکسلواکی در سال 1968) وارد عمل شدند.

با دخالت شوروی در انقلاب مجارستان در سال ۱۹۵۶ و چکسلواکی در ۱۹۶۸، قانون عدم دخالت نقض شد. در هر دو مورد شوروی ادعا کرد که از او دعوت شده است و بنابراین رسما این قانون نقض شده محسوب نشد.

پیمان ورشو در سال 1975 برای مدت 20 سال دیگر تمدید شد.

لغو پیمان:

پیمان ورشو از اوائل دهۀ 1990 به دنبال سقوط رژیم‌های کمونیست اروپای شرقی و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی از میان رفت و بعضی از اعضای آن از سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) درخواست عضویت کردند.

پس از سال ۱۹۸۹، حکومت‌های جدید اروپای مرکزی و شرقی تمایلی به پشتیبانی از پیمان ورشو نداشتند.

در ژانویه ۱۹۹۱ کشورهای چکسلواکی، لهستان و مجارستان اعلام کردند تا تاریخ اول ژوئیه سال 1991 از این پیمان کاملاً کناره‌گیری خواهند کرد. در فوریه ۱۹۹۱، بلغارستان نیز به آنها پیوست.

سرانجام پیمان ورشو در دیداری در شهر پراگ در 1 ژوئیه سال 1991 رسماً منحل شد.

  نظرات ()
آشنایی با اتحادیه بین‌المجالس نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
اتحادیه بین‌المجالس یک سازمان بین‌المللی متشکل از پارلمان‌های 154 کشور است

اتحادیه بین‌المجالس (Inter-Parliamentary Union) که به اختصار IPU  نامیده می‌شود در سال 1889 تأسیس شد و هدف از آن کمک به صلح و همکاری میان ملتها با گفتگو میان پارلمان‌های جهان است.

مقر این اتحادیه در ژنو سوئیس می‌باشد و بیش از 110 سال قدمت دارد. در حال حاضر 154 مجلس از کشورهای مختلف جهان عضو اتحادیه بین‌المجالس هستند که جمهوری اسلامی ایران همواره یکی از اعضای فعال آن است.

این اتحادیه در نقش بازوی پارلمانی سازمان ملل متحد سالانه دو اجلاس اصلی برگزار می‌کند که روسا و سایر نمایندگان پارلمان‌های جهان در آن به تبادل نظر و تصویب قطعنامه می‌پردازند.

بالاترین رکن اتحادیه، مجمع عمومی است که دارای کمیته‌های دائم صلح و امنیت بین‌المللی، توسعه پایدار، مالیه و تجارت، و دموکراسی و حقوق بشر است.

در این اتحادیه همچنین نمایندگان از نهادهای مهم بین‌المللی به عنوان ناظر عضویت دارند و در اجلاسیه آن شرکت می‌کنند.

  نظرات ()
آشنایی با اجلاس دوربان 2 نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
اجلاس دوربان(WCAR) نام رسمی اجلاس جهانی سازمان ملل است که علیه نژاد پرستی برگزار شد.

اجلاس دوربان 2 روز‌های 20 تا 24 آوریل سال 2009 در مقر سازمان ملل در ژنو سوئیس برگزار شد.

این کنفرانس به درخواست مجمع عمومی سازمان ملل و پس از تصویب پیش نویس 149/61در این مجمع با دستور کار بررسی نحوه اجرای اعلامیه دوربان و برنامه عمل که در کنفرانس جهانی ضد نژاد پرستی در سال 2001 در شهر دوربان آفریقای جنوبی مورد تائید قرار گرفت، برگزار شد.

اهداف اجلاس دوربان 2

کنفرانس بررسی دوربان 2 اهداف ذیل را مد نظر قرار داده بود:

  • بررسی پیشرفت‌ها در نحوه اجرای اعلامیه دوربان و برنامه عمل توسط کشورهای عضو اجلاس دوربان. اجلاس بررسی دوربان 2 از طریق یک روند فراگیر، شفاف و با همکاری همه اعضا مظاهر معاصر نژاد پرستی، تبعیض نژادی، بیگانه ستیزی و موارد متعصبانه مرتبط با آن را مورد ارزیابی قرار داد. در این اجلاس همچنین تدابیر مشخص و واقع بینانه‌ای جهت برخورد با مظاهر نژاد پرستی شناسایی شد.
  • در این اجلاس تاثیرات مکانیزم‌های مورد تائید در اجلاس قبلی دوربان و سازمان ملل در برخورد با نژاد پرستی، تبعیض نژادی، بیگانه ستیزی و موراد متعصبانه مرتبط با آن مورد ارزیابی قرار گرفت.
  • این اجلاس در نظر داشت تا موارد تائید و اجرای مفاد کنوانسیون بین‌المللی حذف هرگونه تبعیض نژادی و توجه به توصیه‌‌های کمیته این کنوانسیون را در سطح جهان ارتقا دهد.
  • از دیگر اهداف برگزاری این اجلاس شناسایی شیوه‌های مطلوب مبارزه علیه نژاد پرستی و مشارکت جهانی در اجرای این شیوه‌ها بود.
  نظرات ()
آشنایی با شورای جهانی آرشیوها (ICA) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
کتاب  > نهادها- ترجمه اسدالله آزاد:
شورای جهانی آرشیوها در سال 1948، به‌منظور تأسیس سازمانی جهانی برای متخصصان آرشیو، طی نشستی که یونسکو برگزار کرد، به ‌وجود آمد.

اساسنامه موقت و نخستین کنگره شورای جهانی آرشیوها در پاریس (1950) تصویب و برگزار شد.

هدف از ایجاد ایکا ICA) International Council on Archives)، بهبود استانداردهای جهانی مدیریت آرشیو و پیشبرد نظریه‌های آن است.

شورا، به برقراری ارتباط حرفه‌ای میان مؤسسات و سازمان‌های آرشیوی به ‌منظور تبادل اندیشه‌ها و اطلاعات، حل مشکلات آرشیوی، اطمینان از حفاظت مادی میراث آرشیو بشر و حمایت از توسعه آرشیو و آموزش آن کمک می‌کند.

مباحث و مسائل مطرح در مجامع بین‌المللی آرشیو:

  • سازماندهی محتوایی اسناد
  • حفاظت
  • تکثیر در ابعاد ریز
  • دستیابی به آرشیوها
  • پیشرفت‌های فناورانه در ایجاد، کنترل و حفاظت آرشیوها

برنامه‌های شورا که از اهداف آن نشأت می‌گیرند، توسط کنگره‌ها، بخش‌ها، شعبه‌های منطقه‌ای، کمیته‌های دائمی و موردی، گروه‌های کاری و دبیرخانه ایکا اجرا می‌شود.

اعضای ایکا عبارتند از: سازمان‌های آرشیو بخش عمومی در سطوح بین‌المللی، ملی و فراملی (گروه A)؛ انجمن‌های حرفه‌ای (گروه B)؛ مؤسسات ایالتی، محلی و خصوصی (گروه C)؛ افراد (گروه D)؛ و عضوهای افتخاری (گروه E).

در سال 1991، تعداد 1105 آرشیو ملی از 132 کشور جهان عضو ایکا بودند. انجمن‌های حرفه‌ای (با 41 عضو)؛ آرشیوهای شهرداری‌ها (با 155 عضو)؛ آرشیوهای سازمان‌های دولتی (با 53 عضو)؛ آموزش آرشیو (با 70 عضو)؛ و آرشیوهای بخش خصوصی و کارگری (با 85 عضو) از واحدهای فعال ایکا محسوب می‌شوند.

9 شعبه منطقه‌ای ایکا در کشورهای جهان سوم با هدف توسعه مؤسسات و پرورش نیروی کار برای آرشیوها فعالیت می‌کنند.

این شعبه‌ها در برگزاری سخنرانی، هم‌اندیشی و تهیه انتشارات فعالیت می‌کنند تا نیاز به برنامه‌های آرشیوی اصولی را آشکار سازند؛ از میراث ملی کشورهای عضو حفاظت کنند؛ و آرشیویست‌ها، کتابداران، کارمندان دولت، و عموم را آموزش دهند.

گردانندگان ایکا مجمع عمومی، کمیته اجرایی و دفتر شورا هستند. مجمع عمومی برای هدایت فعالیت‌های کاری شورا، انتخاب مسئولان، صدور قطعنامه‌ها و ارائه توصیه‌نامه در باب منافع حرفه‌ای جامعه جهانی آرشیویست‌ها، هر 4 سال یک‌بار در خلال کنگره‌های بین‌المللی آرشیوها تشکیل می‌شود.

منبع مورد استفاده برای این مدخل

  نظرات ()
آشنایی با شورای حقوق بشر سازمان ملل (HRC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به عنوان یک سازمان بین‌الدولی در 15 مارس ۲۰۰۶ پایه‌ریزی شد

more  وب سایت رسمی: HRC

وظیفه شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد (The Human Rights Council) نظارت بر اجرای مفاد منشور حقوق بشر در کشورهای عضو سازمان ملل متحد است. مقر این شورا در ژنو است.

more  آغاز به کار شورای حقوق بشر: بایدها و نبایدها

در این مجمع ۴۷ کشور عضویت دارند. هر ساله یک سوم اعضای جدید این شورا به مدت سه سال دیگر انتخاب می‌شوند. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، به عنوان جانشین کمیسیون حقوق بشر اختلاف بر انگیز این سازمان‌، عمل می‌کند.

وظیفه این شورا نظارت بر اجرای مفاد منشور حقوق بشر در کشورهای عضو سازمان ملل متحد است. از جمله در مواردی که تردیدی وجود داشته باشد، این شورا می‌تواند نمایندگانی را برای بازدید نزدیک وضعیت، به آن کشورها اعزام کند.

وظایف و مسئولیت‌های شورای حقوق بشر

شورای حقوق بشر مسئولیت ارتقاء احترام جهانی برای حمایت از حقوق بشر و آزادی‌های اساسی برای همگان صرف نظر از هر نوع تمایز و به شیوه‌ای عادلانه و برابر و همچنین رسیدگی به وضعیت‌های ناقض حقوق بشر از جمله نقض فاحش و نظام‌مند و ارائه توصیه در این خصوص را بر عهده دارد. ضمن اینکه ابعاد نظارتی شورای حقوق بشر نسبت به کمیسیون حقوق بشر افزایش یافته است.

براساس ماده 6 بخش اجرایی قطعنامه تاسیسی شورای حقوق بشر، مجمع عمومی سازمان ملل متحد، شورای حقوق بشر را موظف کرد تا ضمن بازنگری در اختیارات، فعالیت‌ها و سازوکارهای کمیسیون حقوق بشر سابق طی مدت یک سال، گزارش خود را ارائه کند.
متعاقباً با تشکیل شورای حقوق بشر و ایجاد گروه‌های کاری مختلف، فعالیت‌ها و مباحث نهادسازی شورای تازه تاسیس آغاز شد.

یک سال پس از اولین اجلاس شورای حقوق بشر در 18 ژوئن 2007، شورای حقوق بشر اقدام به تصویب مجموعه‌ای مشتمل بر تاسیس رویه‌ها، سازوکارها و ساختارهایی کرد که مبنای فعالیت‌های آتی شورا را تشکیل داد.

نتیجه این فعالیت‌ها در نشست پنجم شورای حقوق بشر به صورت یک سند مستقل مورد بحث و تبادل نظر نهایی قرار گرفت و نهایتا در مورخ 28 خرداد 86 با اجماع اعضای شورای حقوق بشر به تصویب رسید.

بر اساس پیش‌بینی به عمل آمده کلیه آیین ‌کارها و سازوکارهای جدید حقوق بشری ملل متحد به نحوی تنظیم شده است تا شفاف، قابل پیش‌بینی، بی طرفانه، براساس گفتگوهای واقعی و ارزشیابی بر مبنای «میزان حصول به اهداف» باشد.

بر این اساس مهم‌ترین سازوکارهای پیش‌بینی شده برای کار شورای حقوق بشر عبارتند از: «مکانیسم جهانشمول بررسی دوره‌ای حقوق بشر»، «سازوکار رویه‌های ویژه»، «کمیته مشورتی شورای حقوق بشر» و «رویه‌های شکایت.»

  نظرات ()
آشنایی با سازمان بین‌المللی کار (ILO) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین
سازمان بین‌المللی کار (ILO) در سال 1919 به عنوان بخشی از پیمان ورسای تاسیس شد

more   وب سایت رسمی: ILO

سازمان بین‌المللی کار از موسسات تخصصی سازمان ملل متحد است. این سازمان در سال 1946 به نخستین آژانس تخصصی سازمان ملل تبدیل شد.

بینش اصلی سازمان بین‌المللی کار مبتنی بر تامین کار آبرومند برای مردان و زنان است.

این سازمان تنها آژانس سه جانبه سازمان ملل است که در آن نمایندگان کارفرمایان، دولت‌ها و کارگران ذیمدخل هستند

منشور سازمان بین‌المللی کار به بیانیه فیلادلفیا (Declaration of Philadelpia) معروف است در سال ۱۹۴۴ تصویب شد.

مقر این سازمان در شهر ژنو در کشور سوئیس است. این سازمان هر سال در ماه خرداد کنفرانسی برگزار می‌کند.

  نظرات ()
آشنایی با پارلمان اروپا نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
پارلمان اروپا حرف آخر را درباره طیف گسترده‌ای از مقررات اتحادیه اروپا می‌زند

تصمیمات پارلمان اروپا که 785 عضو دارد به شکل مستقیم بر زندگی تقریبا 500 میلیون ساکن 27 عضو این بلوک تاثیر می‌گذارد.

حقوق
این پارلمان حق اصلاح، تایید یا رد قوانین اتحادیه اروپا را در موضوعاتی همچون گردش آزاد کارگران، آموزش، بازار مشترک اتحادیه اروپا و حفاظت از محیط زیست دارد.

کشورهای عضو اتحادیه اروپا باید پیش از تایید قوانین اتحادیه اروپا در خصوص مسایل قضایی همچون مهاجرت و پناهندگی با پارلمان مشورت کنند، اما ملزم به پیروی از نظر پارلمان نیستند.  پارلمان قدرت اندکی در زمینه سیاست خارجی اتحادیه اروپا دارد.

مجامع

بودجه
پارلمان حق اصلاح یا رد پیشنهادهای موسوم به هزینه‌های "غیرضروری" بودجه اتحادیه اروپا را دارد که حوزه‌هایی همچون توسعه روستایی، زیرساختار و تحقیقات را در بر‌می‌گیرد.

این پارلمان همچنین ناظر بر چگونگی مصرف بودجه شاخه اجرایی اتحادیه اروپا و کمیسیون اروپایی است. بودجه اتحادیه اروپا برای سال 2009 میلادی 116 میلیارد یورو (158 میلیارد دلار) تعیین شد.

نظارت
پارلمان می‌تواند در صورتی که به این باور برسد که کمیسیون یا شورای کشورهای عضو اتحادیه اروپا قوانین اتحادیه اروپا را نقض کرده‌اند، آنها را به دادگاه اروپایی بکشاند.

این پارلمان می‌تواند تقحیقاتی را در خصوص اتهام نقض حقوق اتحادیه اروپا در هر یک از کشورهای عضو انجام دهد.

کمیسیون
پارلمان در جریان تعیین رییس کمیسیون، سمتی که اعضای اتحادیه اروپا او را پیشنهاد می‌دهند، حق وتو دارد.

این نهاد همچنین در صورتی که احساس کند هیچ یک از اعضای کمیسیون قابل پذیرش نیستند، حق وتو انتصابات در کل کمیسیون را دارد، اما نمی‌تواند یک عضو را رد کند.

مشهورترین مورد اقدام پارلمان اروپا در این زمینه، استفاده این نهاد از چنین حقی در سال 2004 برای بلوکه کردن انتصاب 25 عضو کمیسیون به منظور جلوگیری از نامزدی روکو بوتیگلیونه، سیاستمدار ایتالیایی برای سمت کمیسر قضایی اتحادیه اروپا بود.

پارلمان همچنین حق انحلال کمیسیون را دارد. آخرین مورد این اقدام سال 1999 رخ داد که پارلمان تهدید کرد کمیسیون ژک سانتر را به خاطر رسوایی فساد مالی کنار می‌گذارد و به همین خاطر کمیسیون وادار به استعفا شد.[ پیمان لیسبون]

  نظرات ()
آشنایی با کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
ارتباطات > حقوق ارتباطات- همشهری آنلاین - رشید عسگری:
کمیسیون ارتباطات فدرال (FCC) یک آژانس مستقل دولتی در آمریکاست

که وظیفه نظارت بین ایالتی و بین‌المللی بر ارتباطات رادیویی، تلویزیونی، ماهوراه‌ای و کابلی را دارد. این کمیسیون که بر 50 ایالت آمریکا، ناحیه کلمبیا (DC) و سرزمین‌های آمریکایی نظارت می‌کند بر اساس قانون ارتباطات 1934 آمریکا تشکیل شده‌است. [آشنایی با آیکان]

ساختار سازمانی

کمیسیون ارتباطات فدرال توسط 5 عضو مدیریت می‌شود. این اعضا برای یک دوره 5 ساله توسط رئیس جمهور آمریکا معرفی می‌شوند و به تأیید مجلس سنا می‌رسند.

یکی از این 5 نفر نیز توسط رئیس جمهور به عنوان عضو ارشد و رئیس کمیسیون انتخاب می‌شود.

بر اساس قوانین ارتباطات، تنها سه نفر از این 5 نفر می‌توانند عضو یک حزب باشند و هیچ کدام نمی‌توانند دخالت مالی در فعالیت‌های تجاری مرتبط با کمیسیون داشته باشند.

کمیته‌ها و ادارات

کارکنان FCC‌ بر اساس عملکرد تعیین می‌شود. در کل 7 کمیته و 10 اداره استخدامی در کمیسیون وجود دارد.

وظایف کمیته‌ها به شرح زیر است:

  • اخذ درخواست‌ها و رسیدگی به صدور‌ مجوز‌ها و پروانه‌ها
  • رسیدگی به شکایات
  • انجام بازرسی
  • تکمیل و توسعه برنامه‌های تنظیم قوانین و مقررات
  • شرکت در جلسات تنظیم مقررات

کمیته‌های FCC:

کمیته امور دولتی و مصرف کنندگان (Consumer & Governmental Affairs Bureau):

وظیفه تعلیم و اطلاع رسانی مصرف‌کنندگان لوازم و خدمات ارتباطات دور برد را دارد.

کمیته اجرایی (Enforcement Bureau):

قوانین ارتباطی کمیسیون را به اجرا در می‌آورد

کمیته بین‌الملل (International Bureau):

نماینده رسمی کمیسیون در امور بین‌المللی و ماهواره‌ای است

کمیته رسانه‌ای (Media Bureau):

قوانین رادیو‌های AM و FM، ایستگاه‌های پخش تلویزیونی، تلویزیون‌های کابلی و سرویس‌های ماهواره‌ای را تنظیم می‌کند

ارتباطات بی‌سیم (Wireless Telecommunications):

بر تلفن‌‌های سلولار و PCS، پیجرها و رادیو‌های دو طرفه نظارت می‌کند. این کمیته همچنین با هدف تأمین نیاز‌های تجار، هواپیماها و شرکت‌های کشتی‌رانی استفاده از طیف‌های رادیویی را تنظیم می‌کند

کمیته امنیت داخلی و ایمنی عمومی (Public Safety & Homeland Security Bureau):

این کمیته وظیفه آگاه ساختن جامعه در مورد مسائل ایمنی و امنیت داخلی، امنیت ملی، مدیریت بحران و مسائل مرتبط را بر عهده دارد

کمیته همکاری‌های خطوط کابلی (Wireline Competition Bureau):

مسئول سیاست‌گذاری و قانون‌گذاری شرکت‌های تلفن بین ایالتی و فرا ایالتی است

اداره قضات حقوق اداری (Office of Administrative Law Judges):

سرپرستی جلسات حقوقی و اعلام حکم نهایی در آن‌ها را بر عهده دارد

اداره فرصت‌های تجاری ارتباطات (Office of Communications Business Opportunities):

به کمیسیون در مورد سیاست‌های مرتبط با فرصت‌های تجاری شرکت‌های کوچک، اقلیت‌ها و شرکت‌های ارتباطی با مالکیت زنان مشاوره می‌دهد

اداره فن‌آوری و مهندسی (Office of Engineering And Technology):

به کمیسیون در زمینه فن‌آوری مشاوره می‌دهد

اداره کل امور حقوقی (Office of The General Counsel):

مشاور امور حقوقی و قضایی ادارات و کمیته‌های کمیسیون است

اداره کل بازرسی (Office of Inspector General):

مسئولیت نظارت و انجام بازرسی‌های مرتبط با فعالیت‌های کمیسیون را بر عهده دارد

اداره قانونگذاری (Office of Legislative Affairs):

بخشی از کمیسیون است که ارتباط مستقیم با کنگره ایالات متحده دارد

اداره کل مدیریت (Office of The Managing Director):

به عنوان مدیرعامل رسمی و تحت نظر رئیس کمیسیون عمل می‌کند

اداره روابط رسانه‌ای (Office of Media Relations):

رسانه‌ها را در جریان تصمیمات و اخبار کمیسیون قرار می‌دهد

اداره برنامه‌ریزی استراتژیک و تحلیل سیاست‌ها (Office of Strategic Planning & Policy Analysis):

با بخش‌های مختلف کمیسیون از جمله رئیس، اعضای کمیسیون، کمیته و دفاتر دیگر برای تعیین استراتژی‌ها و سیاست‌های کلی همکاری می‌کند

اداره گوناگونی محل کار (Office of WorkPlace Diversity):

در مورد مسائل مربوط به گوناگونی نیروی کار، استخدام افراد و فرصت‌های مساوی شغلی به کمیسیون مشاوره می‌دهد

کمیسیون ارتباطات فدرال آمریکا به هیچ وجه در زمینه اینترنت ورود نمی‌کند و بنابراین مقوله سیاستگذاری برای اینترنت و فراهم کنندگان خدمات اینترنتی (ISPs) را ندارد [آشنایی با مجمع راهبری اینترنت]

  نظرات ()
آشنایی با کنوانسیون جهانی حقوق کودک نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
کودکان  > حقوق- همشهری آنلاین:
سازمان ملل متحد 20 نوامبر سال ۱۹۸۹ طی اجلاسی عمومی، کنوانسیون حقوق کودک (Convention on the Rights of the Child) را تصویب کرد

بر اساس این کنوانسیون تمامی کودکان کره‌ زمین از حق حیات برخوردار شدند و رشد، مصونیت و حضور آنها را تضمین کرد.

تعداد کشورهایی که به عضویت کنوانسیون حقوق کودک درآمده‌اند 193 کشور است که 72 کشور بر آن حق شرط و اعلامیه وارد کرده‌اند.[دفاع از حقوق کودکان در جهان]

این کنوانسیون مقبول‌ترین سند حقوق بشر در تاریخ است.

جمهوری اسلامی ایران نیز در سال 1372 به عضویت این کنوانسیون درآمد. [حقوق کودک در ایران]

مجمع عمومی سازمان ملل در شهریور سال 1369 اولین نشست جهانی خود را با نام «اجلاس جهانی سران برای کودکان» به بهبود زندگی کودکان اختصاص داد.

در همین رابطه روز 17 مهر برابر با 8 اکتبر روز جهانی کودک نام دارد.

کنوانسیون جهانی حقوق کودک شامل 54 ماده و دو پروتکل اختیاری است که چهار اصل پایه‌ای آنرا جهت می‌دهد:

  • هیچ کودکی نباید از تبعیض رنج ببرد
  • زمانی‌که در رابطه با کودکان تصمیم‌گیری می‌شود باید منافع عالیه آنان در راس قرار گیرد
  • کودکان حق حیات داشته و باید رشد کنند
  • کودکان حق دارند آزادانه عقاید و نظرات خود را ابراز کنند و در تمامی اموری که به آنها مربوط می‌شود این نظرات باید مورد توجه قرار گیرد
  نظرات ()
آشنایی با انجمن بین‌المللی تونل (ITA) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
حمل ‌و‌ نقل > مسیر- ساسان شادمان منفرد:
هدف از تشکیل یک انجمن کمک به موضوعی است که آن انجمن مدنظر دارد.

جمع‌آوری اطلاعات، به‌روزرسانی و هم‌چنین استانداردسازی امور ازجمله اهداف اصلی انجمن‌ها در تمامی دنیا هستند. آن‌ها نهادها و ارگان‌هایی غیردولتی بوده و برای خود اساس‌نامه‌هایی دارند. عضویت در یک انجمن به‌طور حتم مزایای بسیاری دارد. ضمن آن‌که دریافت یک تاییدیه یا گواهی از یک انجمن می‌تواند نشان‌دهنده استاندارد بالای کار شما باشد.

امروزه تقریباً هر صنف کاری برای خود دارای یک انجمن محلی، ملی و حتی بین‌المللی است که به امور صنوف مربوط به خود رسیدگی می‌کند. در فرهنگ لغات عمید انجمن به دسته‌ای از مردم گفته می‌شود که در جایی گرد آمده باشند یا مکان این گردآمدن که برای کنکاش یا امر دیگر صورت گیرد.

تشکیل انجمن از امور اصولی و اساسی هر صنفی محسوب می‌شود. باید به این مهم نیز اشاره کرد که انجمن‌ها توسعه برنامه‌ها و تداوم طرح‌هایی را تسهیل می‌کنند که برای بهبود وضع رفاهی و حقوقی اعضایشان طراحی شده ‌است. آن‌ها موجب پیشبرد طرح‌ها و فعالیت‌ها و جلب حمایت نهادها از حوزه تخصصی انجمن می‌شوند.

انجمن بین‌المللی تونل و فضای زیرزمینی چیست؟

انجمن بین‌المللی تونل و فضای زیرزمینی (the International Tunnelling and Underground Space Association) در سال1974 با حضور 19ملیت مختلف تاسیس شد.

ITA دو هدف اصلی را در دستور کار خود دارد. اول استفاده از فضاهای زیرسطحی به‌نفع عموم، محیط‌زیست و پیشرفت‌های قابل انجام و دوم رشد پیشرفت‌ها در برنامه‌ریزی، طراحی، ساخت‌وساز، نگهداری و امنیت تونل‌ها و فضاهای زیرزمینی با جمع‌آوری اطلاعات و مطالعه خواست‌ها.

 از آن زمان تاکنون انجمن بین‌المللی تونل رشد و پیشرفت فزاینده‌ای یافت به‌گونه‌ای که درحال حاضر 55کشور به همراه 280 شرکت عضو آن هستند. مجمع این انجمن به‌طور سالانه گردهم می‌آیند و تشکیل جلسه می‌دهند تا به کلیه امور رسیدگی کرده، تقسیم ‌کار کنند و به پرسش‌ها و نیازها پاسخ دهند.

در این نشست بودجه سالانه به تصویب اعضا می‌رسد. در این جلسه‌ها وضعیت عضویت کشورها و شرکت‌ها مورد بررسی قرار می‌گیرد و اعضا درخصوص پیوستن سایرین به این انجمن نظر داده و رای‌گیری می‌کنند. این نشست همه‌ساله در یک کشور از کشورهای عضو برگزار می‌شود و «نام کنگره تونل جهان» را بر خود دارد.

اعضای انجمن

 55 کشور عضو در این انجمن به شرح زیر هستند: الجزایر، استرالیا، اتریش، بلژیک، برزیل، بلغارستان، کانادا، شیلی، چین، کلمبیا، کرواسی، جمهوری چک، دانمارک، مصر، فنلاند، فرانسه، آلمان، یونان، مجارستان، هندوستان، اندونزی، ایران، ایتالیا، ژاپن، لائوس، قزاقستان، کره‌جنوبی،  لسوتو، مالزی، مکزیک، مراکش، هلند، نروژ، پرو، لهستان، پرتغال، رومانی، روسیه، عربستان، سنگاپور، اسلواکی، اسلونی، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سوئد، سوییس، تایلند، ترکیه، اوکراین، آمریکا، ونزوئلا و ویتنام.

هیات اجرایی

انجمن بین‌المللی تونل دارای یک هیات اجرایی است که بالاترین مقام عمل‌کننده در این انجمن به حساب می‌آید. اعضای این هیات اجرایی  بدین شرح هستند: مارتین سی. نایب(رییس)، هاروی پارکر (جانشین)، پیرجورجو گراسو (نایب رییس اول)، ایویند گرو (نایب رییس، یان لبلای (نایب رییس)، این‌مولی (نایب رییس)، سورن دن اسکسن (عضو هیات اجرایی)، کاتسوجی فوکوموتو (عضو هیات اجرایی)، ایوان هردینا (عضو هیات اجرایی)، مارکوس ته‌وس(عضو هیات اجرایی)،

ویتالی آ.اوموف (عضو هیات اجرایی)، بای‌یون (عضو هیات اجرایی)، فرانسویس وولمیه (عضو هیات اجرایی)، کلود برنگوئه (عضو هیات اجرایی)، پال‌کاسانیا (رابط کنگره جهانی تونل2009 )، دین براکس (رابط کنگره جهانی تونل2009)، آندره اسیس (مسئول توسعه اتحادیه در آفریقا)، میخاییل بلنکیف (مسئول توسعه انجمن شرق اروپا)، سورین کالینسکیو (ممیز حسابداری داخلی)، کیوچی اونو (مسئول توسعه شبکه دانشگاهی در آسیا) و هارالد واگنر(مسئول توسعه انجمن در آسیا).

کارگروه‌ها

در انجمن بین‌المللی تونل چندین کارگروه وجود دارند که هر کدام امر مهمی را در این صنعت برعهده دارند. تعدادی از آن‌ها دامنه فعالیت‌شان گسترده و برخی دیگر محدودتر است.
کارگروه‌هایی که اکنون مشغول فعالیت در زمینه‌های گوناگون هستند به شرح زیر است:

کارگروه تحقیق، کارگروه امور مقاطعه‌کاری، کارگروه سلامت و امنیت حین کار، کارگروه نگهداری و تعمیر، کارگروه تونل‌های شناور، کارگروه تونل‌های مکانیزه، کارگروه زیر زمین و محیط‌زیست، کارگروه تونل‌های طویل و عمیق، کارگروه تمرین، کارگروه تونل‌سازی سنتی و کارگروه مشکلات شهروندی و راه‌حل‌های زیرزمینی.

نشست‌ها

انجمن بین‌المللی تونل همه‌ساله نشستی را به میزبانی یکی از اعضای خود برگزار می‌کند که عنوان آن کنگره جهانی تونل است.

انتشارات

در کنار کلیه فعالیت‌هایی که با همکاری یا زیر نظر انجمن بین‌المللی تونل انجام می‌شود، این انجمن اقدام به انتشار کتاب، پوستر، کاتالوگ و لوح‌های فشرده بسیاری کرده که فعالیت سی‌وچند ساله خود را در آن انعکاس داده است. هم‌چنین مباحث آموزشی و تجربی بسیاری نیز در لابه‌لای این انتشارات می‌توانید پیدا کنید.

وب سایت اختصاصی

انجمن بین‌المللی تونل دارای یک پایگاه اطلاع‌رسانی به 2زبان انگلیسی و فرانسه است تا علاقه‌مندان و هم‌چنین دست‌اندرکاران امر را در جریان برنامه‌ها و کارهای مربوط قرار دهد. در پایگاه اطلاع‌رسانی ITA می‌توانید اطلاعات کاملی را درخصوص این انجمن به‌دست آورید. ضمن آن‌که با عضو شدن در آن، امور به صورت تخصصی‌تر در اختیارتان قرار می‌گیرد و خبرنامه نیز برایتان ارسال خواهد شد تا شما در جریان آخرین اخبار مربوط به صنعت تونل‌سازی در دنیا قرار بگیرید.

عضوگیری

ITA هم‌چنان به دنبال عضو فعال است تا بتواند گروه خود را افزایش دهد. در این راستا در سایت اختصاصی این انجمن می‌توان به بخش عضوگیری مراجعه کرده و به عنوان یک کشور یا یک سازمان، ارگان و یا شرکت ثبت‌نام کرد تا درخصوص عضویت متقاضی تصمیم‌گیری شود. به همین منظور فرم‌هایی نیز تهیه شده است.

واکنش درخصوص تونل توحید تهران

پروفسور واگنر، مسئول توسعه انجمن بین‌المللی تونل در آسیا که برای بازدید از مراحل ساخت تونل توحید به تهران سفر کرده بود، در گفت‌وگویی با اشاره به چالش‌های مهندسی در اجرای چنین پروژه‌ای، تونل توحید را در زمره تونل‌های پیشرو و برتر شهری دنیا دانست و عبور مهندسان ایرانی از این چالش را تبریک گفت.

واگنر 68ساله در بخشی از سخنان خود اظهار داشته بود: «به‌دلیل واقع شدن این منطقه در قلب شهر تهران، تونل توحید دارای جایگاه استراتژیک و مهمی است و بحق می‌توان گفت که این سازه موجب خلاصی شهروندان از فشار ترافیک فشرده در پایتخت ایران خواهد شد. وقتی درصدد مقایسه تونل توحید با تونل‌های مشابه در مناطق شهری اروپا مثل پاریس، مادرید و وین برمی‌آییم، می‌توانیم مدعی شویم که تونل توحید در زمره تونل‌های زیرزمینی پیشرو و برتر شهری دنیاست و به‌راستی می‌توان آن را نقطه‌عطفی در تاریخ تونل‌سازی مدرن به‌حساب آورد.

از نظر فنی سازه تونل طوری طراحی شده که بسیار ایمن است. از نظر مهندسی به لحاظ برخورداری تونل از سامانه تهویه مناسب، دارا بودن 3خط مجزا و یک خط اورژانس، از هر جهت شرایط ایمن و آسانی برای استفاده‌کنندگان تونل از شمال به جنوب و از جنوب به شمال فراهم آورده است».

همشهری مسافر

  نظرات ()
آشنایی با کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح و عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
ایران > سیاست - همشهری آنلاین:
نخستین کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح و عدم اشاعه سلاح‌های هسته‌ای در سال 1389 در ایران برگزار شد

این کنفرانس با شعار «انرژی هسته‌ای برای همه، سلاح هسته‌ای برای هیچ‌کس» با حضور بیش از 14 وزیر امور خارجه، 10 معاون وزیر و 8 نماینده از سازمان‌های منطقه‌ای و بین‌المللی آغاز به کار کرد.

در مراسم افتتاحیه این کنفرانس پیام مقام معظم رهبری به کنفرانس خلع سلاح در تهران توسط علی اکبر ولایتی مشاور عالی مقام معظم رهبری قرائت شد و پس از آن محمود احمدی‌نژاد سخنرانی کرد.

وزرای امور خارجه کشورهای عراق، عمان، سوریه، لبنان، سوازیلند، آفریقای مرکزی، ترکمنستان و... و معاونان وزرای خارجه روسیه، ونزوئلا، امارات متحده عربی، افغانستان و ... از جمله مقامات رسمی شرکت کننده در این کنفرانس بودند.

هیئت‌هایی از کشورهای آذربایجان، آفریقای مرکزی، آلمان، آمریکا، اردن، ارمنستان، اکوادور، الجزایر، امارات متحده عربی، اندونزی، انگلستان، اوگاندا، ایتالیا، برزیل، برونئی دارالسلام، بلژیک، بنگلادش، بلاروس، پاراگوئه، پاکستان، تاجیکستان، تانزانیا، ترکمنستان، ترکیه، چین، دماغه سبز، روسیه، زیمبابوه، ژاپن، سنگاپور، سنگال، سوئد، سوئیس، سوازیلند، سودان، سوریه، سیرالئون، عراق، عمان، فیلیپین، فرانسه، قطر، کنگو، کوبا، کویت، گرجستان، گویان، لبنان، لیبی، مالزی، مصر، نیکاراگوئه، نیوزیلند، ونزوئلا و هند در این کنفرانس شرکت کردند.

محمدمهدی آخوندزاده معاون حقوقی و بین‌المللی وزارت امور خارجه ایران، دبیرکلی نخستین کنفرانس خلع سلاح هسته‌ای را بر عهده داشت.

شرح سنبل‌ها و نشانه شناسی آرم کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح

در وسط لوگو، کره زمین به شکل نمادین نقش محور اصلی موضوع و مرکزیت دارد.(شکل 1)

 کره زمین با 7 دایره توپر سبز به نشانه سر انسان احاطه شده است. دوایر بیضی شکل تداعی کننده بازو، یعنی 7 انسانی که دست در دست هم دارند و با بازوهایشان کره زمین را دربر گرفته‌اند.

در بخشی که با کره زمین تلاقی دارند اتصالی به شکل نیم دایره‌های سفید به داخل کره زمین نفوذ کرده و تقریبا حالتی از چرخدنده را به کناره های گردی کره زمین داده است که نشان دهنده فعالیت، حرکت و ایجاد سازندگی و فناوری است. (شکل 2و 3)

بازوهای بیضی شکل، اربیت های اتمی را تداعی می‌کنند که نشان دهنده دارا بودن انرژی عظیم است.

قرار دادن 7 دایره توپر سبز به نشانه 7 شخصیت، نماد 7 اقلیم یا 7 سرزمین برای نشان دادن ابهت و گستردگی است.

در نیمه پایین کره زمین با علامت قرمز رنگ ممنوع روی بمب قرار دارد و حالت افتادن به جایگاه پایین و زوال و نیز حالت خروج از کره زمین را نشان می‌دهد به معنای این است که نه تنها اشتفاده از این سلاح ممنوع شود بالکه اصلا از کره زمین محو و خارج گردد. (شکل 5)

این مفهوم در واقع کامل کننده 7 فعالیت 7 شخصیت طرح می‌باشد که توسط بازوهای پایینشان قابل درک است.(شکل 6)

جمع شدگی پایین کره زمین در قسمت پشت بمب، نشانه جمع شدن انرژی و تلاش برای تحقق هدف است.(شکل 7)

12 جفت برگ زیتون، نماد محیط زیست و صلح و گفت‌وگو؛ و نه جنگ می‌باشد، که 7 شخصیت جهانی و کره زمین را همانند محافظ دربر گرفته.(شکل 8)

پرچم ایران در بالای طرح، مانند یک رنگین کمان مثل آسمان که کره زمین و زمینیان را در سایه خود قرار داده و تکمیل کننده مفهوم صلح برگ‌های زیتون و گستراننده و برقرار کننده آرامش در جهان است.(شکل 9)

رنگ‌های آرم از نظر معنا و مفهوم:

  سبز؛ نماد طبیعت

  زرد پررنگ متمایل به قرمز؛ نماد بمب و نشانه خطر و خشم

  سیاه؛ نشانه رادیواکتیو

  قرمز؛ نماد بازدارندگی و اعلام خطر

شکل کلی آرم توسط نوشته‌های اطرافش به فرم دایره کامل درآمده که نشانگر هماهنگی و نظم و همچنین جاودانگی، پایداری و جهان‌شمول بودن آن است.

  نظرات ()
آشنایی با آنکتاد (UNCTAD) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اقتصاد > اقتصاد‌جهان- همشهری آنلاین:
کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل (UNCTAD: United Nations Conference on Trade and Development) که به اختصار آنکتاد نامیده می‌شود در سال ۱۹۶۴ میلادی با هدف یک پارچگی کشورهای در حال توسعه با اقتصاد جهانی تاسیس شد

آنکتاد یک رکن فرعی مجمع عمومی سازمان ملل متحد است و برمبنای قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل متحد بنا شده ‌است. آنکتاد از ابتدای تاسیس فاقد شخصیت حقوقی بین المللی بوده‌است.

آنکتاد در تصمیمات خود درعرصه تجارت بین‌الملل و توسعه اقتصادی، مفهوم حاکمیت اقتصادی را علاوه برحاکمیت سیاسی لحاظ نمود و اصل برابری، همکاری بین‌المللی مبتنی برانصاف و وابستگی متقابل به نفع کشورهای درحال توسعه را مورد تاکید قرارداده‌است.

آنکتاد در پی آزادی تجارت بین‌المللی درچارچوب حمایت از کشورهای توسعه نیافته جهان، کاهش میزان ضررها و مساعدت برای توسعه اقتصادی آنها و غیره می‌باشد.

به عبارت دیگر آنکتاد اتخاذ رفتار مساعد را ترجیحا به نفع کشورهای توسعه نیافته جهت سوق دادن این گونه کشورها به سطحی متوازن و متعامل با کشورهای توسعه یافته، به عنوان یک قاعده و اصل می‌داند.

لذا قالب فرمول رفتار مساعد، درموارد لزوم آزادی تجارت بین‌المللی را نپذیرفته‌است، لکن درموارد مقتضی در راستای منافع کشورهای درحال توسعه، آزادی تجارت بین المللی مورد قبول واقع شده‌است.

آنکتاد محور مرکزی سازمان ملل متحد برای برخورد یکپارچه با تجارت و توسعه و مباحث مرتبط با حوزه‌های مالی، تکنولوژی و سرمایه گذاری و توسعه در کشورهای درحال توسعه و توسعه نیافته‌است.

آنکتاد از طریق جستجو و تجزیه و تحلیل رویه‌ها و جمع آوری اطلاعات به دنبال ایجاد زمینه برای مشورت بین دولت‌ها و تبادل تجربیات با هدف یکپارچه سازی عوامل توسعه‌است. آنکتاد با سازمان‌های دیگر برای رفع نیازهای کشورهای درحال توسعه همکاری دارد.

دبیرخانه آنکتاد در انجام وظایفش همراه با دولت‌های عضو و درتعامل با سازمان‌های وابسته به سازمان ملل متحد و کمیته‌های منطقه‌ای همانند موسسات دولتی، سازمان‌های غیر دولتی و غیره کار می‌کند.

آنکتاد در راستای تسهیل فرآیند توسعه در کشورهای در حال توسعه فعالیت‌های مختلفی را انجام داده‌است که یکی از آنها توجه به موضوع کارایی تجاری است. یکی از راهکارهای ارائه شده توسط آنکتاد درجهت افزایش کارایی تجاری کشورهای در حال توسعه برنامه نقطه تجاری است.

دربرنامه سال ۱۹۹۹، اهداف آنکتاد توسط اعضا برای کمک به راه اندازی و هماهنگ کردن نقاط تجاری درسراسر دنیا مجددا مورد بررسی قرارگرفت.

در اکتبر سال 1999 اعضای آنکتاد استراتژی جدیدی با 2 جهتگیری اصلی برای فعالیت‌های انکتاد با توجه به برنامه‌های نقاط تجاری ارائه نمودند:

  • توسعه دامنه و کیفیت خدمات فراهم شده بوسیله شبکه نقاط تجاری جهان GTPNet:Global Trade Point Network
  • توانمندسازی نقاط تجاری با نظر به بهبود پایداری نقاط تجاری و کاهش وابستگی آنها به منابع آنکتاد

مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد:

مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد (UNTPDC) وابسته به آنکتاد در ژوئن سال ۱۹۹۳ تاسیس و ابتدا در بانکوک مستقر شد و از نزدیک با کمسیون اجتماعی و اقتصادی آسیا و اقیانوسیه و موسسه آسیایی تکنولوژی همکاری می‌کرد.

این مرکز از جولای سال ۱۹۹۵ به ملبورن (استرالیا) منتقل شد و در آنجا توسط موسسه تکنولوژی رویال ملبورن پشتیبانی شد. این موسسه در زمینه مباحث تحقیق و توسعه با مرکز توسعه نقطه تجاری ملل متحد همکاری می‌کند.

  نظرات ()
آشنایی با فدراسیون جهانی نقطه تجاری نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
اقتصاد > اقتصاد‌جهان- همشهری آنلاین:
فدراسیون جهانی نقطه تجاری (WTPF: World Trade Point Federation) در مه سال ‌۲۰۰۱ تأسیس شد

این فدراسیون یک سازمان بین‌المللی غیرانتفاعی است که برطبق قانون کشور سوئیس تاسیس شده و به ثبت رسیده و به تدریج برنامه نقطه تجاری را از آنکتاد گرفت و آن را به طور مستقل مدیریت کرد.

تا اول دسامبر ۲۰۰۰ همه نقاط تجاری به ایجاد این فدراسیون رای دادند و همه اهداف مربوطه تایید شد. درادامه برطبق قانون سوئیس فدراسیون در دفتر ثبت تجاری جنرا به عنوان یک سازمان غیردولتی و غیرانتفاعی بین‌المللی به ثبت رسید و این فرایند در می ‌۲۰۰۱ کامل شد.

نقاط تجاری متعهد شدند تا برنامه نقطه تجاری را تا پس از 3 سال از اجرای استراتژی جدید تحویل بگیرند. درهفتمین نشست نقاط تجاری جهان و دومین نشست عمومی فدراسیون درنوامبر ۲۰۰۱ در جنوا، چارچوب سازمانی، استراتژیک و عملیاتی فدراسیون تعیین شد و برنامه استراتژیک توسعه کسب و کار و برنامه عملیاتی فدراسیون برای سال ۲۰۰۲ و اصول کلی همکاری درمیان جامعه نقاط تجاری تدوین شد.

more  آشنایی با وزارت بازرگانی / آشنایی با سازمان توسعه تجارت ایران / مفاهیم: نقطه تجاری چیست؟ / آشنایی با نقطه تجاری ایران

به عنوان اولین قدم در راستای واگذاری برنامه نقطه تجاری به فدراسیون جهانی نقطه تجاری، آنکتاد سیستم فرصت‌های تجارت الکترونیک را در می سال ۲۰۰۱ به این فدراسیون واگذار کرد. درنوامبر سال ۲۰۰۱ آنکتاد همچنین به طور رسمی مالکیت نام‌ها، علائم تجاری و لوگوی برنامه نقطه تجاری را به فدراسیون منتقل و واگذار کرد.

فدراسیون جهانی نقطه تجاری حول 3 رکن مرکزی سازماندهی شده‌است. مجمع عمومی بزرگترین ارگان فدراسیون جهانی نقطه تجاری است. این مجمع سالانه درباره طرح کلی فعالیت رویه‌ها و قوانین فدراسیون تصمیم می‌گیرد و فعالیت‌های مشترک آینده نقاط تجاری را برای سهیم شدن در تجربیات یکدیگر و به روز نگه داشتن آنها با توجه به تحولات تکنولوژی مورد بحث قرار می‌دهد.

این مجمع شامل نمایندگی‌هایی از اعضای فعال (همه نقاط تجاری فعال) است و نقاط تجاری تحت توسعه عضو را به هم مرتبط می‌کند.

کمیته رهبری و اداره کننده آن قدرت اجرایی و مسئولیت لازم را برای مسائل فدراسیون جهانی نقطه تجاری دارند. سرعت توسعه‌های تکنولوژیکی و ماهیت رقابت‌آمیز تجارت الکترونیک چالش‌ها و فرصت‌هایی را برای برنامه نقطه تجاری ایجاد کرده‌است.

هدف اساسی فدراسیون همکاری برای دستیابی به اهداف توسعه از طریق پشتیبانی از فعّالیتهای آنکتاد (UNCTAD) در زمینه تسهیل تجارت، افزایش اثر گذاری تجاری و کمک به بدست آوردن سود از تجارت در حدّ توان است.

ماموریت فدراسیون جهانی نقطه تجاری این است که تسهیل کننده تجارت جهانی و ارائه دهنده اطلاعات تجاری برای بنگاه‌های سطح کوچک و متوسط (SME: Small and Medium Enterprises)، به ویژه برای کشورهای درحال توسعه و یا کمتر توسعه یافته باشد.

این امر از طریق شبکه انسانی منحصر به فرد و دانش فنی محلی مرکّب از بازار تجارت الکترونیک جهانی صورت می‌گیرد.

فعالیت فدراسیون برپایه تعدادی ارزش‌های کلیدی هدایت می‌شود که این ارزش‌ها شامل یک پارچگی، ارتباطات، دانش، توسعه، کارایی، اثر بخشی، انسان مداری و تنوع خواهی است.

کیفیت بالای خدمات و دستیابی به رضایت همیشگی مشتری تعهدی است که فدراسیون جهانی نقطه تجاری آن را برعهده گرفته‌است.

اهداف راهبردی WTPF:

  • افزایش حضور و مشارکت SMEs در تجارت بین الملل
  • کمک کردن SMEs جهت بهبود اثر گذاری تجاری و قابلیتهای رقابتی ایشان
  • ساخت شبکه جهانی همکاران تجاری مرتبط با هم
  • کمک کردن SMEs در دسترسی به اطّلاعات و فنّاوریهای ارتباطات و ارتقای استفاده از این فنّّاوریها در تجارت
  • کمک کردن نقاط تجاری برای تبدیل شدن به یک فروشگاه گسترده (one-stop shops) که SMEs در آن بتوانند گستره وسیعی از خدمات و راهنمایی‌های مربوط به تجارتشان را در آن بیابند.

فواید اشتراک در WTPF:

  • استفاده از شبکه داخلی دفاتر نقطه تجاری در بیش از ۷۰ کشور جهان
  • بدست آوردن دسترسی مستقیم به همکاران قابل اعتماد و آگاه از محیط داخلی کشور و فرهنگ و نحوه تعامل با دولت
  • افزایش سهم بازار محصولات و خدمات شما با بدست آوردن مشتریان در کشورهایی که فدراسیون در آن حضور دارد
  • تبدیل شدن به تأمین کننده بهتری برای SMEs و افزایش وفاداری مشتریان در دراز مدّت
  • جذب کردن مشتریان نقطه تجاری از پایگاه جهانی داده‌های شرکتها، که اخیراً ۴۳۰۰۰ شرکت بیش از ۶۱ کشور در آن لیست شده‌اند
  • مرتبط شدن به شبکه رو به رشد راه اندازی شده توسّط سازمان ملل
  • دستیابی به بازارهای کشورهای در حال توسعه و تدارک استراتژی‌ای که همزمان با ارتقای توسعه شما را به اهداف سود دهی فزاینده می‌رساند
  • کاهش هزینه‌های یافتن مشتری
  • سرمایه گذاری در پروژه‌های پربازده بالقوّه
  نظرات ()
آشنایی با گروه 1 + 5 نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
گروه پنج به علاوه یک (G 5 +1) میانجیان بین‌المللی حل مسئله هسته‌ای ایران هستند

گروه پنج به علاوه یک، از 5 عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل (آمریکا، روسیه، چین، بریتانیا و فرانسه) و آلمان تشکیل شده و هدف آن هماهنگ کردن واکنش جهانی نسبت به برنامه‌های هسته‌ای ایران است.

دلیل نامگذاری به صورت 1+5 حضور پنج عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد به همراه آلمان است و کار این گروه گرفتن تصمیم در مورد عملکرد هسته‌ای ایران می‌باشد.

  نظرات ()
آشنایی با جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا - اکوواس (ECOWAS) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- فرانک عطیف:
اکوواس (ECOWAS)، جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا (Economic Community Of West African States) در سال 1975 تاسیس شد

more   وب سایت رسمی: ECOWAS

این جامعه بر اساس معاهده لاگوس در 28 مه 1975 در لاگوس، ایالت لاگوس، نیجریه ایجاد شد.

15 کشور غرب آفریقا عضو آن هستند که عبارتند از:

بنین، بورکینافاسو، جمهوری دماغه‌سبز، جمهوری ساحل عاج، جمهوری گامبیا، جمهوری غنا، جمهوری گینه، جمهوری گینه بیسائو، جمهوری لیبریا، جمهوری مالی، جمهوری نیجر، جمهوری فدرال نیجریه، جمهوری سنگال، جمهوری سیرالئون و جمهوری توگو.

هدف اکوواس پیشبرد و توسعه یک‌پارچگی اقتصادی است در "همه‌ فعالیت‌های اقتصادی، بویژه صنایع،حمل‌و نقل، ارتباطات راه دور، انرژی، کشاورزی، منابع طیعی، بازرگانی، مسائل مادی و پولی، موضوع‌های فرهنگی و اجتماعی و ..."

ECOWAS-Flags

موسسه‌های جامعه‌اقتصادی کشورهای غرب آفریقا به شرح زیرند:

- کمیسیون

- پارلمان جامعه

- دادگستری جامعه

- بانک توسعه و سرمایه اکوواس

اغلب ، کمیسیون اکووواس و بانک توسعه و سرمایه اکوواس" صندوق" نامیده می‌شوند و دو موسسه اصلی هستند که برای تعیین و به‌کارگیری خط مشی‌ها، پیگیری تعدادی از برنامه‌ها و اجرای برنامه‌های توسعه در کشورهای عضو، طراحی شده‌اند.

این پروژه‌ها، ساخت جاده بین کشورهای عضو جامعه و ارتباطات از راه دور، کشاورزی و توسعه منابع آبی را در بر می‌گیرد.

اکوواس سازمان‌های مرتبط در بخش خصوصی نیز دارد که به شرح زیرند:

- اکوبانک

- اکومرین

 اکوواس اغلب به‌عنوان یکی از ستون‌های جامعه اقتصاد آفریقا در نظر گرفته‌ می‌شود.

آژانس‌های تخصی این جامعه عبارتند از:

- سازمان بهداشت غرب آفریقا (WAHO)

- آژانس پول غرب آفریقا (WAMA)

- موسسه پول غرب آفریقا (WAMI)

- مرکز توسعه ورزش و جوانان اکوواس (EYSDC)

- مرکز توسعه جنسیتی اکوواس (EGDC)

- واحد همکاری منابع آبی (WRCU)

- کارت قهوه‌ای اکوواس

- شبکه مشترک برق غرب آفریقا (WAPP)

- گروه عملگرای بین‌دولت‌ها علیه پولشویی و تغذیه مالی تروریسم در غرب آفریقا (GIABA)

- برنامه بهداشت منطقه غرب آفریقا (PRSAO)

این جامعه به سه زبان انگلیسی، فرانسه و پرتغالی اداره می‌شود و مقر آن در ابوجا، نیجریه است

  نظرات ()
آشنایی با گروه 77 نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
گروه 77 در 15 ژوئن سال 1964 و توسط 77 کشور در حال توسعه امضاکننده اعلامیه گروه 77 در پایان نخستین جلسه کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (آنکتاد) در شهر ژنو - سوئیس تأسیس شد.

نخستین اجلاس سطح وزیران این نهاد از دهم تا 25 اکتبر سال 1967 در الجزیره پایتخت الجزایر برگزار شد و منشور آن نیز در همین اجلاس تدوین شد.

more  وب سایت رسمی: The Group of 77

گره 77 بزرگترین سازمان بین دولتی کشورهای درحال توسعه در سازمان ملل است.

ریاست گروه77، عالی‌ترین ارگان سیاسی در ساختار سازمانی این گروه محسوب می‌شود و انتخاب آن بر اساس اصل گردشی بین منطقه آفریقا‍، آسیا، آمریکای لاتین انجام می‌گیرد.

دوره ریاست در گروه 77 یک‌ساله است و رییس گروه فردی است که به عنوان سخنگوی گروه عمل کرده و اقدام‌های این گروه را در بخش‌های گوناگون هماهنگ می‌کند.

این گروه در ژوئن سال 1964 با امضای بیانیه مشترک هفتاد و هفت کشور در حال توسعه، در خاتمه اولین نشست کنفرانس تجارت و توسعه ملل متحد ( آنکتاد) در ژنو تاسیس شد.

با برگزاری اولین نشست وزرای گروه 77 در الجزایر اساسنامه آن موسوم به منشور الجزایر تصویب و به تدریج این نهاد دائمی توسعه یافت و به ایجاد شعبه های گروه 77 با دفاتر ارتباطی در ژنو (آنکتاد)، نایروبی (یونپ)، پاریس(یونسکو)، رم (فائو و ایفاد‍)،‌ وین (یونیدو) و گروه 24 در واشنگتن (صندوق بین المللی پول و بانک جهانی) منجر شد. اگر چه اعضای گروه 77 به 130 کشور افزایش یافته است با این حال نام اولیه به دلیل اهمیت تاریخی آن حفظ شده است.

جمهوری اسلامی ایران از زمان تاسیس گروه 77 برای اولین بار در روز چهارشنبه ششم بهمن 1389 ریاستاین گروه را در وین احراز کرد.

  نظرات ()
آشنایی با کنفرانس امنیتی مونیخ نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
کنفرانس امنیتی مونیخ در سال ۱۹۶۲ توسط ادوارد هاینریش فن کلایست اشمنتسین، نظامی معروف آلمانی بنیان گذاشته شد

معتبرترین گردهمایی مقامات ارشد امنیتی جهان؛ اجلاس سالیانه امنیتی مونیخ نام دارد و با حضور مقام‌های دفاعی ده‌ها کشور در شهر مونیخ آلمان برگزار می‌شود.

این کنفرانس ابتدا کنفرانس امنیتی بین‌المللی و نیز کنگرهٔ دفاع‌شناسی نام داشت و در خصوص سیاست‌های امنیت جهانی فعالیت داشت و هرساله در ماه فوریه در هتل بایریشر هوف در مونیخ آلمان برگزار می‌شد.

در کنفرانس مونیخ تصمیمی اتخاذ نمی‌شود و صرفا این اجلاس برای اظهار نظر، رایزنی و دیدارهای سیاسی برگزار می‌شود.

کنفرانس مونیخ به یکی از مجامع بین‌المللی مهم در عرصه امنیت جهانی تبدیل شده و هر سال به‌طور ویژه به یک موضوع مهم امنیت بین‌المللی می‌پردازد.

کنفرانس امنیتی مونیخ به دلیل تشابه کمی و کیفی و بازتاب‌های آن با مجمع جهانی اقتصاد، به داووس امنیتی نیز شهرت دارد.

در این گردهمایی، سیاستمداران متخصص در امور امنیتی (معمولا وزیران امور خارجه و دفاع)، نظامیان کارشناس امور بین‌المللی و نیز برخی از صاحبان صنایع تسلیحاتی از کشورهای مختلف جهان به بحث و بررسی در خصوص مسائل امنیت جهانی می‌پردازند.

هزینه‌های این کنفرانس توسط وزارت دفاع آلمان و کمک‌های مالی صنایع تسلیحاتی تامین می‌شود.

  نظرات ()
آشنایی با گروه بریکس (BRICS) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
گروه بریکس یک گروه بین‌المللی متشکل از کشورهای برزیل، روسیه، هند، چین و آفریقای جنوبی است

گروه بریکس را می‌توان یک باشگاه اقتصادی با گرایشات سیاسی دانست. کشورهایی که بریکس را تشکیل داده‌اند فقط کشورهای بالقوه در حال توسعه محسوب نمی‌شوند بلکه قطب‌های اصلی ساختار چند قطبی جهان هستند.

این سازمان ابتدا  BRIC نامیده شد (نام BRIC ابتدا از سوی جیم اونیل/ Jim O'Neill از سرمایه گذاران  موسسه گلدمن سکس/ Goldman Sachs  مطرح شد که مخفف سرنام کشورهای عضو آن بود) و با پیوستن آفریقای جنوبی،  به BRICS تغییر نام داد.

با پیوستن آفریقای جنوبی به این نهاد در سال 2011 این سازمان گسترش یافت و شکل جهانی‌تری به‌خود گرفت.

کشورهای گروه بریکس 30 درصد مساحت جهان و 42 درصد از جمعیت جهان را به خود اختصاص داده‌اند.

صندوق بین المللی پول  11 آوریل 2011 اعلام کرد: 5 کشور عضو سازمان بریکس به عنوان جوامع عمدۀ اقتصاد جدید جهانی در سال 2012 روند رو به رشد قدرتمند اقتصادی خود را ادامه خواهند داد.

نخستین اجلاس بریکس در روسیه و دومین اجلاس آن در برزیل و سومین نشست آن در سال 2011 در چین برگزار شد

  نظرات ()
آشنایی با شورای اروپا نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > اروپا- همشهری آنلاین:
شورای اروپا (Council of Europe) یک سازمان بین‌المللی اروپایی است که در سال 1949 به عنوان یک سازمان فراگیر اروپایی ایجاد شد.

more  وب سایت رسمی: شورای اروپا / منشور اروپایی پژوهشگران

در ماده یک اساسنامه این سازمان تاکید شده که "شورای اروپا به دنبال کسب اتحاد وسیع تر میان اعضای آن با هدف حفظ و درک ایده آلها و اصولی است که میراث مشترک آنها به حساب می آید و پیشرفت اقتصادی و اجتماعی شان را آسان می‌نماید."
اهداف شورای اروپا 4 مورد زیر اعلام شده است:

- حمایت از حقوق بشر، دموکراسی تکثر گرا و حاکمیت قانون؛
- گسترش آگاهی و تشویق توسعه هویت و تنوع فرهنگی اروپایی؛
- یافتن راههای مشترک برای چالش‌های پیش روی جامعه اروپایی؛
- تحکیم ثبات دموکراتیک در اروپا از طریق حمایت از اصلاحات سیاسی، حقوقی و قانونی

عضویت در شورای اروپا نیز برای همه دولت‌های اروپایی که به دنبال همگرایی اروپایی، پذیرش حاکمیت قانون، توانایی تضمین دموکراسی، حقوق بشر و آزادی هستند، باز است و در حال حاضر تعداد اعضای این سازمان 47 کشور می‌باشد.

ارکان شورای اروپا نیز عبارتند از دبیرخانه، کمیته وزیران، مجمع پارلمانی، دادگاه حقوق بشر اروپایی، کنگره شورای اروپا و کنفرانس سازمانهای غیردولتی بین المللی.

مقر شورای اروپا نیز در شهر استراسبورگ فرانسه هست.

زبان‌های انگلیسی و فرانسه دو زبان اصلی شورا اروپاست و زبان های آلمانی، ایتالیایی و روسی هم به عنوان زبانهای کاربردی مورد استفاده قرار می گیرند. بودجه شورای اروپا در سال 2010 بالغ بر 218 میلیون یورو بوده است. تعداد کارمندان ثابت ساختارهای شورای اروپا هم 2200 نفر در سال 2010 بوده است.

نقطه قابل توجه این است که شورای اروپا را نباید با شورای اتحادیه اروپا (European Council) که همان نشست های سران اتحادیه اروپاست و معمولا هر سال دوبار برگزار می‌شود، اشتباه گرفت.

  نظرات ()
آشنایی با کمیسیون اروپا نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > اروپا- همشهری آنلاین:
کمیسیون اروپا (European Commission) که یکی از 5 نهاد اصلی اتحادیه اروپا به شمار می‌آید، در سال 1950 و به پیشنهاد وزیر امور خارجه فرانسه تشکیل شد و سال بعد فعالیت خود را آغاز کرد

این کمیسیون نقش قوه مجریه را ایفا می‌کند، به طوری که مسئول پیشنهاد قوانین، اجرای تصمیم‌گیری‌ها، تنفیذ پیمان‌نامه‌ها و انجام کارهای روزمره اتحادیه اروپا است.

کمیسیون اروپا دارای 27 کمیسیونر است و کشورهای عضو اتحادیه اروپا یک نماینده در این کمیسیون دارند. ساختار این کمیسیون به صورت کابینه‌ای تشکیل شده است.

more  وب سایت کمیسیون اروپا / منشور اروپایی پژوهشگران

رئیس کمیسیون از بین 27 کمیسیونر و توسط شورای اروپا تعیین می‌شود. نمایندگان برای کسب منافع کشورهای خود حضور ندارند بلکه آنها برای منافع کشورهای عضو اتحادیه اروپا فعالیت می‌کنند.

مقر کمیسیون اروپا در بروکسل پایتخت کشور بلژیک قرار دارد.

  نظرات ()
آشنایی با ایکوم (کمیته جهانی موزه‌ها) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
فرهنگ و تاریخ > موزه- همشهری آنلاین:
ایکوم نماد جهانی موزه و موزه ‌داری است که بعد از جنگ جهانی دوم و در 62 سال پیش، ایجاد و تقریبا همزمان با تشکیل یونسکو ایجاد شد.

مرکز آن در پاریس است و امروزه بیش از 120 کشور جهان دارای کمیته‌های ملی ایکوم هستند. هر سه سال یکبار مجمع عمومی ایکوم در یکی از کشورهای عضو برگزار می‌شود.

ایکوم از سال 1970 روز جهانی موزه را در تاریخ 18 ماه مه برابر با 28 اردیبهشت تعیین و در پی آن برای هر سال یک مفهوم خاص را به عنوان شعار بین‌المللی قرار می‌دهد تا همه موزه‌ها و نگارخانه‌ها در همه جهان تابع این شعار فعالیت کنند.

کمیته ملی ایکوم در ایران پس از انقلاب از سال 1376 فعالیت دوباره‌ای را آغاز کرد.

این کمیته امروزه در ایران بیش از 120 عضو فردی و حقوقی دارد.

  نظرات ()
آشنایی با کنفرانس‌های پاگواش نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری‌آنلاین:
پاگوآش یک سازمان غیردولتی بین‌المللی است که از نخبگان کشورهای جهان در زمینه خلع سلاح تشکیل شده و برخی از شرکت‌کنندگان در این کنفرانس در تصمیم گیری‌ها در کشورهای خود تاثیر گذار هستند.

کنفرانس پاگوآش در سال 1957 و زمان جنگ سرد توسط جوزف روتبلات (Joseph Rotblat) و برخی دانشمندان مخالف جنگ پایه گذاری شد تا در چارچوب کنفرانس‌ها و کارگاه‌ها برای کاهش تسلیحات هسته‌ای و منع تکثیر سلاح‌های کشتار جمعی فعالیت شود.

این نام از دهکده‌ای در کانادا گرفته شده است که نخستین نشست این دانشمندان در آنجا برگزار شد.

کنفرانس‌های پاگواش درباره علم و امور جهانی* از آن زمان تاکنون در مجموع 300 کارگاه و نشست درباره خلع سلاح هسته‌ای و منع سلاح‌های بیولوژیکی و شیمیایی و امنیت بین‌المللی برگزار کرده است.

این کنفرانس در وضع قراردادهای کنترل و کاهش تسلیحاتی مانند ان پی تی و کنوانسیون‌های منع سلاح‌های بیولوژیک و شیمیایی نقش داشته است.
گروه پاگواش و عضو مؤسس آن در سال 1995 موفق به دریافت جایزه صلح نوبل شدند.

The Pugwash Conferences on Science and World Affairs

  نظرات ()
آشنایی با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR) نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین:
کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل با نام مخفف (یو ان اچ سی آر) از جمله زیرمجموعه‌های سازمان ملل است

این کمیساریا که دفتر آن در ژنو سوئیس قرار دارد ۱۴ دسامبر سال ۱۹۵۰ به منظور محافظت و حمایت از پناهندگان و یاری رساندن در امر بازگشت یا اسکان مجدد آنها تاسیس شده است.

کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل به عنوان جایگزین سازمان بین‌المللی پناهندگان و پیشتر از آن اداره کل نجات و توانبخشی سازمان ملل، تاسیس شده است.

مهمترین وظیفه این کمیساریا، رهبری و هماهنگ نمودن فعالیت‌های بین‌المللی جهت محافظت و رفع مشکلات پناهندگان در سراسر جهان است.

هدف اولیه کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل، حراست از حقوق و سلامتی پناهندگان عنوان شده است.

این کمیساریا می‌کوشد تا از احترام به حقوق پناهندگان و سلامت آنها در کشورهای دیگر، بازگشت داوطلبانه آنها به کشور خود، اسکان مجدد آنها در کشور ثالث و غیره مطابق قوانین بین‌المللی اطمینان حاصل کند.

خدمات کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین توسط سفیران حسن نیت سازمان ارائه می‌شود.

تا سال 2011، دو بار جایزه صلح نوبل در سال‌های ۱۹۵۴ و ۱۹۸۱ به کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل اعطا شده است.

  نظرات ()
آشنایی با کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
ایران > سیاست‌خارجی- همشهری آنلاین:
کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین در راستای اجرای قانون حمایت از انقلاب اسلامی مردم فلسطین در سال 1369 توسط مجلس شورای اسلامی تصویب شد

این قانون ضمن اعلام حمایت و دفاع مردم و حکومت جمهوری اسلامی ایران از مردم ستمدیده و آواره و مبارز فلسطین تا رسیدن به حقوق حقه خویش هیات رییسه مجلس شورای اسلامی را موظف کرده است از طرق مختلف این حمایت را تعمیق و گسترش داده و در فرصت‌های مقتضی کنفرانس‌(ها)یی از نمایندگان کشورهای اسلامی و صاحب نظران برگزار کند.

تا سال 1390 پنج دوره کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین در نقاط عطف تاریخی منطقه و فلسطین برگزار شده است.

نخستین دوره این کنفرانس بین‌المللی مهرماه 1370 مصادف با اکتبر 1991 همزمان با کنفرانس مادرید و در بزرگداشت انتفاضه اول ملت فلسطین (انتفاضه استقلال) برگزار شد.

دسن

پرونده‌ها:

more  خالد مشعل / محمود عباس / اسماعیل هنیهسعید صیام / سلام فیاض / احمد یاسین / جرج حبش /

more   تاریخ فلسطین 1 / تاریخ فلسطین 2 / تاریخ فلسطین 3 / حماس بیت‌المقدس / سازمان آزادی‌بخش فلسطین (ساف) / سازمان‌ جهاد اسلامی‌ فلسطین / گروه فتح / نوار غزه / کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل در غزه / کرانه‌ باختری‌ رود اردن / ‌روز جهانی قدسگروه چهارجانبه /

دسن

دومین دوره برگزاری کنفرانس نیز اردیبهشت ماه 1380 مصادف با آوریل 2001 همزمان و در حمایت از انتفاضه دوم ملت فلسطین (انتفاضه الاقصی) بود.

سومین دوره کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین فروردین سال 1385 مصادف با آوریل 2006 همزمان با اقدامات رژیم صهیونیستی در زمینه تخریب باب مغاربه - در بخش غربی مسجدالاقصی- و در حمایت از قدس شریف برگزار شد.

چهارمین دوره این کنفرانس نیز اسفند ماه 1387 مصادف با مارس 2009 پس از تهاجم رژیم صهیونیستی به نوار غزه و در حمایت از ایستادگی اسطوره‌ای ملت و مقاومت فلسطین در برابر این تهاجم خونین و وحشیانه برگزار شد.

پنجمین کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسطین مهر سال 1390 با حضور روسای مجلس و مقام‌های ارشد پارلمانی، صاحب‌ نظران برجسته مسلمان و غیرمسلمان و رهبران گروه‌های فلسطینی در تهران برگزار شد.

  نظرات ()
آشنایی با اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- دکتر علی صباغیان:
اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند که اساسا به عنوان ابتکار حاشیه اقیانوس هند شناخته می‌شد، یک سازمان بین‌المللی است که در سال 1997 آغاز به کار کرد.

تاسیس این سازمان در مارس 1995 در نشستی در کشور موریس که اکنون مقر این اتحادیه است، مورد تصویب قرار گرفت و بعدا در روزهای 6و 7 مارس 1997 رسما آغاز به کار کرد.

اتحادیه همکاری‌های منطقه ای حاشیه اقیانوس هند دارای 19 کشور عضو از سه قاره آسیا، افریقا و اقیانوسیه می‌باشد که بیش از 2 میلیارد نفر جمعیت جهان و 20.5 میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد.

این اتحادیه به انتشار اطلاعات در خصوص رژیم های تجاری و سرمایه گذاری اعضا با هدف کمک به فهم بهتر فرصت های سرمایه گذاری در درون این منطقه توسط تجار و صنعتگران اقدام می کند.

اهداف این سازمان مواردی همچون تقویت رشد پایدار و توسعه متوازن در منطقه و بین اعضای اتحادیه، تمرکز بر آن حوزه از همکاری‌های اقتصادی که حداکثر فرصت‌ها را برای منافع مشترک و منافع متقابل فراهم می‌کند و گسترش آزادسازی تجاری و حذف موانع موجود بر سر راه جریان‌های تجارت، سرمایه و فناوری در منطقه اقیانوس هند اعلام شده است.

فعالیت‌های اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند  برای همکاری شامل چندین پروژه و برنامه های کاری موضوعی است که توسط کشورهای عضو با هدف منافع مشترک انجام می شود.این برنامه ها تحت نظر سه کارگروه تجارت و سرمایه گذاری، مجمع تجاری حاشیه اقیانوس هند و گروه آکادمیک حاشیه اقیانوس هند قرار دارد.

ارکان اتحادیه همکاری های منطقه ای حاشیه اقیانوس هند نیز عبارتند از:

  • شورای وزیران که هر دوسال یکبار تشکیل جلسه می‌دهد
  • کمیته مقامات ارشد
  • مجمع تجاری حاشیه اقیانوس هند
  • گروه آدمیک حاشیه اقیانوس هند
  • کارگروه تجارت و توسعه
  • ستاد عالی اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند

اعضای اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند به دو دسته اعضای اصلی و اعضای ناظر و طرف گفتگو تقسیم  می‌شوند.

کشورهای عضو اتحادیه عبارتند از: آفریقای جنوبی، هند، جمهوری اسلامی ایران، سنگاپور، مالزی، اندونزی، تایلند، سریلانکا، استرالیا، امارات متحده عربی، عمان، یمن، بنگلادش، کنیا، موریس(مقر اتحادیه)، تانزانیا، ماداگاسگار، موزامبیک، سیشیل.

کشورهای چین، ژاپن، مصر، انگلستان و فرانسه از اعضای ناظر و طرف گفتگو اتحادیه هستند.

  نظرات ()
آشنایی با اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند نویسنده: جمال تاراز - ۱۳٩۱/٦/۱٦
جهان > مجامع‌جهانی- همشهری آنلاین- دکتر علی صباغیان:
اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند که اساسا به عنوان ابتکار حاشیه اقیانوس هند شناخته می‌شد، یک سازمان بین‌المللی است که در سال 1997 آغاز به کار کرد.

تاسیس این سازمان در مارس 1995 در نشستی در کشور موریس که اکنون مقر این اتحادیه است، مورد تصویب قرار گرفت و بعدا در روزهای 6و 7 مارس 1997 رسما آغاز به کار کرد.

اتحادیه همکاری‌های منطقه ای حاشیه اقیانوس هند دارای 19 کشور عضو از سه قاره آسیا، افریقا و اقیانوسیه می‌باشد که بیش از 2 میلیارد نفر جمعیت جهان و 20.5 میلیون کیلومتر مربع وسعت دارد.

این اتحادیه به انتشار اطلاعات در خصوص رژیم های تجاری و سرمایه گذاری اعضا با هدف کمک به فهم بهتر فرصت های سرمایه گذاری در درون این منطقه توسط تجار و صنعتگران اقدام می کند.

اهداف این سازمان مواردی همچون تقویت رشد پایدار و توسعه متوازن در منطقه و بین اعضای اتحادیه، تمرکز بر آن حوزه از همکاری‌های اقتصادی که حداکثر فرصت‌ها را برای منافع مشترک و منافع متقابل فراهم می‌کند و گسترش آزادسازی تجاری و حذف موانع موجود بر سر راه جریان‌های تجارت، سرمایه و فناوری در منطقه اقیانوس هند اعلام شده است.

فعالیت‌های اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند  برای همکاری شامل چندین پروژه و برنامه های کاری موضوعی است که توسط کشورهای عضو با هدف منافع مشترک انجام می شود.این برنامه ها تحت نظر سه کارگروه تجارت و سرمایه گذاری، مجمع تجاری حاشیه اقیانوس هند و گروه آکادمیک حاشیه اقیانوس هند قرار دارد.

ارکان اتحادیه همکاری های منطقه ای حاشیه اقیانوس هند نیز عبارتند از:

  • شورای وزیران که هر دوسال یکبار تشکیل جلسه می‌دهد
  • کمیته مقامات ارشد
  • مجمع تجاری حاشیه اقیانوس هند
  • گروه آدمیک حاشیه اقیانوس هند
  • کارگروه تجارت و توسعه
  • ستاد عالی اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند

اعضای اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانوس هند به دو دسته اعضای اصلی و اعضای ناظر و طرف گفتگو تقسیم  می‌شوند.

کشورهای عضو اتحادیه عبارتند از: آفریقای جنوبی، هند، جمهوری اسلامی ایران، سنگاپور، مالزی، اندونزی، تایلند، سریلانکا، استرالیا، امارات متحده عربی، عمان، یمن، بنگلادش، کنیا، موریس(مقر اتحادیه)، تانزانیا، ماداگاسگار، موزامبیک، سیشیل.

کشورهای چین، ژاپن، مصر، انگلستان و فرانسه از اعضای ناظر و طرف گفتگو اتحادیه هستند.

  نظرات ()
مطالب اخیر پورتال جامع / پرتال جامع به کانال کلینیک حقوقی ایران در «تلگرام» بپیوندید اخبار حقوقی شهریور 94 اخبار حقوقی شهریور ماه فعالیت تعاونی ها در پهنه قوانین موضوعه کشور مشاوره هوشمند حقوقی تشکیل پرونده شخصیت برای مجرمان مرجع صالح رسیدگی به جرایم موادمخدر اطفال بهترین و جدیدترین مطالب حقوقی اشکالات موجود در توسعه فرهنگ بیمه پذیری در حوزه ورزش
کلمات کلیدی وبلاگ مقالات حقوق (۱٥٦) مطالب مفید حقوقی (٩٤) سازمانهاو پیمانهای بین المللی (۸٦) حقوق بین الملل (٥٤) مقالات حقوق تجارت (٤٠) کلینیک حقوقی ایران (۳٩) موسسه حقوقی تاراز (۳٠) حقوق مالکیت معنوی (٢٩) اخبار حقوقی (٢٧) جمال الدین تراز،جمال تراز (٢٤) دکترین مسئولیت به حمایت (٢۳) مقالات حقوق خصوصی (٢۳) فاوا نیوز فناوری اطلاعات و ارتباطات (٢۳) مقالات ایین دادرسی کیفری (٢۳) حقوق فناوری اطلاعات و ارتباطات (٢٢) کلینیک حقوقی (٢٢) حقوق شهروندی (٢۱) حقوق خانواده (٢٠) حقوق زنان (۱٩) مقالات حقوق جزا (۱۸) کارشناسی ارشد (۱٧) مقالات ایین دادرسی مدنی (۱٦) حقوق بشر (۱٤) دنیای حقوق (۱۳) نمونه فرم (۱٢) حقوق جزا (۱۱) مهریه (٩) قانون (٩) حقوق مدنی (٩) معاضدت حقوقی (٩) تعهدات تضمینی (٩) کلینکلینیک حقوقی ایران (۸) دانستنی های حقوق (۸) ازمون های حقوقی (۸) اعسار (۸) قانون اساسی (۸) منابع (۸) جزا و جرم شناسی (٧) مقالات حقوق مدنی (٦) اخبار کارشناسی ارشد (٦) مقالات حقوق اساسی (٦) حقوق خصوصی (٦) حقوق تجارت بین الملل (٦) آیین دادرسی کیفری (٥) مشاوره حقوقی (٥) مقالات (٥) وکالت (٥) مقالات حقوق بین الملل خصوصی (٥) اخلاق و حقوق پزشکی (٥) محکومیت مالی (٥) مداخله بشر دوستانه (٥) مقالات حقوق اداری (٥) معرفی شرکت تجاری (٤) حقوق بین الملل هوافضا (٤) موسسه تاراز (٤) اطلاع رسانی آزمونهای حقوقی (٤) حمل کالا (٤) مباحث حقوقی (٤) ضمان معاوضی (٤) مقالات حقوقی (٤) اخبار و رویداد های حقوقی (٤) پایان نامه (٤) دیوان عدالت اداری (٤) دانشگاه ازاد (٤) pdf (٤) دیه (٤) اخبار (٤) حقوق (٤) اجاره (٤) قانون مدنی (٤) سرقفلی (٤) حقوق اداری (٤) حقوق تجارت (٤) حقوق تجارت الکترونیکی (٤) اسناد تجاری (٤) مسئولیت بین المللی (٤) قصاص نفس (٤) شرکت های تعاونی (۳) جرائم رایانه ای (۳) حضانت (۳) شرکت ها (۳) خبر (۳) مقاله (۳) معرفی کتاب (۳) کلینیک (۳) نمونه قرار داد (۳) پاسخ نامه (۳) نکاح (۳) مقالات حقوق بین الملل (۳) شوراهای محلی (۳) قانون جدید مجازات اسلامی (۳) مقالات حقوق بین الملل عمومی (۳) قضاوت زنان (۳) میثاق بین المللی حقوق مدنی وسیاسی مصوب 16 دسامبر 1 (۳) حقوق پزشکان (۳) کتاب شناسی حقوقی (۳) ارشد 92 (٢) ادله الکترونیک (٢) اشتباه در خود موضوع معامله (٢) دکترین مسئولیت حمایت (٢) قانون انتخابات ریاست جمهوری (٢) مقالات در امور کیفری (٢) ضمانت اجرای (٢) تخلف از شرط ترک فعل (٢) آشنایی با سازمان همکاری‌های اقتصادی اکو (eco) (٢) قرار دادهای پیمانکاری دولتی (٢) الزامات پیمان کار (٢) منتخب آرای هیات عمومی دیوان عدالت اداری (٢) قانون تعیین حدود مسؤولیت شرکتهای هواپیمایی ایرانی (٢) آشنایی با یونیسف (unicef) (٢) آشنایی با پیمان سنتو (٢) نوآوری و مالکیت معنوی (٢) طرح صنعتی و نقشه جغرافیایی چیست؟ (٢) اقلیتهای دینی (٢) مقالات حقوق خانواده (٢) حقوق بنیادین انسانها (٢) بحران لیبی و دکترین مسئولیت به حمایت (٢) نظریات اداره کل امور حقوقى قوه قضاییه (٢) قوانین حمایتی (٢) مجموعه سایت های حقوقی (٢) مجموعه وبلاگ های حقوقی (٢) آشنایی با اتحادیه همکاری‌های منطقه‌ای حاشیه اقیانو (٢) آشنایی با اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (iucn) (٢) آشنایی با پیمان شنگن (schengen) (٢) زنان قاضی می‌شوند؟! (٢) تغییرات جدید قانون جزا و آیین دادرسی کیفری (٢) عناوین مجرمانه (٢) دیوان بین المللی دادگستری (٢) ماده 2 (٢) جزوات حقوقی (٢) کلاهبرداری رایانه ای (٢) r2p (٢) رتبه های برتر (٢) دادرسی عادلانه (٢) تقسیم ترکه (٢) متون فقه (٢) خانواده،‌دعاوی خانوادگی،‌ اختلافات خانوادگی (٢) روان شناسی کیفری (٢) جنایات بین المللی (٢) کارشناسی ارشد 92 (٢) حقوق بین الملل محیط زیست (٢) صدور حکم رشد (٢) رادیو حقوق (٢) مقالات آیین دادرسی مدنی (٢) jus cogens (٢) حقوق ثبت (٢) سازمان ملل متحد (٢) هواپیماهای بدون سرنشین (٢) جبران خسارت (٢) شرایط (٢) شورای امنیت (٢) وقف (٢) شناسنامه (٢) آیین نامه (٢) جامعه مدنی (٢) مالکیت فکری (٢) خانواده (٢) ایران (٢) قضاوت (٢) سنگسار (٢) دانلود کتاب (٢) اطاله دادرسی (٢) کانون وکلا (٢) قانونگذار (٢) نفقه (٢) دعاوی (٢) تمکین (٢) معسر (٢) وکلا (٢) فسخ نکاح (٢) فرزند خواندگی (٢) خطای محض (٢) جرایم رایانه ای (٢) پرسش و پاسخ حقوقی (٢) هائیتی (٢) سفته (٢) آشنایی با سازمان بین‌المللی کار (ilo) (٢) ازمون وکالت (٢) خسارت معنوی (٢) عقد نکاح (٢) چک امانی (٢) مسئولیت مدنی (٢) قانون مجازات اسلامی (٢) تدلیس (٢) قراردادهای الکترونیکی (٢) اسقاط حق (٢) اصلاحیه (٢) حقوق بین الملل عمومی (٢) دفاتر اسناد رسمی (٢) تحقیقات مقدماتی (٢) تضمین کالا (٢) حقوق کیفری (۱) نمونه پروپوزال (۱) صلاحیت محلی (۱) خارجیان مقیم ایران (۱) مراجع ثبتی (۱) زندانیان مهریه (۱) عقد قرض (۱) حقوق اقلیت ها (۱) رقابت پذیری (۱) دبیر کل سازمان ملل (۱) اجرای چک (۱) طلاق توافقی (۱) مرور زمان (۱) ضمان مضارب (۱) چک سفید امضا (۱) بیعانه (۱) حاکمیت اینترنت (۱) جعل اسناد (۱) دستور موقت (۱) اقدامات تامینی (۱) استرداد دعوی (۱) ترک انفاق (۱) دادرسی فوری (۱) تحصیل مال نامشروع (۱) مسئولیت کیفری (۱) خیار غبن (۱) فرزند فروشی (۱) خسارت عدم النفع (۱) شورای حل اختلاف (۱) قاچاق کالا و ارز (۱) دیه زن و مرد (۱) حقوق بین الملل کیفری (۱) فورس ماژور (۱) دیات (۱) معاهدات بین المللی (۱) شرط صفت (۱) حقوق پناهندگان (۱) عنن (۱) امضای چک (۱) جرم انگاری (۱) حقوق متهم (۱) بین المجالس (۱) مرجع صالح در دعاوی راجع به ترکه متوفی (۱) مجازات حبس (۱) منشور ملل متحد (۱) اسیب ها (۱) حقوق کودکان (۱) معاملات املاک (۱) قواعد فقه (۱) حوادث هوایی (۱) منفعت (۱) حقوق انسانها (۱) شرکت با مسئولیت محدود (۱) کارگر و کارفرما (۱) حسود هرگز نیاسود (۱) دستگاه قضایی (۱) نقشه راه (۱) موسسه استاندارد (۱) تعاونی ها (۱) صیانت (۱) پزشکی قانونی (۱) اسناد رسمی (۱) پلیس بین الملل (۱) پناهندگان (۱) اعتبار امر مختومه (۱) حق رای (۱) آرا (۱) ثالث (۱) آیین دادرسی مدنی (۱) قانون جرایم رایانه ای (۱) اسناد عادی (۱) واخواهی (۱) ابلاغ قانونی (۱) قولنامه (۱) آیین دادرسی (۱) رای وحدت رویه (۱) حقوق ایران (۱) تهاتر قهری (۱) هدایا (۱) فضای سایبر (۱) دعوای متقابل (۱) سولات (۱) نقل و انتقال (۱) مکان ها (۱) پایان نامه کارشناسی ارشد (۱) نشوز (۱) علم قاضی (۱) برائت (۱) حقوق عمومی (۱) فسخ (۱) تشدید مجازات (۱) عسر و حرج (۱) ثبت شرکت (۱) مقررات (۱) اطفال (۱) بدهکار (۱) محاسبه (۱) حفاظت محیط زیست (۱) جعل (۱) کوفی عنان (۱) ازمون (۱) منابع کارشناسی ارشد (۱) امام علی (ع) (۱) فقه (۱) نمره (۱) یونسکو (۱) رژیم حقوقی دریای خزر (۱) سازمان ملل (۱) نامزدی (۱) خبر حقوقی (۱) ولایت فقیه (۱) جنایت (۱) حقوق اساسی (۱) مردم سالاری (۱) راهنما (۱) امنیت اجتماعی (۱) تعهد (۱) اوپک (۱) بانکداری (۱) نظام اداری (۱) کلاهبرداری (۱) تخریب (۱) چک (۱) دریای خزر (۱) کفالت (۱) رفتار (۱) خانم ها (۱) سقط جنین (۱) اعتراض (۱) مجلس (۱) خشونت (۱) مفاهیم (۱) بکارت (۱) دانلود (۱) نقد (۱) اموزش (۱) کتاب (۱) فمینیسم (۱) تجارت بین الملل (۱) لیبی (۱) اعتیاد (۱) اختلاس (۱) جرائم (۱) مجازات (۱) تجارت الکترونیکی (۱) جنون (۱) تحریم (۱) جرم (۱) مالیات (۱) عدالت (۱) سازمان تجارت جهانی (۱) آزادی بیان (۱) غزه (۱) کارشناسان (۱) همسر (۱) ویژگی ها (۱) شاهد (۱) ارث (۱) تعزیرات حکومتی (۱) تزویر (۱) مطالبه (۱) شریعت (۱) عفو (۱) نرم افزار جاسوسی (۱) ثبت (۱) دانشگاه شهید بهشتی (۱) موضوع (۱) اعلامیه جهانی حقوق بشر (۱) فروش کتاب (۱) ریاست جمهوری (۱) کانت (۱) صلح جهانی (۱) خسارت (۱) تعدد زوجات (۱) اسید پاشی (۱) مراجعه (۱) پارلمان (۱) وکیل (۱) حقوق اسلامی (۱) دفاع (۱) امریکا (۱) مسئولیت (۱) اتانازی (۱) تعهدات (۱) ثبت رسمی (۱) اینترپل (۱) مقایسه (۱) اشتغال زنان (۱) قضا (۱) تجارت الکترونیک (۱) برات (۱) ازدواج موقت (۱) ساختار (۱) سوال و جواب (۱) اتحادیه اروپا (۱) مالکیت معنوی (۱) بان کی مون (۱) موکل (۱) کارآموزی (۱) فرار مالیاتی (۱) قیمت دلار (۱) اقدامات (۱) معاملات (۱) بی عدالتی (۱) مستاجر (۱) ورشکسته (۱) دادسرا (۱) حقوقی (۱) تعزیر (۱) آئین نامه (۱) دیوان عالی کشور (۱) سرپرستی (۱) قواعد آمره و تعهدات عام الشمول (۱) قانون ایران (۱) پیشینه قانونگذاری عدم النفع (۱) پناهندگی از منظر اسلام (۱) پناهدگی در اسناد بین المللی (۱) اسلام و پناهندگی (۱) خانه انصاف (۱) شهادت یا گواهی و جرم شهادت (۱) افراز اموال مشاع (۱) گواه عدم امکان سازش (۱) حق کسب و پیشه و تجارت، (۱) موجر، مستأجر (۱) توهین و افترا (۱) جرائم علیه اشخاص (۱) متقلبانه (۱) international crimes (۱) سازمان صلح سبز بین‌الملل (۱) greenpeace international (۱) تعدیل قرار داد (۱) اولین جلسه دادرسی (۱) الکترونیک قضایی (۱) جزای اختصاصی (۱) هیأت دولت، کمیسیون، مصوبات دولت (۱) احوال شخصیه (۱) احکام دادگاههای خارجی (۱) تجارت بین الملل (۱) حق سکوت متهم (۱) اعتراض به نظر کارشناس (۱) متن جدبد (۱) دانستنی های علم حقوق (۱) دکتر سید قاسم زمانی (۱) آژانس های سازمان ملل متحد un (۱) قلمرو قانون کیفری شکلی در زمان (۱) قاضی تحکیم (۱) محاکمه عادلانه (۱) حقایق سازمان ملل (۱) ماده 454 (۱) جامع ترین راهنمای اصول فقه (۱) افراد معسر (۱) برائت پزشک (۱) دیه جنین (۱) اعتراضات درسوریه (۱) حقوق بشر در سوریه (۱) طرفین در گیردر سوریه (۱) حق حبس در نکاح (۱) جایگاه دیه (۱) ثبت علامت تجاری بین المللی (۱) حقوق و تکالیف شهروندی (۱) شکنجه و تعذیب (۱) قوانین خاص جزایی (۱) ایرادات (۱) کتاب خانه الکترونیک (۱) محمود اخوندی (۱) ضمان معاوضی در بیع (۱) قول نامه (۱) شرط خیار (۱) خیار شرط (۱) شکایت کیفری (۱) دادخواست حقوقی (۱) بخش نامه (۱) حقوق بیماران (۱) ایکوموس (۱) قانون رسیدگی به تخلفات رانندگی (۱) انحلال شرکت (۱) حقوق اقلیت ها در ایران (۱) دیوان بین المللی کیفری (۱) فقه و حقوق (۱) سهم الارث زوجه (۱) قانون خانواده (۱) موسسه حقوقی (۱) جنگ پیشگیرانه (۱) شرکت مدنی (۱) صلح و سازش (۱) تخفیف مجازات (۱) نظم عمومی (۱) پلیس اداری (۱) بزه دیدگی (۱) تمامیت ارضی (۱) آزادی مذهبی (۱) شرط قراردادی (۱) غزه و اسرائیل (۱) شورای حقوق بشر سازمان ملل (۱) حقوق زندانیان (۱) آزمون وکالت (۱) ثبت نام کارشناسی ارشد (۱) حق تعیین سرنوشت (۱) تهاتر (۱) قانون مسئولیت مدنی (۱) تابعیت دوگانه (۱) هبه (۱) حق حضانت فرزند (۱) قواعد فقهی و حقوقی (۱) نرخ روز (۱) حقوق شهر وندی (۱) جایکا (۱) منابع حقوق اداری (۱) اینترنت وب جامعه و فضای مجازی (۱) دانلود سوالات قضاوت (۱) 110 سکه (۱) مدارک لازم برای ثبت شرکت (۱) مقام صالح (۱) طرح دعاوی (۱) انواع اظهارنامه (۱) لیست اظهار نامه (۱) رهن اسکناس (۱) بزهدیدگان (۱) تجارت بیل الملل (۱) اصل عدم قابلیت استناد به ایرادات در اسناد تجاری (۱) انتصاب قاضی زن در دادستانی تهران (۱) آیا زنان در مالزی قاضی می شوند؟ (۱) یعنی اگر زن برهنه باشد، آزاد است؟ (۱) حقوق زن در قانون اساسی افغانستان و چالش‌های فرارو (۱) تفاوت حقوقی جنسیتی در اسلام و فمینیسم‏ (۱) فلسفه برابری در فمینیسم‏ (۱) حقوق زن را از دیدگاه قرآن کریم تبیین کنید چیست ؟ (۱) مقایسه حقوق زن در اسلام و غرب (۱) مساءله زن ، اسلام و فمینیسم (۱) معاملات معارض (۱) مکاتب کیفری حقوق جزا (۱) حقوق قانونی متهم (۱) ابلاغ واقعی (۱) مجازات های جایگزین حبس (۱) بیمه اجباری (۱) خرید حبس تعزیری (۱) قسم در دعاوی کیفری (۱) قانون ایین دادرسی کیفری (۱) جرم زایی مواد قانون جزای ایران (۱) قانون اجرای احکام مدنی (۱) تمکین و نشوز (۱) اثبات جنون همسر (۱) صلاحیت دادگاه مدنی خاص (۱) دادگاه مدنی (۱) ملاقات طفل (۱) نحوه تقویم خواسته دعوای حقوقی (۱) نحوه اعتراض به ارا (۱) صلاحیت دادگاه در امور مدنی (۱) پیگیری مزاحمت تلفنی (۱) بازداشت خانگی (۱) مواد قانونی (۱) آشنایی با شاپا (issn) (۱) آشنایی با صندوق بین‌المللی پول (imf) (۱) آشنایی با اتحادیه آفریقا (au) (۱) آشنایی با بانک ‌جهانی (world bank) (۱) آشنایی با ناتو (nato) (۱) آشنایی با پیمان ان پی تی (npt) (۱) آشنایی با اوپک (opec) (۱) آشنایی با سازمان جهانی تجارت (wto) (۱) آشنایی با متروپولیس (metropolis) (۱) آشنایی با جامعه توسعه جنوب آفریقا (sadc) (۱) آشنایی با نفتا (nafta) (۱) آشنایی با اپک (apec) (۱) آشنایی با سازمان جهانی گردشگری (unwto) (۱) صندوق بین‌المللی توسعه کشاورزی (۱) فدراسیون بین‌المللی فضانوردی (۱) اتحادیه آفریقا (۱) اتحادیه کشورهای همسود (۱) قانون مجازات اسلامی از لغو سنگسار و حکم اعدام زیر (۱) قانون جدید مجازات اسلامی (۱) سنگسار (۱) زندان (۱) زندان (۱) 1ـ قراردادهای تجاری بین المللی 2ـ داوری تجاری (۱) حقوق فناوریهای زیستی (۱) منابع مطالعاتی آزمون کارشناسی ارشد حقوق تا سال 91 (۱) ورشکستگی در حقوق تجارت بین الملل (۱) مقدمه ای بر شیوه تنظیم قراردادهای تجاری بین المللی (۱) اسناد تجاری در قلمرو حقوق تجارت بین الملل (۱) آیا سنگسار، یک سنت اسلامی است؟ (۱) سنگسار مخصوص یهودیان است (۱) سنگسار در یهودیت (۱) آشنایی با کنفرانس بین‌المللی حمایت از انتفاضه فلسط (۱) آشنایی با کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (unh (۱) آشنایی با کنفرانس‌های پاگواش (۱) آشنایی با ایکوم (کمیته جهانی موزه‌ها) (۱) آشنایی با کمیسیون اروپا (۱) آشنایی با شورای اروپا (۱) آشنایی با گروه بریکس (brics) (۱) آشنایی با کنفرانس امنیتی مونیخ (۱) آشنایی با گروه 77 (۱) آشنایی با جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا - اکووا (۱) آشنایی با گروه 1 + 5 (۱) آشنایی با فدراسیون جهانی نقطه تجاری (۱) آشنایی با آنکتاد (unctad) (۱) آشنایی با کنفرانس بین‌المللی خلع سلاح و عدم اشاعه (۱) آشنایی با انجمن بین‌المللی تونل (ita) (۱) آشنایی با کنوانسیون جهانی حقوق کودک (۱) آشنایی با کمیسیون ارتباطات فدرال (fcc) (۱) آشنایی با پارلمان اروپا (۱) آشنایی با شورای حقوق بشر سازمان ملل (hrc) (۱) آشنایی با شورای جهانی آرشیوها (ica) (۱) آشنایی با اجلاس دوربان 2 (۱) آشنایی با اتحادیه بین‌المجالس (۱) آشنایی با پیمان ورشو (1955- 1991) (۱) آشنایی با کمیته حقیقت‌یاب سازمان ملل در غزه (۱) آشنایی با گروه بیست (g 20) (۱) آشنایی با کنفرانس بین‌المللی وحدت اسلامی (۱) آشنایی با دیوان دائمی داوری (pca) (۱) آشنایی با آژانس فضایی اتحادیه اروپا (esa) (۱) آشنایی با دیوان بین‌المللی کیفری (icc) (۱) آشنایی با دیوان بین‌المللی دادگستری (icj) (۱) آشنایی با اتحادیه عرب (۱) آشنایی با اجلاس شهرداران آسیایی (۱) آشنایی با شورای امنیت سازمان ملل (unsc) (۱) آشنایی با سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (oecd) (۱) آشنایی با سارک (saarc) (۱) آشنایی با مرکوسور (mercado común del sur) (۱) آشنایی با جامعه آند (comunidad andina) (۱) آشنایی با اوناسور (unión de naciones suramer (۱) آشنایی با فائو (fao) (۱) آشنایی با گروه دی هشت (d8) (۱) آشنایی با پیمان لیسبون (۱) آشنایی با گروه هشت (g8) (۱) آشنایی با سازمان شانگهای (sco) (۱) اعلامیه حقوق بشر و شهروند مصوب 26- اگست 1789 مجلس (۱) اعلامیهء اسلامی حقوق بشر (۱) اجلاس وزرای امورخارجه سازمان کنفرانس اسلامی درقاهر (۱) کنوانسیون رفع کلیه تبعیضات علیه زنان مصوبه 18 دسام (۱) اصول مربوط به موقف نهاد های ملی حقوق بشر( اصول پار (۱) معیارهای بین المللی حقوق بشر برای تطبیق قوانین (۱) پروتوکول الحاقی کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه جرا (۱) حمایت از قربانیان قاچاق انسان (۱) کنوانسیون حقوق اشخاص دارای معلولیت مصوب مجمع عمومی (۱) کنوانسیون حقوق اطفال مصوب مجمع عمومی سازمان ملل مت (۱) تغییر نام و نام خانوادگی (۱) اداره ثبت و احوال (۱) خبار حقوقی (۱) خدمات الکترونیکی قضایی (۱) دادگاه بین‌المللی حقوق دریاها (۱) سازمان بازدارندگی از به‌کارگیری جنگ‌افزارهای شیمیا (۱) سازمان پیمان امنیت جمعی (۱)